ฮูหยินผู้นี้จะกลับมาแย่งสามีคืน
ตอนที่ 8
เฟยหง(พระเอก)
เจ้าตื่นรึยัง//เปิดประตูเข้ามา
เฟยหง(พระเอก)
//ไม่เห็นมู่เฉินอยู่ในห้อง
เฟยหง(พระเอก)
หาเจอหรือไม่//ย.ช
เจียวจิ้น(องครักษ์เฟยหง)
ไม่เจอขอรับ
เฟยหง(พระเอก)
//กระวนกระวายในใจ
เฟยหง(พระเอก)
ไปหาให้ทั่ว!
เจียวจิ้น(องครักษ์เฟยหง)
ขอรับๆ//เดินออกไป
เฟยหง(พระเอก)
เจ้าไปไหนกันนะ
มู่เฉิน(นายเอก)
//เดินเล่นอยู่
ฉีหนิง(นางกำนัลนายเอก)
อากาศใกล้หนาวแล้ว
ฉีหนิง(นางกำนัลนายเอก)
ใส่เสื้อคลุมเถอะเจ้าค่ะ
ฉีหนิง(นางกำนัลนายเอก)
เดี๋ยวร่างกายจะแย่เอา
ฉีหนิง(นางกำนัลนายเอก)
//จะสวมให้
มู่เฉิน(นายเอก)
ข้าร่างกายแข็งแรงดี
มู่เฉิน(นายเอก)
นั่นใครน่ะ?
ฉีหนิง(นางกำนัลนายเอก)
//มองตาม
ฉีหนิง(นางกำนัลนายเอก)
//หันมาอีกทีไม่เจอมู่เฉิน
ฉีหนิง(นางกำนัลนายเอก)
ว๊ายคุณชาย!
ฉีหนิง(นางกำนัลนายเอก)
รอฉีหนิงด้วยจ้าวค้าา//ลากเสียงยาว+วิ่ง
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
เจ้าว่าข้าปักลายแบบนี้แล้ว ท่านพี่จะชอบหรือไม่//โชว์ให้ดู
ซุนหมี่(นางกำนัลสวีจาง)
ชอบสิเจ้าคะ
ซุนหมี่(นางกำนัลสวีจาง)
ขนาดซุนหมี่ยังชอบเลย//ยิ้ม
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
อืม//อมยิ้ม
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
//เห็นมู่เฉินเดิมมา
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
//วางเครื่องปัก
ซุนหมี่(นางกำนัลสวีจาง)
คุณชายเจ้าคะ
ซุนหมี่(นางกำนัลสวีจาง)
จะไปไหนเจ้าคะ
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
เจ้าฟื้นแล้วรึ//จับมือมู่เฉิน
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
เป็นอย่างไรบ้าง//ตื่นเต้น
สวีจางน้องชายสวีเหอ เป็นเพื่อนกับมู่เฉินตั้งแต่ยังเด็ก สนิทกันมาก เมื่อก่อนไปไหนก็ไปด้วยกัน จนรู้ว่ามู่เฉินเกิดตกบันได พักฟื้นเป็นเดือนก็รู้สึกเศร้าเป็นอย่างมาก
มู่เฉิน(นายเอก)
ข้าสบายดี//ยิ้ม
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
เจ้าจำข้าได้หรือไม่ สวีจางเพื่อนเจ้า
มู่เฉิน(นายเอก)
จำได้สิ ทำไมจะทำไม่ได้
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
ข้าค่อยโล่งอกไปที
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
เพราะมีคนเป่าประกาศออกไปทางหัวเมืองและทั้งเมืองเลย
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
ว่าเจ้าป่วยเป็นโรคหัวใจไม่พอยังความจำเสื่อมอีก
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
ตอนข้าได้ยินข้าก็ใจไม่ดีเลย//จริงจัง
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
//เศร้า+โล่งอกที่มู่เฉินจำได้
มู่เฉิน(นายเอก)
(เป็นขนาดนั้นเลยเหรอวะ)
มู่เฉิน(นายเอก)
ว่าแต่ใครเป็นคนเป่าประกาศล่ะ//สงสัย
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
อืม
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
มีคนบอกข้าว่าคนสกุลเหมยน่ะ
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
แต่ไม่รู้จริงหรือไม่
มู่เฉิน(นายเอก)
(โอ่โห ฉิบหายละ แกล้งเป็นโรคหัวใจไม่พอ ต้องแกล้งเป็นคนความจำเสื่อมอีกและ)
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
แค่เจ้ามาหาข้า
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
ข้าก็ดีใจมากแล้ว//ยิ้มแก้มตุ่ย
มู่เฉิน(นายเอก)
เจ้าไปเรียนมาจากที่ไหน
มู่เฉิน(นายเอก)
ทำไมถึงปักได้สวยแบบนี้
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
//ยิ้มเขิน
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
ท่านแม่สอนข้ามา
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
//ปักเสร็จแล้ว
มู่เฉิน(นายเอก)
//ปักเสร็จเหมือนกัน
มู่เฉิน(นายเอก)
ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
สำหรับคนเพิ่งหัดปัก
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
ก็นับได้ว่าสวยมากแล้ว
มู่เฉิน(นายเอก)
//ยิ้มเขิน
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
งั้นเอางี้
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
พวกเรามาแลกกันเอาไหม
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
//แลกกัน
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
ข้าชอบลายที่เจ้าปักให้มาก//ยิ้ม
มู่เฉิน(นายเอก)
ข้าก็เหมือนกัน//มองดูลายปัก
เฟยหง(พระเอก)
ข้าก็นึกว่าเจ้าหายไปไหน
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
//มอง
เฟยหง(พระเอก)
มานั่งเล่นกันคุณชายสกุลสวีนี่เอง
มู่เฉิน(นายเอก)
ข้ามาแค่เดี๋ยวเดียวก็กลับ//พูดกับเฟยหง
มู่เฉิน(นายเอก)
งั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะ
มู่เฉิน(นายเอก)
มีเวลาข้าจะมาหาบ่อยๆ
สวีจาง(เพื่อนมู่เฉิน+น้องชายสวีเหอ)
มาหาข้าได้ทุกเมื่อเลย//ยิ้ม
มู่เฉิน(นายเอก)
//เดินลงบันได
ฉีหนิง(นางกำนัลนายเอก)
//ประคอง
ฉีหนิง(นางกำนัลนายเอก)
ระวังลื่นนะเจ้าคะ
เฟยหง(พระเอก)
เดี๋ยวข้าประคองเจ้าเอง//ประคอง
มู่เฉิน(นายเอก)
ไม่ต้องมายุ่ง!//สบัดออก
เฟยหง(พระเอก)
(เหตุใดถึงได้ดื้อเพียงนี้)
ฉีหนิง(นางกำนัลนายเอก)
(ข้าเหนื่อยใจแทนคุณชายเลยเจ้าค่ะ)
ฉีหนิง(นางกำนัลนายเอก)
//ประคองมู่เฉินต่อ
มู่เฉิน(นายเอก)
ไม่ต้องประคองข้าแล้ว
มู่เฉิน(นายเอก)
ข้าไม่ได้ป่วยจนเดินไม่ได้สักหน่อย
ฉีหนิง(นางกำนัลนายเอก)
ขออภัยเจ้าค่ะ//ปล่อย
มู่เฉิน(นายเอก)
//เห็นเหมยลี่เดินมา
เหมยลี่(พระสนมรอง)
//คำนับ
เหมยลี่(พระสนมรอง)
บังเอิญจังเลยนะเพคะ
มู่เฉิน(นายเอก)
บังเอิญจัง
เหมยลี่(พระสนมรอง)
หม่อมฉันกะว่าจะไปพบท่านอยู่พอดี
เหมยลี่(พระสนมรอง)
นึกว่าคงนอนซมป่วยอยู่ที่เตียงดังเดิม
เหมยลี่(พระสนมรอง)
ไม่คิดว่าจะสามารถมาเดินเล่นเช่นนี้ได้
เหมยลี่(พระสนมรอง)
//อมยิ้ม
มู่เฉิน(นายเอก)
อย่างที่ข้าเคยบอก
มู่เฉิน(นายเอก)
ร่างกายข้าก็ดีขึ้นมานิดหน่อย
มู่เฉิน(นายเอก)
เลยสามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเอง
เหมยลี่(พระสนมรอง)
เหรอเพคะ
เหมยลี่(พระสนมรอง)
//มองเฟยหง
เหมยลี่(พระสนมรอง)
//ยิ้มเยาะออกมา
เหมยลี่(พระสนมรอง)
ข้าก็นึกว่าเหตุใดท่านพี่ถึงไม่มาพบข้าหลายวัน
เหมยลี่(พระสนมรอง)
เพราะมาอยู่กับฮูหยินนี่เอง
เหมยลี่(พระสนมรอง)
(เจ็บใจยิ่งนัก เหตุใดมู่เฉินถึงไม่ตายๆไปสักที)
เฟยหง(พระเอก)
ช่วงนี้ท่านแม่บอกให้ข้ามาดูแลมู่เฉินเป็นพิเศษ
เฟยหง(พระเอก)
ข้าเลยต้องยอมมา//ย.ช
เหมยลี่(พระสนมรอง)
ข้าลืมไปเลย
เหมยลี่(พระสนมรอง)
ท่านแม่บอกให้ข้านำโสมที่จัดเตรียมเอาไว้ให้
เหมยลี่(พระสนมรอง)
นำมาให้ฮูหยินเพคะ//ยื่นให้
เหมยลี่(พระสนมรอง)
โสมนี้เป็นโสมอย่างดีเลยนะเจ้าคะ จากจวนสกุลเหมย//แอบแฝง
มู่เฉิน(นายเอก)
แต่ข้าขอ-//ถูกแทรก
เหมยลี่(พระสนมรอง)
ถ้าฮูหยินมิรับเอาไว้
เหมยลี่(พระสนมรอง)
ท่านแม่ของข้าคงเสียใจน่าดู//แอ๊บหน้าเศร้า
มู่เฉิน(นายเอก)
ข้ารับไว้ก็ได้
มู่เฉิน(นายเอก)
(แอ๊บได้โล่ขนาดนี้ เอารางวัลตุ๊กตาทองไปเล๊ย)
มู่เฉิน(นายเอก)
ถ้าไม่มีอะไรแล้ว
มู่เฉิน(นายเอก)
ข้าขอกลับก่อน
เหมยลี่(พระสนมรอง)
เพคะ//คำนับ
ฉีหนิง(นางกำนัลนายเอก)
//เดินตาม
เฟยหง(พระเอก)
//มือไขว้หลัง+เดิน
จิงเก๋อ(นางกำนัลของเหมยลี่)
เอาไงต่อดีเจ้าคะ
เหมยลี่(พระสนมรอง)
ไม่ต้องเอาไงต่อ
เหมยลี่(พระสนมรอง)
พอสนมต้มโสมให้มู่เฉินดื่ม
เหมยลี่(พระสนมรอง)
เดี๋ยวอาการก็ออกเอง
เหมยลี่(พระสนมรอง)
หลังจากนั้นก็ค่อยโบ้ยความผิดให้สนมของมู่เฉินแทนว่านางเป็นคนฆ่า
เหมยลี่(พระสนมรอง)
แค่นี้ก็กำจัดได้ไปหนึ่ง
เหมยลี่(พระสนมรอง)
//ยิ้มชั่วร้าย
จิงเก๋อ(นางกำนัลของเหมยลี่)
พระสนมรองนี่ฉลาดจริงๆเลยเจ้าค่ะ
จิงเก๋อ(นางกำนัลของเหมยลี่)
เอ่อ แต่ถ้ามู่เฉินรู้ทันล่ะเจ้าคะ
เหมยลี่(พระสนมรอง)
ทำตามแผนที่สอง
จิงเก๋อ(นางกำนัลของเหมยลี่)
เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ
Comments
🌟✨จุ๊เม๊าะ🐣🐥
เรียก"แสน"รู้จะดีกว่านะ
2025-02-15
1
🌟✨จุ๊เม๊าะ🐣🐥
ก็ลูกกุเก่งไงถามแปลกนะมึง
2025-02-15
1
🌟✨จุ๊เม๊าะ🐣🐥
มันต้องเรือดำน้ำทอง
2024-12-23
1