กลวิธีเอาตัวรอดจากเหล่าพระเอก
chapter 6 สัตว์เลี้ยง
หลังกลับมาจากงานเลี้ยงน้ำชาขององค์หญิงก็มาสู้ชีวิตกับอาจารย์สอนเศรษฐศาสตร์ต่อ
ตอนนี้ก็ 3 เดือนแล้วที่ฉันมาอนู่ที่นี่
ตั้งแต่วันที่เข้าไปในมิติมือก็ไม่เจอพวกพระเอกอีกเลย
ในตอนแรกฉันคิดว่าฉันจะเข้าหาพระเอกแบบเพื่อน คนรู้จัก ผู้มีพระคุณ อะไรเทือกๆ นั้น
ส่วนหนึ่งเพราะเป็นนางเอกเป็นไปได้ที่จู่ๆ อาจจะมีเควสโผล่ขึ้นมาให้เข้าหาตัวละครหลักอะไรประมาณนั้น
ซึ่งถ้ารอเควสก็ไม่รู้ว่าระบบจะให้เควสที่ดีมาหรือเปล่า
อาจจะเป็นเควสบาดเจ็บเหมือนตอนนั้นก็ได้...
แต่เหตุผลหลักคือมีคนจ้องจะเล่นงานฉันอยู่
มีความเป็นไปได้สูงที่คนๆ นั้นจะเป็นตัวร้ายหลัก หรือลาสบอส
ซึ่งตามบทบาทในนิยายคนที่จัดการกับตัวร้ายก็คือตัวละครหลัก
อยู่ๆ ฉันก็คิดอะไรขึ้นมาได้
ว่าเหตุผลที่ฉันเข้าไปอยู่ในมิติมืดอาจจะเป็นเพราะเจอวาเรเลียส
หรือเพราะร่างกายดาเรลล่ามีพลังเวทย์เป็น 0 เวลาเจอพวกพลังเวทย์หนักๆ อย่างคุณปู่นักเวทย์อายุพันปีเลยทำให้ฉันรับไม่ไหว? เลยเข้าไปอยู่มิติอื่น?
เอาเป็นว่าตอนนี้ควรโฟกัสกับน้ำหอมองค์ชายรัชทายาทก่อน
ขณะที่ฉันกำลังจะเดินกลับห้องหน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
'เควส:ช่วยเหลือสุนัขในสวน'
พอเห็นแบบนั้นฉันรีบหมุนตัวกลับอย่างเร็วจนเกรสที่เดินตามมาทำท่าผงะ
ดาเรลล่า พาเรย์
ข้าอยากเดินเล่นในสวน!
สวนนี้ตั้งกว้างฉันจะเริ่มหายังไงดีเนี่ย
สิ้นความคิดฉันก็รีบวิ่งเข้าไป
เกรส
เดี๋ยวก่อนสิเพคะ รอหม่อมฉันด้วย!
พอสองเท้าเหยียบเข้ามาในเรือนกระจกก็ต้องชะงัก
ฉันยิ้มแห้งออกมาอย่างช่วยไม่ได้
เห็นสัตว์สีเท้าขนยาวฟูตัวใหญ่กำลังวิ่งมาทางนี้
ต้นขาขวามีรอยแผลเลือดไหลจนขนส่วนใกล้เคียงติดเป็นเส้นเดียวกัน
เกรสเดินมาท่าทีเหมือนพร้อมที่จะทำต้มยำสุนัข
ดาเรลล่า พาเรย์
ไปเอาผ้าพันแผลกับยามาให้ที
ฉันพูดพลางค่อยๆ ลุกขึ้น แล้วหันไปมองสัตว์สี่เท้าที่ออบอยู่หลังต้นไม้ใกล้ๆ
เกรส
คุณหนูบาดเจ็บเหรอเพคะ
ดาเรลล่า พาเรย์
ข้าไม่เป็นไร
ดาเรลล่า พาเรย์
ข้าหมายถึงจะทำแผลให้สัตว์ตัวนี้
เกรสมีสีหน้าไม่เข้าใจแต่ก็ตอบรับแต่โดยดี
เกรส
เช่นนั้นหม่อมฉันจะให้คนสวนมาเฝ้ามันก่อนนะเพคะ
ดาเรลล่า พาเรย์
ข้าเฝ้ามันเอง
เกรส
แต่อาจจะมันอาจจะทำร้ายคุณหนูนะเพคะ
ดาเรลล่า พาเรย์
มันกลัวอยู่นะ
ดาเรลล่า พาเรย์
ที่วิ่งมาชนข้าก็เพราะความตระหนกทั้งนั้น
เกรส
หม่อมฉันจะรีบไปรีบมาเพคะ
หลังจากที่เกรสเดินพ้นสายตาไปแล้ว
ฉันก็เดินตรงไปที่สุนัขตัวนั้นทันที
ดาเรลล่า พาเรย์
ไม่ต้องกลัวนะ
ฉันพูดพลางค่อยๆ ลูบหัวที่สั่นเทาของมัน
ฉับพลันหน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้น
สุนัขตรงหน้าเริ่มมีท่าทีผ่อนคลายจากทีแรก
ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องมองฉัน
ฉันละสายตาจากดวงตาคู่นั้น รับอุปกรณ์ทำแผลจากเกรสแล้วเริ่มทำแผลให้มัน
ดาเรลล่า พาเรย์
ข้าอยากเลี้ยงสุนัข
ดาเรลล่า พาเรย์
ฝากเจ้าจัดการเรื่องปลอกคอสุนัขให้ข้าที
เกรส
แล้วท่านบารอนโอเบร...
ฉันจำเป็นต้องแจ้งคนๆ เหรอ?
ฉันค่อยๆ อุ้มสุนัขขึ้นมาไว้ในอ่อมแขน
ตัวมันค่อนข้างหนักแล้วก็ตัวใหญ่กว่าฉันมาก
ดาเรลล่า พาเรย์
ต่อไปนี้นี่จะเป็นบ้านของเจ้า
ดาเรลล่า พาเรย์
เจ้าชื่ออะไรดี
'ในฉากนี้มีดอกแอสเตอร์เป็นส่วนประกอบ ท่านสามารถสังเกตได้จากการมองลงไปทางหน้าต่าง ก็จะพบดอกแอสเตอร์อยู่ที่สวนหลังคฤหาสน์'
'แต่ระบบเปลี่ยนจากแอสเตอร์เป็นอาซเตอร์เพราะไม่ต้องการให้ซ้ำกับชื่อดอกไม้ ระบบชอบอะไรแปลกใหม่!'
ดาเรลล่า พาเรย์
งั้นชื่ออาซเตอร์!
'เควส:ช่วนเหลือสุนัขในสวน
🌟สำเร็จ🌟'
ดาเรลล่า พาเรย์
ข้าจะเรียกเจ้าว่าอาซเตอร์
ดาเรลล่า พาเรย์
ส่วนชื่อข้า
ดาเรลล่า พาเรย์
ดาเรลล่า พาเรย์
เสียงเคาะประตูดังขึ้น 3 ครั้ง เมื่อมีเสียงอนุญาตให้เขามา ประตูก็ถูกผลักเข้าไป
โอเบร พาเรย์
มีธุระอะไรป่านนี้หรือ
ดีริส พาเรย์
คนของข้ามีรายงานมาพ่ะย่ะค่ะ
ดีริส พาเรย์
ว่าเห็นดาเรลล่าพาสัตว์ป่าตัวใหญ่เข้าคฤหาสน์
ดีริส พาเรย์
ข้าเกรงว่ามันอาจจะทำร้ายคนในคฤหาสน์
ดีริส พาเรย์
อีกอย่างนางก็ไม่ได้ขออนุญาตท่านก่อน
โอเบร พาเรย์
แล้วเจ้าคิดจะทำอย่างไร
ดีริส พาเรย์
สัตว์ป่าตัวนั้นจัดการเมื่อไหร่ก็ได้พ่ะย่ะค่ะ
ดีริส พาเรย์
แต่ข้ามีความคิดว่าการใช้สัตว์ป่าตัวนั้นจัดการนางด้วยได้ก็คงดีกว่ามาก
โอเบร พาเรย์
ข้าภูมิใจจริงๆ
โอเบร พาเรย์
แต่แค่ควบคุมนางก็พอ
โอเบร พาเรย์
ถ้าเกิดตายขึ้นมาเรื่องจะยุ่ง
คนที่เพิ่งเข้ามาก้มหน้ารับคำสั่งก่อนจะเดินออกไป
สายลมพัดเสียงหวีดหวิวกระทบเข้ากับเส้นผมสีฟ้าเข้ม
เจ้าของเส้นผมนอนหลับไปนานแล้ว
ไม่นานนักเสียงขยุกขยิกก็ดังขึ้นเพื่อกลบความเงียบ
สัตว์สี่เท้าเปลี่ยนจากท่านอนเป็นท่านั่งเมื่อมันเช็คจนมั่นใจแล้วว่าเจ้าของหลับลึกไปแล้ว
ละอองแสงสีฟ้าน้ำทำเลก่อตัวขึ้นรอบๆ ร่างของสัตว์สี่เท้า
แขนที่เคยมีขนขึ้นปกคลุมแปรเปลี่ยนเป็นผิวหนังสีขาวนวล
ไล่มาเรื่อยๆ จนใกล้เคียงคำว่ามนุษย์
และสุดท้ายก็กลายเป็นมนุษย์
เส้นผมสีดำพลิ้วไสวไปตามสายลม
แสงจันทร์สีทองสาดส่องเข้ามาจนมันกลายเป็นสีเทาอ่อน
สายตาจับจ้องไปทางคนที่นอนอยู่บนเตียง
เท้าสองข้างค่อยๆ สาวเข้าไปหา
มือเรียวยาวเกี่ยวไรผมสีฟ้าเข้มที่ปลิวมาปรกหน้าแล้วเอาไปทัดไว้ที่หู
Comments