แมวเกิดใหม่ในเกมidentity V!
อีกครั้ง...
แมวป่านักล่า
//ตื่นอีกครั้งนึง
แมวป่านักล่า
(นี่คือครั้งที่ 3..)
แมวป่านักล่า
(ช่างมันเถอะเรารู้ดีว่าชีวิตนั้นเป็นยังไง..)
แมวป่านักล่า
(เราจะอยู่ต่อไปใช่อยู่ต่อไป..)
อันโตนิโอ:นักไวโอลิน
หืม..
อันโตนิโอ:นักไวโอลิน
เจ้าแมวน้อย//เข้ามาลูบหัวด้วยรอยยิ้ม
แมวป่านักล่า
(ในรอบนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นคนที่โตแล้วสินะ..)
แมวป่านักล่า
(รู้สึกเหมือน...ช่างมันเถอะ)
อันโตนิโอ:นักไวโอลิน
//หยุดลูบหัวแล้วกำลังจะเดินออกไป
แมวป่านักล่า
(รอบนี้ดูเหมือนว่าจะต้องอยู่กับเขา..)
แมวป่านักล่า
//เดินตามอันโตนิโอไม่ห่าง
อันโตนิโอ:นักไวโอลิน
//หันหลังมามอง
แมวป่านักล่า
//ยังตามอยู่เรื่อยๆไม่ห่าง
อันโตนิโอ:นักไวโอลิน
ก็ได้..
หลังจากนั้นเจ้าแมวที่ตามตื้อนักไวโอลินอยู่นานจนกระทั่งเขาก็ได้อยู่กับเจ้าตัวอย่างสมใจ
เขาได้เรียนรู้วิชาภาษามามากมายแต่ก็นะต่อให้จะไม่เรียนเขาก็เข้าใจสิ่งที่พวกเขาพูดได้อย่างน่าประหลาดเลย
จะเรียนเอาไว้เพื่อเป็นการเขียนก็ดีเหมือนกันต่อให้ตอนนี้จะยังเขียนไม่ได้ก็เถอะ
ความปรารถนาที่อยากจะเป็นมนุษย์เริ่มเพิ่มขึ้นซะแล้วสิ
แล้วเจ้าตัวก็ยังได้รู้อีกว่าคนที่เขาตามมาคือนักไวโอลินชื่อดังที่อีกไม่นานจะเกิดบางอย่างขึ้น
และใช่เสียงเพลงไวโอลินที่ถูกบรรเลงจากเขานั้นหลงใหลจนน่าประหลาดทำให้เหล่ามนุษย์ก็อย่างที่คิดที่เจ้าแมวนั้นรู้ตั้งแต่แรกก่อนที่จะมาที่นี่
แมวป่านักล่า
(พวกมนุษย์ผู้ดื้อรั้น...และละโมบโลภมาก...ใช่..)
ชื่อเสียงของอันโตนิโอเริ่มแย่ลงหลังจากนั้นเขาก็ถูกไม่ต้องคิดอะไรมากเลย...
ซึ่งในตอนนี้เขาก็อยู่ในห้องที่เป็นเหมือนกับกรงกับไวโอลิน 1 สายที่ต่อให้จะไม่มี 3 สายก็ยังเล่นไวโอลินได้อยู่และยังมีเสียงที่ไพเราะเหมือนดั่งเคย
แมวป่านักล่า
(ดีที่เราหนีมาได้...แต่ยังไงเราก็ยังเป็นห่วงเขาเพราะเขาดูแลเราต่อให้เขาจะเป็นคนที่ติดสุราก็ตาม..)
แมวป่านักล่า
เหมียว..//เดินเข้าไปหาอันโตนิโออย่างช้าๆ
อันโตนิโอ:นักไวโอลิน
อา เจ้าแมวขาว...
แมวป่านักล่า
(เขาก็ยังคงยิ้มให้กับเราเสมอ..)//คาบแอปเปิ้ลเอามาให้
อันโตนิโอ:นักไวโอลิน
ผลไม้อย่างนั้นหรอขอบคุณนะ//ยิ้ม
แมวป่านักล่า
(อา..แขนของเขาเริ่มใช้การไม่ได้แล้วอย่างนั้นหรอ...)
แมวป่านักล่า
//เอาอุ้งเท้าแตะๆที่ข้อแขนของอันโตนิโอเบาๆ
อันโตนิโอ:นักไวโอลิน
ไม่เป็นไรหรอกฉันยังไหว...//เขาหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมาด้วยเรี่ยวแรงที่แทบที่จะไม่มีแรงเลยแต่ก็หยิบขึ้นมาแล้วกินได้
เจ้าแมวขาวดูแลเขาโดยการจะมาหาเขาพร้อมกับผลไม้ที่สุกกำลังดีทุกครั้งจนกระทั่งเจ้าแมวก็ไม่เจอกับนักไวโอลินสหายของเขาอีกแล้ว
แมวป่านักล่า
(เขาหายไป...หายไปไหนน่ะ!...)
แมวป่านักล่า
//นอนลงพื้นที่ที่มาหาอันโตนิโอตลอด
แล้วหลังจากนั้นก็ได้หลับไป...
พร้อมกับเหมือนทุกครั้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งโดยสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย...
แมวป่านักล่า
//ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง...
แมวป่านักล่า
(ในรอบนี้มาอยู่ที่ต้นไม้หลังคฤหาสน์ของใครสักคนนึงเลยอย่างนั้นหรอเนี่ย...)
แมวป่านักล่า
//ได้ยินเสียงหัวเราะสนุกสนานจากด้านในหันไปมองในทันที
แมวป่านักล่า
(ในรอบนี้เป็นเด็กอีกรอบเหรอ)
โจเซฟ:ช่างภาพ
ตอนเด็ก:นี่นั่นแมวล่ะ//ชี้ไปที่เจ้าแมวขาวที่มองมาทางจากต้นไม้นอกหน้าต่าง
เด็ก 2 คนนั้นแต่รอบนี้ก็ยังเป็นฝาแฝดเช่นเคย
พวกเขาทั้งสองคนขอร้องคุณพ่อและคุณแม่ที่จะรับเลี้ยงเจ้าแมวขาวที่มองมาจากหน้าต่าง
สุดท้ายเจ้าตัวก็ได้เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์เปรียบเสมือนสัตว์เลี้ยงให้กับพวกเขาต่อให้ในอดีตจะเป็นแมวที่อยู่ในป่าก็ตาม
ทุกคนในคฤหาสน์ชอบเอามากๆกับคนสีขาวที่สวยราวกับหิมะและแพรไหมแถมยังสีขาวคล้ายกับสีผมของฝาแฝดทั้งสองด้วย
แต่ใช่ว่าแต่ละคนนั้นจะมีสุขภาพที่ดีกันทุกคนใช่ไหม
แมวป่านักล่า
//เข้ามาหาแล้วคลอเคลียพี่ชาย
#ขออนุญาตบอกทุกคนก่อนนะครับผมไม่รู้ว่าโจเซฟเป็นพี่ชายหรือน้องชายเพราะจากความทรงจำของผมนึกถึงพี่ชายที่คิดว่าได้ยินมาจากไหนสักที่ที่ผมหาข้อมูลมาแต่ในใจของผมคิดว่าเป็นน้องชายเพราะฉะนั้นแล้วก็จะเอาในแบบของผมนะครับ
#เพราะฉะนั้นในเรื่องนี้โจเซฟจะเป็นน้องชายนะครับ
โจเซฟ:ช่างภาพ
ทำไมถึงเอาแต่อยู่กับพี่ชายจังเลยนะ...//พูดด้วยน้ำเสียงที่หงอยเอามากๆ
ตปก.ชาย
พี่ชาย.พี่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน
แมวป่านักล่า
(สักวันเจ้าจะรู้เองเจ้ามนุษย์...)
และแล้ววันนั้นก็ได้มาถึงเหตุผลว่าทำไมผมถึงได้เข้าหาคุณพี่มากกว่าคุณน้องนั่นก็เพราะว่า...
เวลาของเขาเริ่มจะหมดลงแล้วยังไงล่ะ..
โจเซฟ:ช่างภาพ
ท่านพี่...//กำลังนั่งมองพี่ของตัวเองที่ใกล้ตายแล้ว
แมวป่านักล่า
เหมียว..//เข้ามาคลอเคลียที่ขาของโจเซฟ
โจเซฟ:ช่างภาพ
คุณแมว...//อุ้มขึ้นมาแล้วกอด
โจเซฟ:ช่างภาพ
นี่คือเหตุผลที่คุณเข้าหาท่านพี่มากกว่าสินะครับ...
โจเซฟ:ช่างภาพ
เพราะว่าอยากจะให้เขานั้นมีความสุขสินะ...
น้ำตาของผู้เป็นน้องค่อยๆไหลออกมา
แมวป่านักล่า
เหมียว..(ใช่แล้วล่ะ..)
หลังจากนั้นเขาก็ได้อยู่กับโจเซฟและทำหน้าที่เป็นสัตว์เลี้ยงอย่างดีให้กับเจ้าตัวน้อย
แต่ใช่ว่าเขาจะไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงของโจเซฟนะโจเซฟเริ่มเปลี่ยนไปมากเลยทีเดียว
แมวป่านักล่า
(ถ้ารวมๆแล้วเราน่าจะอายุได้เกือบร้อยปีแล้วมั้งเนี่ย...)
แมวป่านักล่า
//กำลังเดินไปหาโจเซฟ
ทำให้เจ้าตัวเลยลองสำรวจหาโจเซฟรอบๆแต่ก็ไม่เจอเลย...
แมวป่านักล่า
?//เดินไปดูที่ด้านนอกหน้าต่าง
ด้านนอกเต็มไปด้วยคนที่สงสัยในตัวโจเซฟแล้วกำลังจะเข้ามาเพราะเนื่องจากมีคนหายตัวไปแล้วทุกอย่างมันเกี่ยวข้องกับโจเซฟ
สำหรับเขาที่เป็นแมวไม่เข้าใจหรอกแต่ก็อย่างที่เคยบอกไปไม่รู้สึกถึงความดีเลย...
ก่อนที่เจ้ามนุษย์พวกนั้นจะเข้ามาเจอตัว เจ้าแมวก็ได้ออกไปอยู่ที่ต้นไม้ด้านนอกหน้าต่างไปเรียบร้อยแล้ว
ก็นะอยู่ที่นี่มานานก็ต้องรู้อะไรมากมายที่เกี่ยวกับที่นี่สิโดยเฉพาะที่ซ่อนตัวน่ะ
แต่...เจ้าตัวก็รู้สึกเสียใจอยู่เหมือนกันนะ..
แมวป่านักล่า
//นอนลงแล้วค่อยๆหลับไปในที่สุด
อีกแล้วนี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ..
เจ้าตัวนั้นได้หยุดนับไปตั้งแต่ที่จำเป็นจะต้องรับความรู้อื่นๆซะแล้วนะสิ
แต่ก็ช่างมันเถอะใช้ชีวิตแบบนี้ไปก็ไม่แย่แต่การที่จะต้องแยกจากกันก็คงจะต้องอีกสักหน่อยถึงจะชินนั่นแหละนะ
และอีกครั้งหนึ่ง..และเป็นอีกครั้งหนึ่ง..ที่ตื่นขึ้นมาในสถานที่ไม่คุ้นเคย
แมวป่านักล่า
//ลืมตาตื่นขึ้น
คงจำเป็นจะต้องทำให้ตัวเองชินซะแล้วสิแต่ไม่ได้หรอก
เราไม่สามารถรู้ได้หรอกนะว่าจะมีอันตรายอะไรโผล่มาน่ะ
และในรอบนี้ก็ยังเป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยอยู่ดี..
เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆอีกครั้ง..อีกครั้งหนึ่ง..อีกครั้งและต่อๆไป...
:ไม่ต่างอะไรกับการที่เราอยู่ดูแลเด็กแล้วมองพวกเขาจากไปทีละคนเลย..ขอร้องล่ะเราไม่อยากเห็นมันอีกแล้วนะ..
ความเจ็บปวดได้ก่อเกิดขึ้นในใจของเจ้าแมวตัวน้อยแต่ความปรารถนาที่อยากจะเป็นมนุษย์ก็ยังคงมีอยู่แต่มันก็เริ่มค่อยๆเปลี่ยนเป็นการขอหยุดที่จะมีชีวิตต่อแทนที่จะมองพวกเขาน่าจะดีกว่า
*โอ๋ เจ้าแมวตัวน้อยเอ๋ย..เรารู้สึกเสียใจจริงๆที่เจ้านั้นรู้สึกเศร้าใจ*
*แต่ได้โปรดเถิดรออีกนิดอยู่อีกหน่อยเถิดแล้วเจ้าจะไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไปจะไม่ต้องคอยมองดูเหล่าเด็กๆพวกนั้นจากไปทีละคนแล้ว*
*ได้โปรดเถอะสิ่งมีชีวิตตัวน้อยเอ๋ยอดทนต่อความปรารถนาของเจ้าที่ยังคงตราตรึงอยู่ในห้วงลึกของจิตใจ*
*ได้โปร..อดทนอีกหน่อยเถิด...*
แมวป่านักล่า
(เราจะต้องมาอยู่ในสถานที่ไม่คุ้นเคยพร้อมกับต้องมองเราเด็กๆที่เราอยู่เคียงข้างจากไปทีละคน..)
แมวป่านักล่า
(ฮ่าๆ...เจ้าเด็กน้อย..จากไปด้วยที่ไม่ร่ำลากันเลยนะ..)
แมวป่านักล่า
//ก้มหน้าลงพร้อมกับคิด
แมวป่านักล่า
(ไม่คิดหรอว่าสิ่งมีชีวิตตัวน้อยตัวนี้..ก็ยังมีจิตใจที่อยากจะเห็นพวกเจ้าประสบความสำเร็จอยู่นะ..)
แมรี่:มาดามเรด
ตอนเด็ก:คุณแม่คุณแมวขาวล่ะสวยจังเลย
แมวป่านักล่า
//เงยหน้าขึ้นมามองเสียงเด็กที่อยู่ข้างๆที่กำลังเดินมาหาตัวเอง
แมวป่านักล่า
(นี่น่าจะเป็นอีกครั้งหนึ่งที่เราคงจะต้องเห็นโศกนาฏกรรมอีกแล้วใช่ไหม..)
แมรี่:มาดามเรด
//เข้ามาอุ้มเจ้าแมว
แมรี่:มาดามเรด
ท่านแม่คะหนูขอเลี้ยงได้ไหม//พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
แมวป่านักล่า
(อา เอาเถอะ..ถือว่าเข้ามาเรียนเข้ามาอยู่ด้วยเข้ามาทำความเข้าใจกับให้มนุษย์เพิ่มขึ้นก็แล้วกัน)
แมวป่านักล่า
(ต่อให้จะเจ็บปวดแต่เราจะอยู่ข้างพวกเจ้าเอง..จนกว่าจะถึงเวลาแห่งการแยกจากกัน..)
แมวป่านักล่า
(ต่อให้เราจะไม่รู้ว่าพวกเราจะได้เจอกันอีกหรือเปล่าก็ตามที..)
แมวป่านักล่า
เหมียวๆ//ร้องเรียกออกมา
แมวป่านักล่า
(ใช่..มีความสุขต่อไปให้ถึงที่สุดก็แล้วกัน..)
แมรี่:มาดามเรด
//ยิ้มให้กับเจ้าแมวเมื่อท่านแม่บอกว่าสามารถเลี้ยงได้
แมรี่:มาดามเรด
ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็กลับกันเลยเถอะค่ะ//พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
แมวป่านักล่า
(อืม..เอาสิเจ้ามนุษย์..)
แมวป่านักล่า
(เราเองก็เริ่มรู้สึกอยากที่จะพักผ่อนสักหน่อยเหมือนกันนะ)
หลังจากนั้นเจ้าแมวก็ได้อาศัยอยู่กับพวกเขาจนเหมือนกับทุกครั้ง...
แมวป่านักล่า
//อยู่บนหลังคากำลังมองรานประหาร
แมวป่านักล่า
(พวกมนุษย์สรรหาอาวุธที่สังหารคนจังเลยนะ..)
แมวป่านักล่า
(แต่ต้องมาเห็นอะไรแบบนี้อีกแล้วอย่างนั้นหรอ..)
แมรี่:มาดามเรด
//กำลังก้มหน้าอยู่เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็ได้เงยหน้าขึ้นไปมอง
แมรี่:มาดามเรด
ไม่ได้บอกลากันแย่จังเลยนะ
แมรี่:มาดามเรด
ขอโทษด้วยนะคุณแมวที่รักของฉันหลังจากนี้ต้องมีชีวิตต่อไปอย่างมีความสุขนะคะ
แมรี่:มาดามเรด
//พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
หลังจากนั้นเครื่องประหารก็ได้ตัดหัวของเธอ
แมวป่านักล่า
//หันหลังพร้อมกับเดินไป
แมวป่านักล่า
(ไม่พูดก็จะทำอยู่แล้วต่อให้ความรู้สึกมันจะยังไม่หายไปก็ตามที..)
ความเจ็บปวดในครั้งนี้จะไม่มีวันหายไป
อีกครั้งแล้วกี่ครั้งเล่าที่จะต้องเห็นสหายของตัวเองนั้นจากไป
ต่อให้จะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ตัวเล็กแต่...
เขาก็มีความรู้สึกเหมือนกันนะ..
Comments