Di kerasnye kehidupan pinggiran Betawi, ada bocah tengil bernama Jambul yang mulutnye ceplas-ceplos tapi nyalinya kagak kalah sama jagoan gede. Bareng gurunye yang nyentrik, si Babeh Kribo, Jambul belajar silat, akal-akalan, sampe cara bertahan idup di dunia yang penuh tipu daya.
Dari satu masalah ke masalah lain, Jambul sering kejebak urusan sama rampok, buronan, sampe rahasia gelap yang ngumpet di balik hutan dan kampung. Tapi dengan gaya santai, tingkah kocak, dan kemampuan yang makin hari makin jadi, dia pelan-pelan ngebuktiin kalo dirinya bukan bocah sembarangan.
Penuh tawa, bahaya, dan ambisi, perjalanan si Jambul jadi kisah seru tentang keberanian, kecerdikan, dan mimpi besar… walau kadang dimulai cuma dari niat sederhana: nyari duit sama petualangan.
Karya ini diterbitkan atas izin NovelToon Bang Jigur, isi konten hanyalah pandangan pribadi pembuatnya, tidak mewakili NovelToon sendiri
Ke markas van de brenk bag 6
Rangga Lodra melangkah maju lagi, kali ini lebih pelan… tapi auranye makin berat. Tanah di bawah kakinye kayak ikut tegang. Di depannye, si Jambul berdiri tegak. Napasnye masih agak berat, tapi matanye udah fokus penuh.
“Nyok… kite lanjutin,” ucapnya lirih.
Rangga nyengir tipis. “Bagus… bocah keras kepala emang paling enak dihancurin.”
Dalam sekejap, Rangga melesat duluan.
WUSSS!!
Goloknye langsung ngebabat bertubi-tubi. Serangan kali ini lebih liar, lebih berat dari sebelumnya. Jambul berusaha ngimbangin. Dia lompat, lalu nahan serangan pake siku, muter badan, dan balas dengan pukulan ke rusuk.
Duk! Bug!
Tapi Rangga cuma mundur setengah langkah… lalu nyengir lagi.
“Kurang… masih kurang!” ejeknya.
Belom sempet Jambul narik napas, tendangan Rangga langsung nyamber ke perut.
Braaak!
“Ughh!”
Jambul mental ke belakang, badannye nabrak tanah. Dia langsung bangkit lagi, tapi belum juga stabil—
Wusss!
Golok nyabet dari atas. Jambul geser, tapi tetap—
Sreet!
Lengannye kena gores cukup dalem. Darah langsung ngalir.
“Ck…” Jambul meringis, napasnya makin berat. Tapi dia masih maksa maju.
Bug! Bug!
Dua pukulan dilayangkan, tapi Rangga dengan gampang nangkep salah satu tangan Jambul.
“Dapet.”
Duaaghh!
Jambul dibanting ke tanah keras. Debu beterbangan.
Kali ini dia kagak langsung bangkit. Badannye goyah waktu nyoba berdiri. Lukanye mulai kerasa beneran. Di atasnya, Rangga berdiri dengan golok terangkat.
“Udah abis, bocah.”
Jambul nyengir tipis, walau mukanye udah berdarah.
“Heh… belom tentu…”
Tapi sebelum Rangga nebas—
Tap.
Suara langkah pelan dari belakang.
Si Babeh.
Akhirnye dia maju.
“Udah cukup, Mbul. Lu istirahat aje dulu,” ucapnya santai.
Rangga nengok, mukanye keliatan kesel.
“Jadi sekarang yang tua mau turun tangan?”
Si Babeh cuma nyengir.
“Gua sebenernye males… tapi lu kebanyakan bacot.”
Tanpa basa-basi, Rangga langsung nyerang lagi.
Wusss!
Goloknye melesat cepet ke arah leher si Babeh.
Tapi—
kosong.
Rangga kaget. Si Babeh udah gak ada di depannye.
“Di sini.”
Suara itu muncul di samping.
Plak!
Tamparan ringan kena pipi Rangga.
Kelihatannye ringan…
tapi—
Braaakk!
Rangga langsung mental beberapa meter, nabrak tanah keras. Dia bangkit lagi dengan mata membesar.
“Ilmu apa ini…”
Si Babeh jalan pelan, santai.
“Ilmu yang belum waktunye lu tau.”
Rangga geram. Dia kerahin semua tenaga yang tersisa.
“MATI LU!”
SRAAAANG!
Serangan terakhir, paling kuat. Golok dibabat lurus ke depan, penuh tenaga.
Tapi kali ini, si Babeh malah maju.
Bukan mundur.
Tangannye gerak cepat—
TANG!
Golok ditahan… pake tangan kosong.
Rangga kaget, matanye melotot. Belom sempet narik—
Duk!
Satu pukulan pendek mendarat di dada.
Sunyi.
Sejenak.
“Hegghh…”
Napas Rangga langsung putus. Matanye kosong. Badannye goyah… lalu jatoh perlahan ke tanah.
Brug.
Diam.
Kagak bangun lagi.
Si Babeh ngelap tangannye pelan, kayak abis beresin hal sepele.
“Berisik aje dari tadi,” gumamnya.
Di belakang, si Jambul cuma bisa nyengir lemah sambil nahan sakit.
“Beh… itu cepet banget…”
Si Babeh nengok sekilas.
“Makannye… jangan kebanyakan gaya. Belajar lagi lu.”
Tapi di balik omongannye yang nyeletuk itu, matanye sempet merhatiin luka di tangan Jambul. Dan kali ini… dia kagak ngeledek.
Sisa komplotan pun pada bubar tangkar, kabur tunggang-langgang nyelametin diri masing-masing. Tapi ada satu orang yang masih sempet nyenggol bungkusan, dibawa lari sambil panik.
Si Babeh langsung liat.
Matanye nyipit.
Tanpa banyak mikir, badannye langsung melesat.
Wusss!
Buggg!
Orang itu langsung mental ke depan, badannye nyusruk nyium tanah keras.
“Kabur sih kabur, Tong… bungkusannye jangan dibawa, hehe,” celetuk si Babeh santai.
Ternyata bener, bungkusan itu isinye barang berharga. Orang itu yang tadi jatoh langsung bangkit lagi. Dengan muka panik tapi nekat, dia ngeluarin golok dan langsung nyerang si Babeh.
Sraang!
Si Babeh cuma geser dikit, santai ngindarin sabetan.
Lalu—
Buggg!
Dengkulnye langsung nancep ke perut tuh orang.
“Heghhhh!”
Karuan aje tuh orang mental lagi, kali ini sambil megang perut. Mukanye pucet, terus—
Huek!
Dia muntahin ikan yang tadi baru aje dimakan.
Si Babeh maju lagi, keliatannye mau ngasih pukulan penutup. Tapi tuh orang malah panik, langsung bangkit setengah sempoyongan, terus ngacir ninggalin bungkusan.
“Dari tadi kabur aje udah bener… masih ngelawan juga. Hadeh,” ujar si Babeh sambil geleng-geleng.
Dia pun jongkok, ngambil tuh bungkusan. Pelan-pelan dibuka.
Dan bener aje…
Di dalamnye keliatan kilauan emas.
Kalung, gelang… numpuk jadi satu.
Si Babeh nyengir lebar.
“Lumayan… obat nyesel ilang lima puluh gulden tadi,” gumamnya puas.
Si Babeh langsung nyamperin Jambul yang lagi nyender di batang pohon, mukanye meringis sambil megangin lukanye. Matanye langsung merhatiin gerakan tangan Jambul yang neken luka.
“Malah dipegangin… tambah parah ntar tuh luka,” ucap si Babeh sambil geleng-geleng.
“Sakit, Beh…” bales si Jambul pelan, napasnya masih berat.
“Yah, payah murid gua. Mau jadi jagoan, tapi baru luka segitu doang udah ngeluh,” ejek si Babeh, tapi nadanye nggak segalak tadi.
Tangannye langsung nyamber ke pinggang, ngeluarin bumbung kecil dari balik sabuk. Dia lempar ke arah Jambul dengan santai.
“Nih, taburin di luka. Buruan. Kalo kagak diobatin, bisa makin parah,” katanya.
Jambul langsung nangkep bumbung itu, terus tanpa banyak pikir dibuka. Serbuk halus di dalamnye langsung dia taburin ke luka di lengannye. Seketika rasa perih nyengat muncul.
“Ck… panas, Beh…” desisnya.
Tapi nggak lama, darah yang tadinya ngalir mulai berhenti. Luka yang tadi basah perlahan kering, bahkan keliatan mulai nutup.
Jambul ngelirik lukanye sendiri, agak kaget.
“Wah… ampuh juga obat Babeh,” gumamnya.
Si Babeh cuma nyengir tipis, lalu nyenggol bahu Jambul pelan.
“Makannye, jangan kebanyakan gaya. Ilmu belom seberapa, udah berani maju duluan. Kalo gua telat dikit, bisa-bisa lu yang jadi mayat di sini.”