นย่านเยาวราชที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน เฮียกวง เจ้าของร้านขายของเก่าชื่อ "กวงสมบัติ" กำลังนั่งเหงื่อตกมองดูวัตถุโบราณชิ้นใหม่ที่เพิ่งได้มา มันคือไหดินเผาสีตุ่นๆ ที่ดูธรรมดาแสนจะธรรมดา แต่ปัญหาคือเขากลับจำไม่ได้ว่าไปซื้อมันมาจากไหน และที่สำคัญกว่านั้น... เขาดันทำกุญแจเซฟที่ใส่เงินแสนตกลงไปในไหใบนี้แล้วหยิบไม่ออก!
"ไอ้จ๊อด! มานี่ซิ" เฮียกวงตะโกนเรียกหลานชายตัวดี
จ๊อด วิ่งหน้าตั้งมาพร้อมกับเจ้า 'ถุงเงิน' แมวส้มพุงพลุ้ยที่คาบปลาทูปลอมอยู่ "มีอะไรเฮีย? ไฟไหม้เหรอ?"
"ไฟไม่ไหม้ แต่เงินจะหาย! กุญแจเซฟฉันหล่นลงไปในไหเนี่ย มือฉันเข้าไม่ได้ แกมาลองซิ"
จ๊อดพยายามแหย่มือเข้าไป แต่มันติดอยู่ที่โคนนิ้วโป้ง "เฮีย... ปากไหแคบขนาดนี้ มดเขียวยังเดินสวนกันลำบากเลย เฮียไปเอามาจากไหนเนี่ย"
ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเถียงกันอยู่นั้น เจ้าถุงเงินที่ดูเหมือนไม่สนใจโลก กลับเดินนวยนาดไปที่ไหใบนั้น มันดมฟุดฟิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอาอุ้งเท้าหน้าเขี่ยไหเบาๆ จนไหเอียงลง จ๊อดเห็นดังนั้นจึงปิ๊งไอเดีย
"เฮีย! ผมว่าไหเนี่ยมันมีกลไก" จ๊อดลองหมุนก้นไหตามที่เจ้าถุงเงินเขี่ย ปรากฏว่ามีเสียง คลิก! ดังขึ้นเบาๆ แถบข้างไหเลื่อนออกเผยให้เห็นช่องลับเล็กๆ
แต่แทนที่จะเจอแค่กุญแจ ทั้งคู่กลับเจอจดหมายเก่าๆ ฉบับหนึ่งเขียนไว้ว่า: "ใครที่เปิดไหใบนี้ได้ แสดงว่าเป็นคนดวงตกสุดๆ เพราะกุญแจที่ท่านตามหา... จริงๆ แล้วอยู่ในกระเป๋ากางเกงข้างซ้ายของท่านนั่นแหละ"
เฮียกวงรีบล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเอง "เออว่ะ! อยู่นี่จริงๆ ด้วย แล้วฉันเอาใส่ไหตอนไหน?"
จ๊อดหัวเราะก๊าก "เฮียแก่แล้วก็งี้แหละ ส่วนไหเนี่ย สงสัยเจ้าของเก่าเขาคงทำไว้แกล้งคนขี้ลืม"
แต่เรื่องยังไม่จบเพียงเท่านั้น เมื่อเจ้าถุงเงินกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะแล้วเขี่ยจดหมายฉบับนั้นพลิกไปด้านหลัง มีข้อความเขียนกำกับไว้เล็กๆ ว่า: "ปล. ขอบคุณที่ช่วยคลายล็อกไหใบนี้ ตอนนี้ 'ของจริง' ที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานร้านท่านได้ถูกเปิดออกแล้ว"
ทันใดนั้น พื้นร้าน "กวงสมบัติ" ก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ เฮียกวงกับจ๊อดหันมองหน้ากันด้วยตาโตเท่าไข่ห่าน หรือว่าร้านของเก่าธรรมดาๆ แห่งนี้ จะมีความลับระดับโลกซ่อนอยู่ใต้ทางเดินที่มีกองเศษเหล็กทับอยู่กันแน่!
