ปล่อยนักฆ่าอย่างข้าไปเถอะ.
1
"เดี๋ยวสิ!! จะมีเสียงใครได้ยังไงในเมื่อเราอยู่คนเดียว"
ลืมตาขึ้น พบผู้คนเดินผ่านไปมา แต่ไม่มีคนสนใจเขาเลย
ไป๋อี้เฉิน (นอ.)
อึก จ...เจ็บ
ไป๋อี้เฉิน (นอ.)
เกิดอะไรขึ้น นี่มันที่ไหน
พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเเหบเเห้ง
เขาหันมองจุดที่เจ็บปวด มันคือบริเวณขา มีบาดแผลน้อยใหญ่จากโดนทำร้าย
เขาสำรวจตัวเองแล้วพบว่าเสื้อผ้าที่ตน และคนอื่นสวมใส่ มันไม่ใช่ชุดในยุคปัจจุบัน แต่เป็นจีนโบราณ
ไป๋อี้เฉิน (นอ.)
เราทะลุมิติหรอ!!!
ไป๋อี้เฉิน (นอ.)
จะเป็นไปได้ยังไง
ไป๋อี้เฉิน (นอ.)
ก่อนหน้านี้เราแค่นอนหลับเองนะ
ไป๋อี้เฉิน (นอ.)
ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ไป๋อี้เฉิน (นอ.)
แค่ก เเค่ก แค่ก
ไป๋อี้เฉิน (นอ.)
อาการน่าเป็นห่วง เห้อ~
สลบไปแล้ว เนื่องจากทนความเจ็บจากแผลไม่ไหว
Comments