กลางคืนในเมืองที่ไม่เคยหลับ
ไฟถนนยืนเรียงเหมือนทหารแก่
และลมพัดผ่านเหมือนคำโกหกที่ไม่มีใครจับได้
“คิน” เด็กหนุ่มที่ชอบวิ่งหนีอะไรบางอย่าง
แต่ไม่เคยรู้ว่าตัวเองหนีอะไร
ทุกคืนเขาจะออกไปวิ่ง
ไม่ใช่เพื่อสุขภาพ
แต่เพื่อ “ทิ้งเงา”
ใช่ เงา
เขาเชื่อว่าเงาของตัวเองมัน “ช้ากว่า”
และถ้าวิ่งเร็วพอ
เขาจะทิ้งมันไว้ข้างหลังได้
คืนหนึ่ง—
เขาวิ่งเร็วกว่าเดิม
ลมหายใจเหมือนจะขาด
หัวใจเต้นเหมือนกลองศึก
แล้วเขาก็หยุด
เพราะเงาหายไป
ไม่มีอะไรอยู่ใต้เท้า
ไม่มีความมืดเกาะติด
มีแค่ตัวเขา—ล้วน ๆ
ตอนแรกเขายิ้ม
เหมือนคนชนะเกมที่ไม่มีใครรู้ว่ามีกติกา
แต่พอหันกลับไป
เงาของเขา…ยืนอยู่ตรงนั้น
ไม่ขยับ
ไม่ตามมา
แล้วมัน “ยิ้ม”
ตั้งแต่นั้นมา
คินไม่เคยวิ่งอีกเลย
เพราะเขาเริ่มสงสัยว่า
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
เขาวิ่งหนีเงา—
หรือเงากำลังปล่อยให้เขาหนี
เพื่อรอวันที่มันจะหยุดไล่ตามเขาเอง
แล้วหันกลับมา…ไล่แทน 🌑
