กลวิธีเอาตัวรอดจากเหล่าพระเอก
chapter 3 มิติมืด
'ชื่อ:วาเรเลียส เอลดริน
เพศ:ชาย
อา...'
หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นตรงหน้าฉัน
ในตอนที่ตัวอักษรกำลังปรากฏขึ้นมาทีละตัวๆ ด้วยความเร็ว มันทำให้ฉันที่มึนหัวอยู่แล้วมึนหัวมากกว่าเดิม
ฉันจึงสั่งให้มันปิดไปก่อน
ฉันสังเกตเห็นว่าตัวเองนั่งทับอยู่บนขาของเด็กนักเวทย์ตรงหน้าก็รีบขยับออก
มือข้างหนึ่งก็กดๆ นวดๆ ขมับ
ดาเรลล่า พาเรย์
เจ้าควรขอบคุณข้าไม่ใช่หรือไง
ฉันเผลอพูดออกมา ลืมไปว่านี่คือตัวละครหลัก เพราะมัวแต่สนใจกับอาการมึนหัว
ดาเรลล่า พาเรย์
อ่า...มึนหัว...
ฉันหลับตาลง ภาพสุดท้ายคือเห็นเด็กผมขาวกำลังจะวาดมือผ่านหัวของฉัน
ในตอนนั้นก็เป็นตอนที่อาการมึนหัวหายไปพอดี
ฉันจับเข้าที่ข้อมือคนตรงหน้าอย่างเร็ว
ดาเรลล่า พาเรย์
เจ้าจะทำอะไรกับผมข้า
อีกฝ่ายเลิกคิ้วเป็นเชิงตั้งคำถาม
วาเรเลียส เอลดริน
หายมึนหัวแล้วหรือ
เมื่อเห็นฉันพยักหน้าอีกฝ่ายก็ดึงมือกลับ
วาเรเลียส เอลดริน
ก็ดี ทีหลังก็ระวังๆ ด้วยแล้วกัน
เขาพูดจบก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที
ฉันคิดอย่างหัวเสียพลางมองแผ่นหลังเล็กๆ นั่นที่กำลังเดินไป
อยากรู้จริงๆ ว่าเป็นพวกตัวละครแบบไหน
'ชื่อ:วาเรเลียส เอลดริน
เพศ:ชาย
อายุ:5000+
บทบาทสำคัญ:จอมเวทย์แห่งหอเวทย์เฮซเทรีย , กลายเป็นคนรักของดาเรลล่า พาเรย์ในอนาคต
ภูมิหลัง:???'
เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาที่เรียกเด็ก
ต้องเรียกบรรพบุรุษสินะ...
ฉันละสายตาจากเด็ก (?) ผมสีขาวแล้วหันกลับมาหวังจะเก็บหนังสือเล่มที่ตกลงมาผ่ากลางหัวฉันพอดี
ดาเรลล่า พาเรย์
สาวใช้ของข้า โปรดรับรักข้าที...
ดาเรลล่า พาเรย์
............................
ดาเรลล่า พาเรย์
......................................................................
ไม่คิดว่าคนอายุเกินครึ่งหมื่นจะอ่านนิยายอะไรแบบนี้กับเขาด้วย
ฉันถือหนังสือลุกขึ้นยืนก่อนจะยืดแขนสุดตัวเพื่อเก็บหนังสือเข้าชั้นบนสุด
แต่แขนฉันกลับยืดได้เลยครึ่งหนึ่งของชั้นหนังสือแค่ไม่กี่เซนเท่านั้น
หนึ่งคือคนที่นี่สูงเกินไปจึงทำชั้นหนังสือสูงๆ เพื่อประหยัดพื้นที่
สองคือดาเรลล่ามักจะเลี่ยงมื้ออาหารกับครอบครัวบ่อยๆ ทำให้โตช้ากว่าเด็กปกติ
ดาเรลล่า พาเรย์
ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว หาอะไรมาอ่านแก้เครียดละกัน
พอคิดได้ ฉันก็เอาหนังสือที่หยิบไปเป็นพร็อพมาเก็บบนชั้นแล้วทำเรื่องยืมหนังสือ
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ฉันก็สาวเท้าหวังจะเดินออกจากหอสมุดทันที
แต่ในขณะที่เดินพ้นบานประตูภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป
เสียงของผู้คนรอบตัวพลันเงียบสงัด
ภาพเบื้องหน้าที่เคยเป็นชุมชนผู้คนแน่นขนัดแปรเปลี่ยนเป็นป่าสีน้ำเงินม่วงดูน่ากลัว
ฉันยืนอยู่บนทางทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา
สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ และพืชต่างๆ ที่มีหนาม บางชนิดก็ดูเหมือนจะมีพิษ
เมื่อมองทอดสายตาเข้าไปในป่ากลับพบเจอแต่ความมืด
ต่อให้จะเตรียมใจมาบ้างแล้วว่านางเอกในนิยายที่เข้ามาสวมร่างดาเรลล่าดวงซวยจนถึงที่สุด
แต่แบบนี้มันน่ากลัวเกินไป
ดาเรลล่า พาเรย์
คุณระบบ...
'เควส:เอาชีวิตรอดจากที่นี่'
ดาเรลล่า พาเรย์
แล้วที่นี่มันที่ไหน?
ดาเรลล่า พาเรย์
แล้วฉันต้องเอาตัวรอดยังไง
ดาเรลล่า พาเรย์
หมายถึงหาทางออกจากที่นี่เหรอ
'อย่าตายจนกว่าจะออกไปได้'
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่ที่ไหน
สายตาฉันสอดส่องซ้ายทีขวาทีระวังอันตราย
ดาเรลล่า พาเรย์
ไม่มีคำใบ้อะไรเลยเหรอ
ดาเรลล่า พาเรย์
ถ้าอยู่ๆ เกิดมีตัวอะไรโผล่ออกมาฉันจะจัดการยังไง
'สิ่งที่คุณทำได้ตอนนี้มีแค่วิ่ง'
เสียงซ่อกแซ่กดังขึ้นไม่ไกลมากนักหลังจากคำพูดนั้นของระบบ
ดาเรลล่า พาเรย์
เสียงอะไร...
มันราวกับเสียงของสัตว์สี่เท้าที่วิ่งด้วยความเร็ว
ฉันรีบวิ่งไปทางทิศตรงข้ามของเสียง
ด้วยร่างกายของเด็กที่ไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่เรื่องโภชนาการอย่างเต็มที่เท่าที่เด็ก 12 ควรจะเป็นทำให้ฉันเริ่มเหนื่อยหอบ
ดาเรลล่า พาเรย์
วิ่งแบบนี้...แฮ่ก...ไม่ทันแน่
'เดี๋ยวมันก็จบแล้ว อดทนอีกนิด'
พริบตานั้นฉันก็วิ่งมาชนเข้ากับอะไรบางอย่างในอากาศ
ลักษณะเป็นของแข็งแบนราบใสๆ ที่กั้นทางเดินทอดยาว
ราวกับเป็นตัวบอกว่าฉันมาถึงทางตันแล้ว
นี่คือคำที่ระบบบอกว่า "เดี๋ยวมันก็จบแล้ว" เหรอ
ดาเรลล่า พาเรย์
ฉันรีบหันหลังกลับไปทางต้นเสียง สายตาสำรวจรอบตัวพลางคิดหาวิธีเอาตัวรอด
สายตาฉันพลันสบเข้ากับดวงตาสีแดงของสุนัขหมาป่าตัวใหญ่ 3 ตัว
ขนสีขาวของมันตัดกับความมืดของบรรยากาศรอบตัวทำให้ยิ่งดูโดดเด่นในสายตา
ดาเรลล่า พาเรย์
คุณคงไม่ได้จะบอกว่าไม่รู้วิธีรับมือใช่ไหมคะ...
ดาเรลล่า พาเรย์
อย่างน้อยนี่น่าจะนับเป็นตัวละครที่สามารถดูข้อมูลได้...
'ชื่อ:อีสท์, เวสท์, เซาธ์
เพศ:เพศผู้
อายุ:≈7 ปี
บทบาทสำคัญ:???
ภูมิหลัง:เมื่อนานมาแล้ว อีสท์ น้องเล็กสุดเที่ยวซนอยู่ในป่าจนติดกับดักนายพราน เวสท์ และ เซาธ์ จึงเขาไปช่วยเหลือ แต่สุดท้ายก็โดนหน้าไม้ยิงไม่ยั้งจนตายในที่สุด ยังไม่จบแค่นั้น หลังจากความตายเข้ามาเยือนก็ได้รับการอัญเชิญให้เป็นเจ้าแห่งมิติมืดแห่งนี้'
ฉันพยายามบอกตัวเองว่าอย่าใช้ความเห็นอกเห็นใจพร่ำเพรื่อ
ตอนนี้พวกสุนัขหมาป่าพวกนี้ก็มีชีวิตดีๆ กันอยู่แล้ว
แถมยังดูเหมือนจะเป็นเครื่องมือให้ใครสักคนใช้กำจัดฉันด้วย
ตอนนี้ฉันกำลังจะโดนหม่าป่าพวกนี้ขย้ำ
ถ้ามัวแต่เห็นใจศัตรู เดี๋ยวมันก็ใช้ช่องโหว่ตรงนั้นพุ่งมาทำร้ายเราหรอก
ดาเรลล่า พาเรย์
ประเมินสภาพแวดล้อมของป่าให้ที
'โดยข้อมูลทั่วไปแล้วมีต้นไม้ขนาดใหญ่ พืชมีหนามแหลม พืชบางชนิดมีพิษเมื่อรับประทาน และในป่าลึกไม่ค่อยมีสัตว์ดุร้ายเท่าไหร่ เพราะป่าลึกเป็นพื้นที่ของเห็ดที่ปล่อยสปอร์เป็นพิษต่อระบบทางเดินหายใจออกมา ต้องระวังเป็นพิเศษคือพืชที่เป็นอันตรายเมื่อสัมผัสมีชนิดเดียว พืชดอกสีม่วงที่เรืองแสงได้ในความมืด'
ฉันเหลือบไปเห็นพืชดอกสีม่วงที่เรืองแสงได้นั่นอยู่ริมทางเดินไม่ไกลจากตัวฉันมากเท่าไหร่พอดี
ระหว่างที่กำลังใช้ความคิด ละอองแสงสีขาวก็ค่อยๆ ร่วงลงมาจากในหนังสือที่เพิ่งยืมมา
ละอองสีขาวบนพื้นค่อยๆ รวมกันจนกลายเป็นกริชเล่มเล็ก
วินาทีนั้นเองที่สุนัขหมาป่าตัวหนึ่งกระโจนมาทางนี้พอดี
ฉันหยิบกริชขึ้นมาแล้วปักเข้าที่ดอกไม้พิษทันทีทำให้มันกลายเป็นกริชอาบพิษก่อนจะแทงเข้าที่ขาของหมาป่า
มันสะบัดตัวฉันออกจนกระแทกเข้ากับแผ่นใสๆ ที่กั้นทางเดินเอาไว้
น่าจะเป็นพิษที่ค่อนข้างแรง เพราะเพียงไม่นานขาของมันก็เริ่มอ่อนแรงลง
ฉันรีบลุกขึ้นเตรียมรับการโจมตี แต่ไม่ทันการ
กรงเล็บสัตว์ป่าเฉือนเข้าที่แขนฉันโดยไม่ทันตั้งตัว
'แจ้งเตือนเควส:เอาชีวิตรอดจากที่นี่'
Comments