ดาบพิฆาตอสูร: นักดาบเงาโลหิต
ตอนที่ 3: รอยแยกในเงา
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ บริเวณใกล้เคียงหมู่บ้านที่เกิดเหตุ มุเก็ตสึและกิยูนั่งอยู่ข้างกองไฟเล็ก ๆ ที่มอดดับไปแล้ว บรรยากาศเงียบสงบ แต่แฝงไปด้วยความตึงเครียด)
(มุเก็ตสึนั่งกอดเข่า เหม่อมองไปยังทิศทางของหมู่บ้าน ใบหน้าซึมเศร้า)
กิยู
(นั่งขัดสมาธิอยู่ข้าง ๆ , มองมุเก็ตสึด้วยความเป็นห่วง) เจ้ายังกังวลเรื่องเมื่อคืนอยู่หรือ?
มุเก็ตสึ
(ส่ายหน้าช้า ๆ , ไม่สบตา) ...เปล่า... ข้าแค่...
มุเก็ตสึ
(ถอนหายใจ, เงยหน้ามองท้องฟ้า) ข้า... ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่...
กิยู
(น้ำเสียงอ่อนโยน) เจ้ากำลังช่วยชีวิตผู้คน...
มุเก็ตสึ
(หันกลับมา, แววตาขมขื่น) นั่น... ไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ...
กิยู
แล้วเจ้า... ต้องการอะไร?
มุเก็ตสึ
(เงียบไปครู่หนึ่ง, ก่อนจะตอบด้วยเสียงแผ่วเบา) ...ข้า... อยากจะลืม...
(กิยูมองมุเก็ตสึอย่างเข้าใจ, ไม่เซ้าซี้ถามต่อ)
(ทั้งสองนั่งเงียบอยู่พักใหญ่, มีเพียงเสียงนกร้องและเสียงลมพัด)
กิยู
(ลุกขึ้นยืน, ปัดฝุ่นออกจากชุด) ข้าต้องไปแล้ว... มีภารกิจที่ต้องทำ
มุเก็ตสึ
(มองตาม, แววตาลังเล) ...เจ้า... จะไปไหน?
กิยู
(หันกลับมายิ้มบาง ๆ) ไม่ต้องห่วง... ข้าจะกลับมา...
(กิยูหันหลังเดินจากไป, มุ่งหน้าสู่ป่าลึก)
มุเก็ตสึ
(พึมพำกับตัวเอง) ...กลับมา... งั้นเหรอ...
(มุเก็ตสึลุกขึ้นยืน, มองตามแผ่นหลังของกิยูจนลับตา)
(ทันใดนั้น, มุเก็ตสึรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง - กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงผิดปกติ)
(มุเก็ตสึหันขวับ, มองไปยังทิศทางตรงข้ามกับที่กิยูจากไป)
มุเก็ตสึ
(ขมวดคิ้ว, พึมพำ) ...อะไรกัน...
(มุเก็ตสึสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่เข้มข้น, พุ่งตรงมาจากป่าด้านหลัง)
(เงาดำขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากป่า, เข้าโจมตีมุเก็ตสึอย่างรวดเร็ว)
มุเก็ตสึ
(เบิกตากว้าง, หลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด) ...อสูร...
(อสูรตนนั้นมีรูปร่างคล้ายมนุษย์, แต่มีผิวหนังสีดำคล้ำ, ดวงตาสีแดงฉาน, และกรงเล็บแหลมคม)
(อสูรคำราม, พุ่งเข้าโจมตีมุเก็ตสึอีกครั้ง)
มุเก็ตสึ
(ชักดาบ "รุ่งอรุณ" และ "สนธยา" ออกมา, ตั้งท่าเตรียมพร้อม) ปราณโลหิต...
(การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น, มุเก็ตสึใช้กระบวนท่าต่าง ๆ ของปราณโลหิตเข้าต่อสู้กับอสูรอย่างดุเดือด)
(ระหว่างการต่อสู้, มุเก็ตสึเริ่มรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง, เลือดเริ่มไหลซึมออกมาจากบาดแผล)
มุเก็ตสึ
(กัดฟัน, พยายามควบคุมตัวเอง) ...ไม่... ข้า... จะไม่...
(อสูรใช้จังหวะที่มุเก็ตสึเสียสมาธิ, พุ่งเข้าโจมตีอย่างรุนแรง)
(มุเก็ตสึถูกโจมตี, กระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่, ร่างกายบอบช้ำ)
อสูร
(หัวเราะเยาะเย้ย, เดินเข้าไปหามุเก็ตสึช้า ๆ) แก... มันก็แค่มนุษย์... ที่บังอาจใช้พลังของพวกเรา.
(มุเก็ตสึพยายามลุกขึ้น, แต่ก็ล้มลงอีกครั้ง, เลือดไหลออกมาจากปาก)
อสูร
(ยื่นมือออกไป, เตรียมที่จะสังหารมุเก็ตสึ) ...จงตายซะ...
(ทันใดนั้น, มีดาบเล่มหนึ่งพุ่งเข้ามาปักลงบนพื้น, ขวางระหว่างมุเก็ตสึและอสูร)
(กิยู... ปรากฏตัวขึ้น, ใบหน้าเรียบเฉย, แต่แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ)
Comments