[FIC NARUTO] โลกนี้มีอะไร
ตระกูลซูงาฮาระ (พาร์ท 1)
❗เนื้อหาในตอนนี้จะมีการบรรยายถึงเลือดด้วยนะคะ
บรรยากาศอึมครึมที่เต็มไปด้วยไอหมอกสีดำส่งให้สถานที่แห่งนี้ดูน่ากลัวกว่าเดิมเป็นเท่าตัว
บานประตูไม้ที่ปรากฏอยู่ด้านหน้าคือปราการแน่นหนาที่มีมาช้านานตั้งแต่ในอดีต จนปัจจุบันมันปิดตัวลง และจนถึงตอนนี้ก็ไม่มีใครสามารถล่วงล้ำเข้าไปได้แม้แต่คนเดียว
คาคาชิ
ที่นี่ถูกปิดผนึกไปหลายปีแล้ว
คาคาชิ
หลังจากที่ผู้นำคนล่าสุดได้ตายลง
คาคาชิ
ฉันไม่รู้ชื่อของเขาหรอก
คาคาชิ
ถ้าเธออยากรู้ก็เข้าไปดูเอง
คาคาชิ
เธอเป็นคนของตระกูลนี้
คาคาชิ
ก็น่าจะรู้อะไรบ้างสิ
คาซึมิ
แต่ฉันไม่รู้อะไรเลย..
คาคาชิ
ถ้าฉันคิดถูกเรื่องนี้...
คาคาชิ
เธอลองเดินไปยืนตรงหน้าประตูสิ
สองขาจัดการพาตัวเองเดินไปยืนตรงหน้าประตูไม้บานเก่าที่สภาพของมันจะพังแหล่ไม่พังแหล่
เธอในตอนนี้ที่ใบหน้าแทบจะสิงกับบานประตูอยู่รอมล่อ แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิดเดียว
คาซึมิ
ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่คะ?
คาคาชิ
ลองใช้เลือดของเธอดูสิ
คาซึมิ
แล้วถ้าไม่ได้ผลล่ะค่ะ
คาซึมิ
ฉันก็เสียเลือดไปฟรีๆน่ะสิ
คาคาชิ
สถานการณ์ในตอนนี้เธอจะมาเรื่องมากไม่ได้นะ
เด็กสาวถอดถอนหายใจ ก่อนจะมองบานประตูที่ยังคงปิดสนิท พร้อมทั้งหันใบหน้าไปหาคาคาชิที่รอเธอตัดสินใจ
คาคาชิ
ฉันอายุมากกว่าเธอนะ
คาคาชิ
พูดให้มันสุภาพหน่อย
คาซึมิ
แล้วแบบนี้ไม่สุภาพตรงไหน
คาคาชิเบี่ยงหน้าหนี ซึ่งท่าทางแบบนั้นมาพร้อมกับเสียงกลั้นหัวเราะที่อีกฝ่ายไม่ได้คิดจะปกปิดมันเลยสักนิด
คาซึมิ
อยากให้พูดเพราะไม่ใช่รึไง
คาคาชิ
อย่าอารมณ์เสียนักเลย
คาคาชิ
เอาตามที่เธอสะดวกเถอะ
คาคาชิ
แต่ถ้าฉันได้เป็นอาจารย์ของเธอเมื่อไหร่
คาคาชิ
ถึงตอนนั้นช่วยพูดเพราะๆด้วยนะ
อีกฝ่ายพูดพลางลอบยิ้มภายใต้หน้ากากผ้าที่ปิดใบหน้าของเขาไปกว่าครึ่ง
คาซึมิ
พูดเหมือนจะได้เป็นอาจารย์ของฉันจริงๆ
คาคาชิ
ฉันบอกเธอได้แค่ว่า...
คาคาชิ
เรื่องของอนาคตมันไม่แน่นอนหรอกนะ
คาคาชิเอ่ยบอกพลางส่งคุไนไปให้กับเด็กสาวตรงหน้า
ซึ่งเธอก็รับมันไปอย่างไม่ลังเล
นัยน์ตาเรียบเฉยดูไร้ซึ่งความรู้สึกใด มองตรงไปที่เด็กสาวที่กำลังใช้ปลายแหลมของอาวุธร้ายกรีดเข้าที่ฝ่ามือของตนเองด้วยใบหน้านิ่งสนิท ผิดกับก่อนหน้าที่ท่าทางของเธอดูไม่เห็นด้วยกับการใช้เลือดตัวเองในการสังเวย
เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหยดแล้วหยดเล่า
แผลนั้นดูท่าจะลึกเสียด้วยซ้ำ แต่เด็กสาวกลับไม่แสดงสีหน้าแห่งความเจ็บปวดออกมาเลยสักนิด
คาคาชิ
รู้ชื่อตัวเองรึเปล่า
ไร้ซึ่งคำตอบที่ต้องการ มีเพียงการกระทำแปลกๆที่สร้างความสงสัยให้กับคาคาชิไม่น้อย
เสียงเรียกนั้นขาดห้วง เมื่อพบว่าเด็กสาวกำลังใช้ฝ่ามือข้างขวาที่ชุ่มไปด้วยเลือดนั้นวางนาบไปกับบานประตูไม้สีซีด
อีกทั้งริมฝีปากบางที่กำลังเอ่ยพึมพำบางอย่างที่คาคาชิไม่สามารถจับใจความได้
คาคาชิ
นี่มันอะไรกันเนี่ย..
เขาตกอยู่ในห้วงแห่งความสงสัยกับการกระทำนั้นอยู่นาน ก่อนจะต้องแปลกใจยิ่งกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าประตูไม้บานนั้นกำลังปรากฏสัญลักษณ์บางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมันมาก่อน
คาคาชิ
สัญลักษณ์การผนึกหรอ?
คาคาชิหันไปตามเสียงนั้น ก่อนจะพบว่าเด็กสาวกำลังเหม่อมองบานประตูด้วยท่าทีที่ไม่สู้ดีนัก
คาคาชิ
ฉันคิดว่าควรจะพอแค่นี้
เธอเอ่ยบอกพลางหลับตาลงและพูดบางอย่างที่คาคาชิไม่เข้าใจ
คาคาชิ
ดูท่าจะไม่ไหวจริงๆแล้ว
คาคาชิ
ฉันจะคอยดูอยู่ตรงนี้ก็แล้วกัน
คาคาชิบอกไปแบบนั้นเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายดูไม่สบอารมณ์กับคำพูดของเขา
ก่อนจะชะงักไปเมื่อสังเกตุเห็นถึงความผิดปกติบางอย่าง
คาคาชิ
ทำไมตาของเธอถึงได้...
นัยน์ตาสีเทาหม่นในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดในทันทีที่ปากบางเอ่ยพูดคำว่าปลดผนึก
การเปลี่ยนแปลงอื่นที่ตามมาทำเอาคาคาชินั่งไม่ติดที่
เส้นผมสีขาวเริ่มมีสีดำแซมจนเห็นได้ชัด
อีกทั้งนัยน์ตาเรียบเฉยที่ถูกย้อมไปด้วยสีแดงของเลือดนั่นยิ่งน่าเป็นห่วง
เลือดจำนวนมากไหลออกทั้งทางจมูก หู และดวงตาไร้แวว
ใบหน้าสวยเงยขึ้นราวกับกำลังรับสารจากสิ่งที่มองไม่เห็น เธอลืมตาโพลง พร้อมกับริมฝีปากที่เอาแต่พึมพำคาถาที่คาคาชิไม่อาจได้ยินได้
คาคาชิ
ต้องหยุดจริงๆแล้วคราวนี้
เด็กสาวกระอักเลือดสีเข้มออกมาเป็นจำนวนมาก และนั่นจึงทำให้คาคาชิเลิกที่จะลังเล
รีบรุดเข้าไปฉุดรั้งคนที่มีขนาดตัวเล็กกว่าตนเองมาไว้ในอ้อมแขนด้วยความเร็ว เพราะกลัวจะไม่ทันการเสียก่อน
คาคาชิ
ต้องพากลับไปที่หมู่บ้าน
คาคาชิ
ตอนนี้มันไม่ใช่เวลา--
Comments
Seika精華เซย์~
จารย์โกโจ~~~
2023-06-17
4