ปล่อยนักฆ่าอย่างข้าไปเถอะ.
7
ใส่เสื้อผ้ามิดชิด เผยแค่ดวงตา
ไป๋อี้เฉิน (นอ.)
ใกล้ถึงเวลาแล้ว
ลอบเข้าไปในห้องชินอ๋อง ตอนคนไม่อยู่
ไป๋อี้เฉิน (นอ.)
ตรงนี้แล้วกัน
"ตึก ตึก ตึก" เสียงฝีเท้า
หายเสียงหายใจด้วยความเหนื่อยล้า พอ. (จิตนการเอานะ)
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
พวกนางช่างกล้าเสียจริง
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
วางยาข้า
ทรงตัวไม่อยู่ โซเซ เเต่ยังไม่ล้ม พอ.
"ได้รับบาดเจ็บมางั้นรึ " นอ.
"ไม่ใช่ เหมือนโดนวางยามากกว่า" นอ.
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
ใครอยู่ตรงนั้น
"ได้ยังไงกัน จิตสังหารก็ไม่มีเเท้ๆ" นอ.
"ยังเป็นคนอยู่มั้ยเนี้ย" นอ.
นอ. ไปข้างหลัง พอ. จะปาดคอ
พอ. หลบได้แล้วต่อยกลับ ไม่โดน นอ.
แต่ตอน นอ. หลบ พอ.แทงเข่าเข้าที่ท้อง นอ. โดนเต็มๆ
"เจ็บ ชะมัด เเรงเยอะอะไรขนาดนี้" นอ.
พอ. เดินเข้าไปใกล้ นอ. จะบีบคอ แต่อาการกำเริบซะก่อน
Comments