ปล่อยนักฆ่าอย่างข้าไปเถอะ.
9
ซีฮันหยุดทำแล้ว คนใต้ร่างเขาหมดสติไปได้สักพักแล้ว เขาพลิกอีกฝ่ายขึ้นมามองสำรวจทั่วร่างกายเห็นรอยช้ำที่คอ "นั่นที่ข้าบีบคอเขา" เห็นแผลเป็นเส้นๆเลือดกับรอยช้ำสีเขียวที่หัวเข่า ของอีกฝ่าย
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
เตียงก็มีแท้ๆ
เขาอุ้มอีกฝ่ายขึ้นแล้วเดินไปห้องน้ำ แต่ก็มีน้ำสีขุ่นปนสีเเดงไหลออกมาจากหว่างขาของอี้เฉิน
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
ปล่อยไปซะเยอะเลยเเหะ
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
ข้าทำรุนเเรงเเค่ไหนกัน
เลือดถึง ...เห้อ
เขาอาบน้ำ ล้างตัวให้อี้เฉินแบบเบามือไม่อยากให้
อีกฝ่ายตื่น ใส่เสื้อผ้าให้แล้วพาที่นอนที่เตียง
เอาอีกฝ่ายเข้ามากอดแล้วนอนหลับไป
อี้เฉินลืมตาขึ้น ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่า
ตนกำลังถูกกอดโดนคนที่ต้องสังหาร
เขาพยายามแกะมืออีกฝ่ายออก
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
นอนซะ
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
นอนกับข้า
อี้เฉินไม่รู้ว่าจะต้องตอบสนองอย่างไร
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
หากยังไม่ยอมนอน ก็มาทำกันอีกรอบ
อี้เฉินไม่พูดอะไร ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง
"ทำอย่างกับข้าจะหนีได้ เจ็บไปทั้งตัวแบบนี้" นอ.
อี้เฉินตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่พบซีฮันอยู่บนเตียง
เขาลุกขึ้นยืน แต่ก็ต้องล้มลง
ซีฮันได้ยินเสียง เดินเข้ามาอุ้มอี้เฉิน ไปนั่งบนโต๊ะ
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
กินข้าว
ไป๋อี้เฉิน (นอ.)
ข้าไม่หิว
Comments