เสียง “ติ๊ก…ติ๊ก…ติ๊ก…” ของนาฬิกาเก่าดังอยู่ในห้องแคบ ๆ
แต่คืนนี้…มันหยุด
หยุดแบบไม่มีสัญญาณเตือน
หยุดแบบที่ทำให้ “ภีม” รู้สึกว่าโลกทั้งใบเงียบผิดปกติ
เขาเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนผนัง เข็มวินาทีค้างอยู่ที่เลข 12 พอดี
มันควรจะเป็นเวลา 23:59 แต่ความรู้สึกมันเหมือนเวลาถูก “ค้างไว้”
“แปลกแฮะ…” เขาพึมพำ
ทันใดนั้น—
ไฟในห้องกระพริบหนึ่งครั้ง
แล้วเสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากนอกหน้าต่าง
กึก… กึก… กึก…
ไม่ใช่เสียงลม ไม่ใช่เสียงฝน
มันเหมือน…มีใครบางคนกำลัง “เดิน”
ภีมกลืนน้ำลาย เขาไม่ได้อยู่บ้านคนเดียวก็จริง
แต่พ่อแม่เขาหลับไปนานแล้ว และเสียงนี้…มันดังมาจาก “ชั้นสอง”
ซึ่งไม่มีใครควรอยู่ตรงนั้น
เขาค่อย ๆ เปิดประตูออกไป
บันไดมืดสนิท ราวกับกลืนแสงไฟไปหมด
“แค่คิดมาก…” เขาพยายามปลอบตัวเอง
แต่พอก้าวขึ้นบันไดขั้นแรก—
เสียงนาฬิกา…กลับมา
“ติ๊ก”
แค่หนึ่งครั้ง
แล้วก็เงียบอีก
หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเหมือนจะทะลุอก
แต่ความอยากรู้มันแรงกว่า
เขาขึ้นไปถึงชั้นสอง
ทางเดินยาวเหมือนเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไป
ประตูทุกบาน…เปิดอยู่
ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันปิดหมด
ลมเย็นพัดผ่านเบา ๆ
เหมือนมีใครเพิ่งเดินผ่านไป
แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
กึก… กึก… กึก…
คราวนี้ชัดเจนว่าอยู่ “ข้างหลัง”
ภีมหันกลับไปทันที—
แต่ไม่มีใคร
มีแค่เงาของเขา…ที่ยืดยาวผิดปกติ
และที่น่ากลัวที่สุดคือ
เงานั้น…ไม่ได้ขยับตามเขา
มันยังคง “เดินต่อไป”
ช้า ๆ
มั่นคง
เหมือนมันมีจุดหมายของตัวเอง
ภีมถอยหลัง ความหนาวไล่ขึ้นมาจากปลายเท้า
เขาพยายามจะวิ่งหนี แต่ขากลับเหมือนถูกตรึงไว้
แล้วเงานั้นก็หยุด
ก่อนจะหันกลับมา
ทั้งที่มันไม่มีหน้า
แต่เขารู้สึกได้ว่า “มันกำลังมอง”
และเสียงนาฬิกาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ติ๊ก… ติ๊ก… ติ๊ก…”
เร็วขึ้น
ดังขึ้น
เหมือนกำลังนับถอยหลัง
เงาค่อย ๆ ยกมือขึ้น
ชี้มาที่เขา
แล้วทุกอย่างก็ดับวูบ
—
ภีมสะดุ้งตื่น
เหงื่อท่วมตัว
หัวใจเต้นแรงเหมือนเพิ่งหนีอะไรบางอย่างมา
เขารีบมองไปรอบห้อง
ทุกอย่างปกติ
นาฬิกายังคงเดิน
“ติ๊ก…ติ๊ก…ติ๊ก…”
เวลา 23:58
เขาถอนหายใจยาว
“ฝันเหรอเนี่ย…”
แต่พอเขาหันไปที่ผนัง—
เงาของเขา…ยังคงยืนอยู่
นิ่ง
ไม่ขยับตามเขา
และเสียงนาฬิกาก็ดังขึ้น
“ติ๊ก”
23:59
—
บางครั้ง
สิ่งที่หยุดเดิน…
อาจไม่ใช่เวลา
แต่อาจเป็น “คุณ” ที่หลุดออกจากมัน
