ดาบพิฆาตอสูร: นักดาบเงาโลหิต
ตอนที่ 9: คำสัญญาใต้แสงตะวัน
ภายในห้องพักในคฤหาสน์ผีเสื้อ กิยูนอนอยู่บนฟูก บาดแผลถูกพันไว้อย่างดี ชิโนบุกำลังดูแลอย่างใกล้ชิด มุเก็ตสึนั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเศร้าหมองและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด)
ชิโนบุ
(ถอนหายใจ) โชคดีที่แผลไม่ลึกมาก... แต่เขาเสียเลือดไปเยอะ ต้องใช้เวลาพักฟื้น
มุเก็ตสึ
(เสียงสั่นเครือ) ...ทั้งหมด... เป็นความผิดของข้า...
ชิโนบุ
(มองมุเก็ตสึ, น้ำเสียงอ่อนโยน) อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ... มันเป็นอุบัติเหตุ
มุเก็ตสึ
(ก้มหน้า) ...ข้า... ควบคุมพลังไม่ได้... ข้าเกือบจะฆ่าเขา...
ชิโนบุ
(วางมือบนไหล่มุเก็ตสึ) คุณไม่ได้ตั้งใจ... และคุณโทมิโอกะก็รู้ดี...
(มุเก็ตสึเงยหน้าขึ้นมองชิโนบุ, แววตาเต็มไปด้วยคำถาม)
ชิโนบุ
: (ยิ้ม) เขาเชื่อมั่นในตัวคุณ... มากกว่าที่คุณคิด...
(มุเก็ตสึหันกลับไปมองกิยู, น้ำตาคลอเบ้า)
(เวลาผ่านไป, กิยูค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา)
กิยู
(เสียงแหบแห้ง) ...มุ... เก็ต... สึ...
มุเก็ตสึ
(รีบเข้าไปหากิยู, จับมือไว้) ...กิยู... ข้า... ขอโทษ...
กิยู
(ส่ายหน้า, พยายามยิ้ม) ...ไม่เป็นไร... ข้า... ไม่เป็นไร...
มุเก็ตสึ
(น้ำตาไหลอาบแก้ม) ...ข้า... กลัว
กิยู
(บีบมือมุเก็ตสึเบาๆ) ...ไม่ต้องกลัว... ข้า... อยู่ตรงนี้...
(ชิโนบุเดินเข้ามา, พร้อมกับเร็นโกคุ)
เร็นโกคุ
(มองกิยู, สีหน้าเป็นห่วง) โทมิโอกะ! เจ้าฟื้นแล้ว!
เร็นโกคุ
(หันไปมองมุเก็ตสึ) ...เจ้า... ไม่ต้องกังวล... ข้าเข้าใจ...
มุเก็ตสึ
(ก้มหน้า, ไม่กล้าสบตา)
เร็นโกคุ
(เดินเข้าไปหามุเก็ตสึ, วางมือบนหัว) เจ้า... มีจิตใจที่เข้มแข็ง... อย่าปล่อยให้ความกลัว... มาครอบงำเจ้า...
(มุเก็ตสึเงยหน้าขึ้น, มองเร็นโกคุ, แววตาเริ่มมีความหวัง)
ชิโนบุ
(ยิ้ม) ตอนนี้... พวกเราทุกคน... จะช่วยคุณเอง...
(มุเก็ตสึมองทุกคน, รู้สึกอบอุ่นใจ)
(หลายวันต่อมา, มุเก็ตสึเริ่มฝึกฝนการควบคุมปราณโลหิตอีกครั้ง, โดยมีกิยู, ชิโนบุ, และเร็นโกคุคอยช่วยเหลือ)
(กิยูสอนมุเก็ตสึถึงวิธีการควบคุมลมหายใจและจิตใจ, ชิโนบุช่วยปรุงยาเพื่อลดผลข้างเคียงของปราณโลหิต, เร็นโกคุช่วยฝึกฝนความแข็งแกร่งทางร่างกายและจิตใจ)
(มุเก็ตสึค่อยๆ ควบคุมพลังได้ดีขึ้น, ความสัมพันธ์กับทุกคนก็แน่นแฟ้นขึ้น)
(วันหนึ่ง, ขณะที่มุเก็ตสึและกิยูกำลังฝึกดาบด้วยกัน)
มุเก็ตสึ
(หยุดพัก, มองกิยู) ...ข้า... อยากจะถามอะไรหน่อย...
กิยู
(พยักหน้า) ...ว่ามา...
มุเก็ตสึ
(ลังเล) ...ทำไม... เจ้าถึง... ช่วยข้า... ขนาดนี้?
กิยู
(มองมุเก็ตสึ, แววตาอ่อนโยน) ...เพราะข้า... เชื่อในตัวเจ้า...
มุเก็ตสึ
(น้ำตาคลอเบ้า) ...ข้า
กิยู
(เดินเข้าไปใกล้, เช็ดน้ำตาให้มุเก็ตสึ) ...และเพราะข้า... รักเจ้า...
(มุเก็ตสึเบิกตากว้าง, หัวใจเต้นแรง)
กิยู
(ก้มลงจูบมุเก็ตสึ, แผ่วเบา)
(ทั้งสองจูบกัน, ท่ามกลางแสงตะวันที่สาดส่อง, เป็นคำสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป)
Comments