< 1st Light In Darkness >
< บทที่ - 3 >
หลังจากวันนั้น นี่ก็ผ่านมา 3 ปีแล้ว ตอนนี้ ผมอายุ 3 ปีเต็ม เติบโตขึ้นมาท่ามกลางความรักและเพื่อนๆรุ่นเดียวกันคนอื่นทำให้ผมไม่ค่อยเหงาและเดียวดายเหมือนเมื่อก่อน. . .ที่ผ่านมา พวกเขาคอยเอาใจใส่และดูแลผมเสมอมา
ไม่เคยลงไม้ลงมือ มีแต่พูดด้วยถ้อยคำที่อ่อนโยน และ ปลอบใจไม่แม้แต่จะว่าหรือด่าทอด้วยถ้อยคำที่ดูร้ายแรง. . .
พูดแต่คำสุภาพ ไม่พูดคำหยาบต่อหน้าพวกเรา เพราะรู้ว่าพวกเราอาจเรียนรู้มันเเล้วเอาไปพูดแกล้งกันหรือล้อเลียนกันจนทะเลาะกันได้ พวกท่านจึงไม่พูดหรือทำตัวแบบนั้นต่อหน้าพวกเราเลยสักครั้งก็เดียว
ถึงแม้ผมในตอนนี้จะเป็นเด็กแต่ผมก็เรียนรู้สิ่วต่างๆรอบตัวจากทีวี คำพูดบุคลิกทุกอย่างจากรอบตัวทั้งหมด รวมทั้งศิลปะการต่อสู้จากหนังสือ ที่ผมเปิดผ่านๆ ก็เรียนรู้ทันอย่างง่ายดาย รวมทั้งการแอบออกกำลังกายทุกวันเพื่อเตรียมร่างกายให้พร้อมกับการใึกทึ่หนักขึ้นและมากขึ้น รวมทั้งตั้งใจเรียนพื้นฐานของการเรียนที่พี่เลี้ยงทุกคนสอนให้
ทั้ง คณิตศาสตร์ สังคม ประวัติศาสตร์ การงาน อังกฤษ ญี่ปุ่น และอื่นๆ ที่พวกพี่ๆพอจะสอนได้
ᴀᴋᴀɴᴇ sᴀᴛᴏᴜ 🌷 อากาเนะ ซาโต้ว
ตื่นเร็วจังเลย อาโออิ-ซัง. . .สงสัยจะดีใจที่มาถึงวันเกิดของตัวเองแล้วสินะ
ᴀᴋᴀɴᴇ sᴀᴛᴏᴜ 🌷 อากาเนะ ซาโต้ว
สุขสันต์วันเกิด อาโออิ~ . . .
พี่พูดออกมาพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง ก่อนที่จะมอบของขวัญเป็นทุกอย่างที่แม่ฝากมาให้ผมตั้งแต่ที่ผมเข้ามา ทั้งจดหมาย และ สร้อยคอ
เพราะพี่คิดว่า อย่างน้อย ผมก็ควรจะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อ 3 ปีก่อนกันแน่. . .
ᴀᴋɪʀᴀ ᴀᴏɪ 🌙 อากิระ อาโออิ
. . .ขอบคุณฮะ. . .พี่อากาเนะ
ผมพูดออกมาด้วยรอยยิ้มบางๆบนใบหน้า . . . ยิ่งผมโต รูปลักษณ์ของผม ก็เหมือนกับคุณตาเหลือเกิน ดวงตาของผมได้มาจากสีผมของคุณแม่ ส่วนเส้นผมของผมได้มาจากคุณตา ถึงโดยรวมแล้วผมจะเหมือนกับคุณแม่มากก็เถอะ
แต่ถึงอย่างงั้นสีตาของผมก็เปลี่ยนสีไปเรื่อยๆเพราะดวงตาของผมไม่ใช่ดวงตาปกติ. . . สิ่งนี้เรียกว่า เนตรสวรรค์. . .ดวงตาที่ช่วยให้ผมเรียนรู้ได้ไวขึ้น และ ช่วยปรับร่างกายของผมมห้เข้ากันกับพลังฮันเตอร์ที่ตามผมมาที่นี่ด้วย
ถึงผมจะเกิดใหม่แล้ว แต่ระบบทุกอย่างก็ยังคงอยู่กับผม ท่านเทพและท่านเทพมาร ทั้งหลายต่างพากันอวยพรวันเกิดมห้ผมเหมือนทุกครั้ง
ᴀᴋɪʀᴀ ᴀᴏɪ 🌙 อากิระ อาโออิ
( พวกท่านน่ารักจัง ก็นะ เราเป็นศิษย์ของพวกท่านแล้วนี่นา )
ᴀᴋɪʀᴀ ᴀᴏɪ 🌙 อากิระ อาโออิ
( ความรู้ตั้งแต่ชาติก่อนเราไม่มีเรื่องไหนที่ลืมเลย เป็นผลของเนตรสวรรค์และความสามารถที่พวกท่านสอนให้ทุกประการ )
ᴀᴋɪʀᴀ ᴀᴏɪ 🌙 อากิระ อาโออิ
( พลังที่ตามมาด้วยเราคงต้องผนึกมันไว้สักพัก เพราะโลกใบนี้ไม่มีใครที่ใช้พลังเกินตัวแบบนี้ได้หรอก )
ᴀᴋɪʀᴀ ᴀᴏɪ 🌙 อากิระ อาโออิ
( ไม่สิ. . .พลังเหนือมนุษย์ต่างหาก )
ผมคิดขึ้นดังนั้น ท่าทางของผมทำให้พี่อากาเนะเดินออกไปจากห้องเพราะรู้ว่าผมคงอยากอยู่คนเดียวสักพัก
ผมถอนหายใจออกมา แล้วหยิบจดหมายขึ้นมาดูก่อนจะเปิดอ่านมัน
[ จดหมาย ]
ถึง : ลูกรักของแม่
แม่ขอโทษที่ทิ้งลูกไปแบบนั้น แม่ทั้งรู้สึกเจ็บปวด รู้สึกเจ็บใจ และ ทรมสนมากเหลื่อเกิน แต่สถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันยากที่จะควบคุมไม่รู้ว่าแม่จะมีโอกาสรอดรึเปล่า. . . เกรงว่าหากลูกอยู่กับแม่ ลูกอาจถูกเหมารวมและเจ็บตัวได้ แม่ไม่อยากให้รู้เจ็บปวด แม่ขอโทษนะลูกแม่. . .สุขสันต์วันเกิดต่อทุกๆวันที่ถึงวันเกิดของลูก. . .แม่รักลูกนะ ลูกแม่
จาก : แม่ของลูกที่คิดถึงลูกเหลือเกิน
จดหมายที่เขียนขึ้นด้วยภาษาเกาหลีที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาจากแม่. . .ตัวอักษรที่เขียนหยึกหยักไปมาเพราะกำลังสะอื้น
. . .แต่ถึงอย่างงั้นก็ฝืนเขียนมากขนาดนี้เพื่อบอกเล่าเหตุการณ์และบอกรัก บอกขอโทษเรา
น้ำตาที่ไหลออกมาครั้งนี้ไม่ใช่ความโกรธ แต้เป็นความเป็นห่วง. . .
ᴀᴋɪʀᴀ ᴀᴏɪ 🌙 อากิระ อาโออิ
...
ทันทีที่ทำใจได้ ผมก็เดินออกมาจากห้องของผม แล้วลงไปข้างล่างในทันที ในวันนี้ เป็นวันที่จะมีคนมารับเลี้ยงเด็กจากสถานรับเลี้ยงเด็ก. . .
ซึ่งครั้งนี้ก็มีผู้มีอิทธิพลมามากอยู่พอสมควร. . . แทบไม่มีประชาชนคนธรรมดาอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ. . .
บรรยากาศที่แข็งทื่อต่างจากงานครั้งก่อนๆ. . .
ทำให้เด็กหลายคนพากันร้องไห้. . .
ถึงในสถานรับเลี้ยงเด็กจะดูมีคนมากแต่ความเป็นจริงทีเพียงแค่ชายคนเดียวที่มารับเลี้ยงเด็ก
มาเฟียเกาหลี ที่ควบคุมครึ่งนึงของญี่ปุ่น เป็นสหายของ ตระกูล ยามาซากิ
ผู้นำแก๊งมาเฟียแบล็คดาร์ก้อน ซองกังยู
มีเพียงเขา ที่จะมารับเลี้ยงเด็ก ส่วนชายใส่สูทคนอื่นๆเป็นเพียงคนคุ้มกันของเขาเท่านั้น. . . ถึงแม้เขาจะแข็งแกร่งกว่าคนพวกนี้ก็ตาม แต่ก็มีคนติดตามพอเป็นพิธีเสมอมา
sᴇᴏɴɢ ɢᴀɴɢ ʏᴜ 🐲 ซองกังยู
ชิ. . .ร้องไห้จนน่ารำคาญเลยว่ะ
เขาพูดออกมาด้วยสีหน้าที่รำคาญใจ เส้นผมสีเงินส่องประกาย ดวงตาสีแดงเหมือนเลือด ถึงจะดูสว่างสดใส แต่กลับอึมครึมและเต็มไปด้วยความมืดมิด
ท่าทางของเขาที่แสดงออกมา ทำให้พี่อากาเนะถอนหายใจออกมา
ᴀᴋᴀɴᴇ sᴀᴛᴏᴜ 🌷 อากาเนะ ซาโต้ว
ถึงเขาจะมีท่าทางแบบนั้นเเต่เขาก็เป็นผู้สนับสนุนผู้ย่กไร้รวมทั้งสถานรับเลี้ยงเด็กของเรา
พี่อากาเนะพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ
ในตอนนั้นผมก็ลงมาข้างล่างพอดี ทันทีที่เขาเห็นผมเขาก็ชะงักไปเลย รวมทั้งเหล่าผู้ติดตามของเขาก็ชะงักไปเช่นกัน
เพราะในตอนนั้นเองดวงตาของผมได้เปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือนกับเขาโดยอัตโนมัติราวกับบอกให้เขาพาผมไปอยู่ด้วย
พี่อากาเนะที่เห็นว่าเขามองไปทางอื่นก็มองตามมาจนพบผมเข้า
sᴇᴏɴɢ ɢᴀɴɢ ʏᴜ 🐲 ซองกังยู
เด็กคนนั้น. . .
sᴇᴏɴɢ ɢᴀɴɢ ʏᴜ 🐲 ซองกังยู
นี่มานี่สิ
เขาพูดออกมาด้วยสีหน้าที่แปลกไปก่อนที่จะเดินเข้าหาผม แต่ก่อนที่จะถึงตัวของผม พี่อากาเนะก็มาขวางไว้
ᴀᴋᴀɴᴇ sᴀᴛᴏᴜ 🌷 อากาเนะ ซาโต้ว
เด็กคนนี้มีแม่นะคะ แม่ของเขาแค่พาเขามาฝากไว้ จะเอาไปไม่ได้ค่ะ!
ทันทีที่ ซองกังยู ได้ยินแบบนี้ก็ดึงตัวของพี่ออกไปเบาๆ ก่อนที่จะจับคางของผมเงยขึ้น
sᴇᴏɴɢ ɢᴀɴɢ ʏᴜ 🐲 ซองกังยู
. . .
sᴇᴏɴɢ ɢᴀɴɢ ʏᴜ 🐲 ซองกังยู
ไปกับฉันไหม ไปเกาหลีใต้กับฉันไหม
ทันทีที่ผมได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไปเลย
ᴀᴋɪʀᴀ ᴀᴏɪ 🌙 อากิระ อาโออิ
. . .
ᴀᴋɪʀᴀ ᴀᴏɪ 🌙 อากิระ อาโออิ
เกาหลีใต้หรอครับ?. . .
ซองกังยู ที่ได่ยินแบบนี้ก็ยิ่งชอบใจเข้าไปใหญ่
sᴇᴏɴɢ ɢᴀɴɢ ʏᴜ 🐲 ซองกังยู
โอ๊ะ พูดภาษาเกาหลี ได้ด้วยแฮะ น่าชื่นชมจริง
Comments