แมวกับปลาทู
ตลาดสดแห่งหนึ่งมีแมวจรตัวหนึ่งเดินวนเวียนอยู่ทุกวันเพื่อหาอาหารมันไม่เคยขอหรือร้องขอจากใครแต่มักจะนั่งเงียบๆรอเวลาที่แม่ค้าใจดีโยนเศษปลาทูให้เด็กชายคนหนึ่งเดินผ่านมาเห็นแมวตัวนั้นจึงตัดสินใจแบ่งข้าวปล
1
1
รอยเท้าในหิมะ
เช้าวันหนึ่งฤดูหนาว เด็กหญิงชื่อ “น้ำชา” เดินเข้าป่าหลังโรงเรียน หิมะตกเบา ๆ และทุกอย่างดูเงียบสงัด ยกเว้นเสียงฝีเท้าของเธอเอง น้ำชาเจอรอยเท้าเล็ก ๆ บนหิมะ รอยเท้าไม่ได้อยู่เพียงเส้นทางธรรมดา มันพาเธอ
0
0
วันธรรมดาที่ใครบางคนหายไป
เช้าวันหนึ่งในโรงเรียน ทุกอย่างดูเหมือนวันธรรมดา เสียงฝีเท้าเด็ก ๆ ก้องไปตามโถงทางเดิน แต่มีบางสิ่งที่ผิดปกติ… โต๊ะกลางโถง…ว่างเปล่า มิน…เพื่อนที่เคยนั่งตรงนั้น หายไปแล้ว เด็กผู้ชายคนหนึ่งมองไปรอบ ๆ ใ
1
1
ฉันเกิดใหม่ในนิยายที่รู้ตอนจบ
วันสุดท้ายของชีวิตฉันจบลงพร้อมหนังสือนิยายเล่มเก่า เล่มที่ฉันอ่านซ้ำจนจำทุกบรรทัดได้ขึ้นใจ แล้วโลกก็ดับวูบไปเหมือนปิดไฟห้อง เมื่อฉันลืมตาอีกครั้ง กลิ่นหมึกและกระดาษหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นควันไม้ เสียงฝี
0
1
ตัวอักษรที่ลืมหายใจ
ฉันตาย—หรืออย่างน้อยก็คิดแบบนั้น ลืมตาอีกที โลกทั้งใบเหมือนหน้ากระดาษที่เคยอ่านซ้ำจนมุมงอ ที่นี่คือนิยายเรื่องโปรดของฉัน แต่ปัญหาคือ…ฉันไม่ได้เกิดเป็นพระเอก ฉันเป็นตัวละครที่ตายตั้งแต่บทที่สาม ฉันรู้ต
1
1
บทที่ไม่เคยถูกเขียน
ฉันลืมตาขึ้นมาในโลกของนิยายที่เคยอ่านตอนดึก—เรื่องเดิม ตัวละครเดิม แต่บทบาทไม่ใช่พระเอก ไม่ใช่ตัวร้าย ฉันคือ “คนที่ไม่มีชื่อ” ผู้รู้ตอนจบของทุกคน ฉันพยายามเปลี่ยนชะตา เตือนคนที่กำลังจะตาย แก้ปมที่กำลั
1
1
หน้าที่ไม่เคยถูกเขียน
ฉันตายแบบไม่ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่อุบัติเหตุ ไม่ใช่ฮีโร่ แค่หลับไปพร้อมหนังสือนิยายที่คั่นหน้าสุดท้ายไว้ครึ่งเดียว พอลืมตาอีกที เพดานไม่ใช่ห้องนอน เป็นผ้าม่านสีงาช้าง กลิ่นหมึก กลิ่นกระดาษ และเสียงนาฬิกาเรือ
0
1
คาบสุดท้ายที่ไม่มีอยู่จริง
โรงเรียนมัธยมศรีวิทย์ไม่เคยเงียบ ยกเว้นวันนั้น—วันที่ทั้งโรงเรียนเหมือนหยุดหายใจพร้อมกัน “เฮ้ย…ทำไมวันนี้ไม่มีเงาเราในกระจกวะ” ภาคินพูดขำๆ ระหว่างเดินเข้าตึกเรียน แต่ไม่มีใครขำตอบ เพราะทุกคน…เริ่มสังเ
0
1
เสียงเงียบของวันธรรมดา
วันนั้นฝนตกไม่แรง แค่พอให้ถนนเงาเหมือนความทรงจำที่ยังไม่แห้ง ผมนั่งรออยู่ที่ป้ายรถเมล์เดิม ป้ายที่เราเคยนั่งคุยกันเรื่องเล็กๆ เรื่องที่ตอนนั้นดูไม่สำคัญ แต่วันนี้…มันใหญ่กว่าท้องฟ้า เธอเคยบอกว่า “ถ้าว
0
1
ดอกไม้ที่หันหาแสงเดียวกัน
ในโรงเรียนเล็กริมแม่น้ำ มีเด็กผู้หญิงสองคน— “ขวัญ” เดินเงียบเหมือนเงาไม้ยามบ่าย “เมษา” หัวเราะดังเหมือนลมที่ไม่ขออนุญาตใคร ทั้งคู่ไม่ได้นั่งใกล้กัน ไม่เคยจับมือ ไม่เคยพูดคำที่ใครเรียกว่า รัก แต่ทุกเช้
0
1
คนกับหมาในตลาด
วันหนึ่งมีชายคนหนึ่งเดินไปที่ตลาด ระหว่างทางเขาเห็นหมาตัวหนึ่งนั่งอยู่ใกล้แผงขายของ ด้วยความตกใจเขาจึงหยิบไม้ขึ้นมาไล่มัน หมากลับตกใจและกัดเขาเข้าอย่างแรง ชายคนนั้นเจ็บมากจึงร้องตะโกนเสียงดัง ทำให้ผู้
0
1
ทางกลับบ้าน
เย็นวันหนึ่งหลังเลิกเรียน ฝนตกปรอยๆ อากาศเย็นกว่าทุกวัน ต้นเดินออกจากโรงเรียนพร้อมกระเป๋าใบเดิม เขาเลือกเดินกลับบ้านทางเดิมที่เดินทุกวัน แม้จะเปียกเล็กน้อยแต่ก็ไม่รีบ ระหว่างทาง ต้นเห็นลูกแมวตัวหนึ่งห
0
1
“ร้านรับซ่อมความพัง (แต่ไม่รับประกันความปกติ)”
ในตรอกแคบๆ ที่แอปแผนที่ไม่เคยพาใครมา มีร้านหนึ่งตั้งอยู่ ป้ายไม้เก่าเอียงนิดๆ เขียนด้วยลายมือว่า “ซ่อมทุกอย่างที่ชีวิตทำพัง” คิว—เด็กหนุ่มธรรมดาแบบธรรมดาจนโลกไม่จำเป็นต้องจำ ยืนจ้องป้ายอยู่นาน ไม่ใช่เ
1
2
ร้านรับซ่อมชีวิต (เปิดเฉพาะคนที่คิดว่าตัวเองไร้ค่า)
ในเมืองที่ทุกอย่างเร่งรีบ มีตึกสูงกว่าเมฆ มีผู้คนมากกว่าดวงดาว แต่กลับไม่มีใครมองตากัน “ภีม” เป็นหนึ่งในคนพวกนั้น เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด ผู้มีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่ง คือ การทำทุกอย่างพัง สอบตก โดนเปรีย
1
1
“วันที่ผมเห็นอนาคต…ผ่านกระจกห้องน้ำโรงเรียน”
ผมชื่อ ภาคิน เด็ก ม.ปลายธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่สิ่งพิเศษที่สุดในชีวิตคือ —สอบตกคณิต —นั่งหลังห้อง —และโดนครูเรียกชื่อผิดเป็นประจำ ถ้าชีวิตเป็นมังงะ ผมน่าจะเป็นตัวประกอบที่เดินผ่านฉากแล้วไม่มีใครจำหน้าได้
1
1
“ผมแค่จะมาส่งการบ้าน…แต่ดันช่วยโลกไว้เฉย”
เรื่องย่อ ในวันที่ “คีย์” เด็ก ม.ต้น ธรรมดา ๆ ลืมส่งการบ้านวิชาฟิสิกส์ เขาไม่รู้เลยว่า…กระดาษ A4 ใบนั้น คือ คู่มือปิดประตูมิติวันสิ้นโลก เนื้อเรื่อง คีย์ยืนหอบอยู่หน้าห้อง 3/7 เสียงกริ่งหมดคาบดังไปเ
1
1
“เศษเงาที่พระเจ้าไม่ยอมรับ”
ตอนที่ 1 เด็กที่เกิดมาพร้อมเงาเกินหนึ่ง ในคืนที่ฝนตกไม่หยุด ฟ้าร้องเหมือนใครบางคนกำลังฉีกสวรรค์ออกเป็นชิ้น ๆ เด็กคนหนึ่งถือกำเนิดขึ้น…โดยไม่มีใครรู้ว่า เขาเกิดมาพร้อมเงาสองอัน เงาแรก ทาบตามร่าง เหมือน
1
1
ผมได้พลังโกง…เพราะกดรับของผิด!
ผมเคยเชื่อว่า ชีวิตคนเราถูกกำหนดไว้แล้ว บางคนเกิดมาเก่ง บางคนเกิดมาธรรมดา และบางคน…เกิดมาเหมือนผม ไม่มีอะไรโดดเด่นพอจะถูกจำ ผมเป็นแค่เด็กม.ต้นคนหนึ่ง คะแนนกลางๆ หน้าตาธรรมดา ชื่อที่ครูมักเรียกผิด ถ้า
1
1
ชอบเพื่อนที่รู้จักกันมันผิดมั้ย
เรามีเพื่อนอยู่3คนแต่มีคนหนึ่งที่แอบชอบคนที่ชื่อ...ใช่เราก็แอบชอบคนนั้นเหมือนผ่านไปหลายเดือนเราไม่รู้เลยว่าเขามีแฟนแล้วเขาคบกันได้ประมาณปีกว่าแต่เราดันไปบอกชอบเขาแต่ที่เขาตอบคือมีคนมาบอกชอบไปแล้ว13ค
0
0
ต้องรักใต้คมเขี้ยว
🧛 หลังจากวันนั้นก็ผ่านมา 3 วัน ต้องรักค่อยๆปรับตัวกับชีวิตในคฤหาสน์แวมไพร์ได้บ้างแล้ว—อย่างน้อยตอนนี้เขาก็รู้ว่าเสียงฝีเท้าตอนกลางคืนที่ดังแผ่วราวกับลมพัดนั้นคือเอเดียนเดินตรวจความเรียบร้อย ไม่ใช่ผีอย
0
1
