ปล่อยนักฆ่าอย่างข้าไปเถอะ.
10
ซีฮันหยิบช้อนขึ้นตักข้าวต้มป้อนให้อีกฝ่าย
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
กินข้าวไป
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
ไม่มียาพิษ
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
อย่าให้ข้าต้องบังคับ
ไป๋อี้เฉิน (นอ.)
ตอนนี้เจ้าไม่ได้บังคับข้าอยู่หรือไง
ไป๋อี้เฉิน (นอ.)
เอาข้ากินเอง
ตงชุน (องครักษ์ พอ.)
ท่านอ๋อง พาท่านหมอมาแล้วพะยะค่ะ
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
ให้เข้ามา
หมอจางทำความเคารพท่านอ๋อง
หมิงซีฮัน (พอ.) ท่านอ๋อง
ตรวจเขา
หมอจางเว๋ย
ขออนุญาตขอรับ คุณชาย
"นี่เขาลืมไปแล้วรึ เมื่อคืนข้ามาเพื่อฆ่าเขา" นอ.
"ถึงจะมีเรื่องอย่างว่าก็เถอะ แต่ข้าคิดว่าตื่นขึ้นมาแล้วจะอยู่ในคุกเสียอีก ไหนจะไอการดูแลนี่อีก" นอ.
หมอจางเว๋ย
คุณชายบาดแผลที่หัวเข่ากับที่คอของท่านทายาอีกไม่กี่วันก็หาย
หมอจางเว๋ย
แต่ชีพจรของท่านสับสนท่านโดนวางยาทราบหรือไม่ว่านานเพียงใดแล้ว
หมอจางเว๋ย
ในเมื่อท่านไม่อยากบอก เช่นนั้นข้าจะนำเลือดท่านมาตรวจสอบ
หมอจางเว๋ย
ย่อมสามารถหาทางรักษาได้
หมอจาง เอาเข็มเจาะปลายนิ้วของอี้เฉิน เอาเลือดมา 2-3 หยด
หมอจางเว๋ย
ร่างกายของท่านยามนี้อ่อนเพลียและเหนื่อยล้าควรพักผ่อนให้มากๆ
หมอจางเว๋ย
นี่เป็นยาที่ต้ม ส่วนนี่เป็นยาทาพะยะค่ะ
เดินไปหาซีฮัน ยื่นใบจดยากับยาทาให้องครักษ์
หมอจางเว๋ย
เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อนพะยะค่ะ
ทำความเคารพซีฮันก่อนออกจากจวน
Comments