กลวิธีเอาตัวรอดจากเหล่าพระเอก
chapter 4 ม่านหมอก
ความเจ็บปวดแล้นเข้ามาถึงโสตประสาท
มือทั้งสองกุมแผลไว้เพราะต้องการห้ามเลือด
'แจ้งเตือนเควส:เอาชีวิตรอดจากที่นี่'
'แจ้งเตือนเควส:เอาชีวิตรอดจากที่นี่'
หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาซ้ำๆ ราวกับจะย้ำว่าความตายกำลังจะมาเยือน
ดาเรลล่า พาเรย์
แค่เลือดไหลนิดหน่อยไม่ถึงกับตายหรอกน่า
แถมยังรู้สึกได้เลยว่าแผลมันลึกมาก
ส่วนอีกข้างไม่รู้ว่าปล่อยจากหนังสือไปเมื่อไหร่
เป็นอีกครั้งที่กรงเล็บของสัตว์ป่ากำลังจะฟาดลงมาที่ฉัน
แต่ยังไม่ทันได้ขยับกริช ขนนกสีขาวบริสุทธิ์ก็ลอยฟุ้งขึ้นมาในอากาศ
ตามมาด้วยวงเวทย์สีขาวบริสุทธิ์ และอักขระบางอย่างที่ฉันไม่เข้าใจภาษาแทรกแซงเข้าไปที่ร่างของสุนัขหมาป่า
ฉับพลันความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว
ดาเรลล่า พาเรย์
...เรเลียส?
คนตรงหน้าค่อยๆ หันกลับมามอง เสี้ยวหนึ่งของใบหน้า ฉันเห็นดวงตาที่เบิกโพล่ง ราวกับกลัวหรือตกใจอะไรบางอย่าง
ก่อนที่แสงสีขาวแสบตาจะสว่างวาบไปทั้วป่า
ฉันหลับตาลงเพราะไม่สามารถสู้แสงได้
และการรับรู้เหตุการณ์ตรงหน้าก็หายไป
ฉันลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนั่งอยู่บนรถลีมูซีนคันเดิม
ทั้งการตกแต่ง สถานที่ที่รถกำลังแล่นผ่าน
ทุกอย่างไม่มีอะไรต่างไปจากครั้งแรกที่ได้นั่ง
เว้นแต่ว่าตอนนี้ตรงหน้ากลับไม่มีแก้วไวน์
'เควส:เอาชีวิตรอดจากที่นี่
🌟สำเร็จ🌟'
ดาเรลล่า พาเรย์
ฉันรอดแล้ว....
พอเช็คแขนตัวเองก็ไม่พบแผลที่เพิ่งได้รับมาจากการโจมตีเมื่อครู่
ถึงจะยังสงสัยว่สมันเป็นไปได้ยังไงแต่เป็นแบบนี้น่ะดีแล้ว
ดาเรลล่า พาเรย์
แล้วเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
ดาเรลล่า พาเรย์
ทำไมฉันถึงกลับมาอยู่ที่นี่
ดาเรลล่า พาเรย์
แล้วก็คนนั้นคือวาเรเลียส?
ดาเรลล่า พาเรย์
แล้วกริชนั่น...
'ต้องมีคนมาช่วยคุณ คุณถึงจะออกจากที่นั่นได้ เพราะคุณไม่มีพลังเวทย์แม้แต่นิดเดียว ด้วยสถาพร่างกายของคุณจึงไม่สามารถเปิดช่องทางออกได้'
'ที่คุณมาอยู่ที่นี่เพราะระบบขัดข้องเล็กน้อย'
'เนื้อเรื่องที่ไม่รู้จักทับซ้อนกันไปหมด ต้องขออภัยด้วย'
'ไม่ต้องห่วง ตอนนี้ระบบจัดการเนื้อเรื่องทั้งหมดแล้ว แค่ทำตามหน้าที่ของคุณให้ดีก็พอ'
'ส่วนกริช นั่นคือกริชเวทมนตร์ มันสามารถกลายเป็นกริชให้คุณได้เมื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน'
ดาเรลล่า พาเรย์
ระบบให้ฉันมาป้องกันตัวเหรอคะ
'ระบบไม่เกี่ยวข้องกับของชิ้นนี้'
'ถึงเวลาที่คุณจะกลับไปทำหน้าที่ของคุณแล้ว'
ดาเรลล่า พาเรย์
เดี๋ยวสิคะ กริชนั่น...
ฉันยังพูดไม่ทันจบภาพทุกอย่างก็กลับมาเป็นเพดานห้องนอน
และเกรสที่ยืนเฝ้าฉันด้วยท่าทางกระวนกระวาย
เกรส
หม่อมฉันจะไปตามหมอมาให้เพคะ!
ในระหว่างที่หมอกำลังตรวจอาการฉันก็เอาแต่คิดถึงเรื่องราวมากมายไม่เลิก
ตอนนี้พอจะเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างขึ้นมาบ้างแล้ว
ชายผมขาวคนนั้นเข้ามาช่วยฉันออกจากมิติมืด แล้วก็น่าจะเป็นคนรักษาแผลให้ฉันด้วย
เส้นผมสีขาวบริสุทธิ์ยาวเฟื้อย แถมยังดวงตาสีแดงมันเหมือนวาเรเลียสไม่มีผิด
ก็ไม่แปลกที่เขาจะปลอมตัวเป็นเด็กได้ ในเมื่อเป็นนักเวทอายุ 5000 กว่าปี
ถ้าไม่เกี่ยวกับระบบ แสดงว่าอาจจะเป็นเวทมนตร์ของวารเลียสเอง
ดารลล่าเคยเจอวาเรเลียสมาก่อนหรือเปล่า
'ในเส้นเวลาปัจจุบันเหตุการณ์ที่หอสมุดเมื่อครู่ คือครั้งแรกที่คุณได้เจอกับตัวละครหลัก วาเรเลียส เอลดริน'
คุณปู่ของปู่ของปู่อายุเป็นพันปีจะมาเสียท่าให้เด็กอายุ 12 มันเป็นไปไม่ได้สักหน่อย
ขะ ขอโทษค่ะ ฉันอาจจะคิดไปเอง
งั้นก็น่าจะเป็นเวทมนตร์หยั่งรู้ ไม่ก็ความเป็นตัวละครหลัก อย่างเช่นพระเอกมองตานางเอกครั้งแรกแล้วตกหลุมรักเลยอะไรแบบนั้น
เผลอแป๊บเดียวฉันก็เห็นเกรสไปส่งหมอที่ประตู
ดาเรลล่า พาเรย์
ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
เกรส
ก็คุณหนูจู่ๆ ก็เป็นลมล้มพับลงไปตอนที่กำลังจะเดินมารถม้าน่ะสิเพคะ
เกรส
ทีหลังต้องพักผ่อนเยอะๆ แล้วนะเพคะ แล้วก็ทานอาหารให้ตรงเวลา
เกรสหลุบจาลงต่ำเหมือนพยายามคิดอะไรบางอย่าง
เกรส
...ถ้าคุณหนูต้องการ หม่อมฉันจะแอบเอาอาหารขึ้นมาให้ที่นี่เพคะ
ดาเรลล่า พาเรย์
แบบนั้นเจ้าจะถูกตวาดหนักกว่าเดิม
ดาเรลล่า พาเรย์
แล้วท่านพ่อได้สั่งลงโทษเจ้าไหม
เกรสเบิกตาโพล่ง สายตาสอดส่ายไปมา
ฉันยิ้มอ่อนๆ ให้คนตรงหน้า
เกรส
ตอนนี้เวลาบ่ายแล้วเพคะ
เกรส
คุณหนูยังไม่ได้ทานมื้อเที่ยง
เกรส
จะลงไปทานเลยไหมเพคะ หรือจะให้หม่อมฉันยกขึ้นมาให้
มื้ออาหารที่แสนสงบสุขค่อยซึมซาบเข้ามา
อาหารทุกคำที่ผ่านเข้าปากฉันรับรู้ได้ถึงแววตาเป็นประกายของเกรส
ต่อให้อายุตอนนี้คือ 12 ปี แต่ร่างจริงฉันอายุ 21 ปี
กำลังสู้ชีวิตกับอาจารย์และเพื่อนในมหาวิทยาลัยโดยแท้
หลังจากที่ทุกอย่างถูกกวาดเข้าท้องของฉันจนหมดเกรสก็มองฉันราวกับมองลูกตัวเองเดินได้ครั้งแรกในชีวิต
คนครัวหรือสาวใช้คนอื่นๆ ก็เช่นกัน...
อันที่จริงคนที่นี่เอ็นดูดาเรลล่าเป็นอย่างมาก
เพราะเธอตัวเล็กแถมยังหน้าตาน่ารักอีกต่างหาก
จะมีก็แต่ครอบครัวเธอเองที่เอาแต่ผลักไสเธอ
ถ้าดาเรลล่าหันมามองรอบข้างหรือครอบครัวของเธอให้ความสนใจกับเธอบ้าง คงไม่ต้องมีจุดจบแบบนั้น
ไม่ต้องอยู่ท่ามกลางวงล้อมที่เต็มไปด้วยความรักที่ผิดเพี้ยน
ทั้งจากวาเรเลียสที่สุดท้ายใช้เวทมนตร์ทำให้เธอตกอยู่ในภวังค์ที่ต้องการความรักจากเขา
จากองค์ชายรัชทายาทที่กักขังเธอ
แล้วก็จากกึ่งมนุษย์ที่จ้องจะฆ่าทุกคนที่เข้าใกล้เธอ
พวกตัวละครหลักอีก 3 คนก็เหมือนกัน
ถ้าพวกเขารู้จักความรักที่แท้จริงเรื่องคงจะดีกว่านี้
พอคิดถึงข้อมูลต่างๆ ที่ระบบให้มาก็อดที่จะถอนหายใจไม่ได้
เกรส
กำลังกลุ้มใจอยู่เหรอคะ
เกรส
มีอะไรบอกหม่อมฉันได้นะเพคะ
หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จก็พากันมาเดินที่สวนหลังคฤหาสน์
มองจากตรงนี้ขึ้นไปก็จะเจอห้องนอนของฉันพอดี
ดาเรลล่า พาเรย์
ข้าแค่เดินๆ อยู่แล้วรู้สึกอยากเจอผู้คนน่ะ
ดาเรลล่า พาเรย์
ข้าหมายถึง...เพื่อน
จริงๆ มันคำแก้ตัวทั้งนั้นนั่นแหละ
แต่การไปเจอเพื่อนแล้วคุยกันก็ดี เผื่อจะได้ข่าวคราวหรือเรื่องอะไรที่เป็นประโยชน์บ้าง
ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่า...
ดาเรลล่าไม่มีเพื่อนเลยเหรอ?!
ถึงจะแปลกใจอยู่ แต่ก็เข้าใจได้รึเปล่านะ
บารอนเป็นลำดับต่ำสุดของบรรดาศักดิ์อังกฤษ
คงไม่มีขุนนางระดับสูงกว่าคนไหนอยากคบค้าเลียแข้งเลียขาคนยศต่ำกว่าหรอก
แล้วก็บารอนคงไม่ปล่อยให้ลูกตัวเองคบกับสามัญชนธรรมดาเป็นเพื่อนแน่
ส่วนดีริสสามารถคุยกับพวกอัศวินได้
ฉันยิ้มแห้งให้กับตัวเองในใจ
เพื่อนในชีวิตตอนนี้ที่สามารถคุยได้เหมือนจะมีแค่เกรสกับคุณระบบสินะ
Comments
Thảo nguyên đỏ
แอดเก่งมากค่า อย่าหยุดนะ 🙌😎
2025-03-29
0