แสงแดดยามเย็นตกกระทบถนนหน้าโรงเรียน กลายเป็นสีทองนุ่ม ๆ ที่ทำให้ทุกอย่างดูช้าลง
“เฮ้…รีบหน่อย เดี๋ยวรถเมล์มาแล้วนะ”
ต้นพูดพลางสะพายกระเป๋า ขยับเข้าไปใกล้กว่าปกตินิดหนึ่ง
นัทไม่ตอบทันที เขาแค่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาเหมือนจะดูเวลา แต่สายตากลับไม่ได้อยู่ที่หน้าจอเลย
มันอยู่ที่ “ต้น”
ทั้งสองยืนใกล้กันมาก
ใกล้จนได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน
“มองอะไร” ต้นยิ้มมุมปาก
นัทหลบตาเล็กน้อย “เปล่า…แค่คิดว่า วันนี้แสงมันสวยดี”
ต้นหัวเราะเบา ๆ “หรือเพราะเราอยู่ด้วยกัน?”
คำถามนั้นทำให้นัทเงียบไปชั่วครู่
หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
“ถ้าใช่ล่ะ” เขาตอบเบา ๆ
ลมเย็นพัดผ่าน เสียงรถ เสียงคนรอบข้างเหมือนค่อย ๆ หายไป
เหลือแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่มีแค่พวกเขาสองคน
ต้นเอื้อมมือไปแตะแขนนัทเบา ๆ
ไม่ได้รีบร้อน ไม่ได้ชัดเจน แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
“งั้น…พรุ่งนี้มาเจอกันตรงนี้อีกได้ไหม”
นัทเงยหน้าขึ้น สบตาอีกฝ่ายตรง ๆ เป็นครั้งแรก
แล้วพยักหน้า
“ได้สิ”
รถเมล์แล่นผ่านไปโดยที่ทั้งคู่ไม่ได้ขึ้น
แต่ดูเหมือนว่า…ไม่มีใครเสียดายมันเลย
เพราะบางที
การได้ยืนอยู่ข้างกันแบบนี้
อาจสำคัญกว่าการไปถึงที่ไหนสักแห่งก็ได้ 🌤️
