ดาบพิฆาตอสูร: นักดาบเงาโลหิต
ตอนที่ 7: เสียงกระซิบแห่งรัตติกาล
ค่ำคืนในคฤหาสน์ผีเสื้อ มุเก็ตสึนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาบนฟูก)
(มุเก็ตสึลุกขึ้นนั่ง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเงาของกิยูกำลังฝึกดาบอยู่กลางลาน แสงจันทร์ส่องกระทบขับให้เห็นท่วงท่าที่สง่างาม)
(มุเก็ตสึตัดสินใจลุกจากเตียง เดินออกไปหากิยู)
มุเก็ตสึ
(เสียงแผ่วเบา) ...ยังไม่นอนอีกเหรอ?
กิยู
(หยุดฝึก หันมามอง) ...เจ้าก็เหมือนกัน...
มุเก็ตสึ
(เดินเข้าไปใกล้) ...ข้านอนไม่หลับ...
กิยู
(เก็บดาบ) ...มีเรื่องอะไรกังวล?
มุเก็ตสึ
(ส่ายหน้า) ...เปล่า... แค่...
(มุเก็ตสึชะงัก ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ)
กิยู
(มองมุเก็ตสึอย่างเข้าใจ) ...มานั่งนี่สิ...
(กิยูเดินไปนั่งที่ระเบียง มุเก็ตสึเดินตามไปนั่งข้าง ๆ )
(ทั้งสองนั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง มองดูดวงจันทร์)
มุเก็ตสึ
(เสียงแผ่วเบา) ...เจ้า... ฝึกดาบ... ทุกคืนเลยเหรอ?
กิยู
(พยักหน้า) ...อืม... ข้าอยากจะแข็งแกร่งขึ้น...
กิยู
(หันมามองมุเก็ตสึ) ...เพื่อปกป้อง... คนที่ข้ารัก..
(มุเก็ตสึเบิกตากว้างเล็กน้อย รู้สึกถึงความอบอุ่นในหัวใจ)
มุเก็ตสึ
..เจ้า... มีคนที่รัก... ด้วยเหรอ?
กิยู
(ยิ้มบาง ๆ) ...เคยมี...
(กิยูเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับพี่สาวและเพื่อนสนิทให้มุเก็ตสึฟังอีกครั้ง)
(มุเก็ตสึฟังอย่างตั้งใจ รู้สึกเห็นอกเห็นใจกิยู)
มุเก็ตสึ
(เสียงแผ่วเบา) ...ข้า... เข้าใจ...
กิยู
(หันมามองมุเก็ตสึ) ...เจ้า... ก็เคย... สูญเสีย... ใช่ไหม?
มุเก็ตสึ
(ก้มหน้า, กำมือแน่น) ...อืม...
(มุเก็ตสึเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตของตนเองให้กิยูฟังบ้าง เรื่องของครอบครัว, อาจารย์, และการถูกอสูรทำลาย)
(กิยูรับฟังอย่างตั้งใจ ไม่พูดแทรก)
(เมื่อมุเก็ตสึเล่าจบ น้ำตาไหลอาบแก้ม)
มุเก็ตสึ
(เสียงสั่นเครือ) ...ข้า... กลัว... ว่าจะ... ควบคุมตัวเองไม่ได้...
กิยู
(เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้มุเก็ตสึ, เบา ๆ) ...เจ้า... ไม่ได้อยู่คนเดียว...
(มุเก็ตสึเงยหน้าขึ้น, สบตากับกิยู, แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึก)
(ทั้งสองสบตากัน, บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด, มีเพียงเสียงลมหายใจ)
(กิยูค่อย ๆ โน้มตัวเข้าหามุเก็ตสึ, ช้า ๆ)
(มุเก็ตสึหลับตาลง, รับสัมผัสที่ริมฝีปาก)
(ทั้งสองจูบกัน, เนิ่นนาน, แผ่วเบา, แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก)
(เมื่อถอนริมฝีปากออก, ทั้งสองมองหน้ากัน, แก้มแดงระเรื่อ)
กิยู
(เสียงกระซิบ) ...ข้า...
มุเก็ตสึ
(เสียงสั่น) ...ข้า...
(ทั้งสองไม่รู้จะพูดอะไรต่อ, ได้แต่สบตากัน)
(ทันใดนั้น, มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น)
(ทั้งสองรีบผละออกจากกัน, หันไปมอง)
(คามาโดะ ทันจิโร่, เซ็นอิตสึ, และอิโนะสุเกะ เดินผ่านมา)
ทันจิโร
(ยิ้ม) อ้าว! ท่านกิยู, ท่านนักดาบ...
เซ็นอิสึ
(มองทั้งสอง, ขมวดคิ้ว) ...ทำอะไรกันอยู่เหรอครับ?
อิโนะสุเกะ
(ชี้หน้า) พวกแก! มาสู้กับข้า!
(มุเก็ตสึและกิยูหน้าแดง, รีบปฏิเสธ)
(ทั้งสามคนเริ่มสงสัย, แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ)
มุเก็ตสึและกิยู, ยืนมองพวกทันจิโร่เดินจากไป, รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของทั้งสอง)
Comments