ไม่มีอะไรหรอกแค่อยากเขียนสตอรี่โอซีเฉยๆ
4
จะมาเตือนว่าหลังจากหลุดลูปของตอนก่อนหน้ามาแล้ว เนื้อเรื่องจะเข้าสู่เรื่องที่แฟนตาซีมากขึ้นแล้วค่ะ
และถ้าไม่เป็นการเสียเวลาเข้าสู่เนื้อเรื่องหลักกันเลยค่ะ
ลูคีอัสไม่รู้สึกตัว มีเพียงแค่ความมืดมิดอันสงบที่โอบล้อมเขา
เขาลืมตาขึ้น มองเพดานที่ไม่คุ้นเคย เขาพยายามจะยันตัวลุกขึ้นแต่เขากลับถูกพันธนาการเอาไว้
แขนขาขยับไม่ได้ เขาพยายามจะลุกขึ้นอีกครั้ง ไม่ประสบความสำเร็จตามเคย แขนของเขากางออกและถูกตรึงไว้ติดแนบกับแท่นโลหะ
ชายในชุดสีฟ้าเดินเข้ามาหาเขา ชายคนนั้นแต่งกายคล้ายหมอผ่าตัด คนอื่น ๆ ที่เดินเข้ามาก็เช่นกัน
ลูคีอัสพยายามใช้แรงทั้งหมดดิ้นให้หลุด แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บตัว
ตปก
อย่าพยายามเลยเด็กน้อย นายไปไหนไม่ได้หรอก
ลูคีอัส เริ่มหมดแรงจากการดิ้นเขานอนหอบหายใจ รายล้อมไปด้วยผู้คนที่แต่งกายคล้ายหมอผ่าตัด
ก่อนจะเริ่มถอดเสื้อผ้าของเขา ทีละชิ้น ทีละชิ้น และเริ่มลงมือกระทำชำเรา เขา
ลูคีอัส ไม่สามารถขัดขืนได้ แม้จะตะโกนกรีดร้องจนสุดเสียงจนลำคอแห้งผากก็ไม่ใครได้ยิน ไม่มีใครช่วยเขาได้
อยากจะหนีก็ทำไม่ได้ เหมือนกับตกนรกทั้งเป็น
อ่า... พระผู้เป็นเจ้ากำลังกลั่นแกล้งลูกอยู่หรืออย่างไร ? ทำไมท่านถึงไม่ทำให้ข้าตายจากไปเสียเลยล่ะ ?
หรือท่านกำลังสนุกกับการได้เห็นลูกร้องครวญครางราวกับหมูโดนเชือดเล่า ? ท่านกำลังสนุกกับการเห็นจิตใจของข้าถูกกัดกินทีละนิดเหรอ ?
โปรดเถิด พระผู้เป็นเจ้า โปรดจงใช้พลังของท่านจบชีวิตข้าที...
เขาเกลียดทุกวินาทีในขณะที่ถูกกระทำ จนกระทั่งสติเริ่มเลือนลางเรื่อย ๆ
แต่เขายังคงรู้สึกได้ทุกอย่าง
เขาจับใจความได้เพียงเท่านั้น ก่อนที่มีดผ่าตัดจะกรีดลงบนผิวหนังของเขาทำให้เขาตื่นอีกครั้ง
และการผ่าตัดก็เริ่มขึ้น ไม่มียาชา ไม่มีอะไรเลย มีเพียงแค่ความเจ็บปวดจวนจะตาย
พวกเขาผ่าออกตั้งแต่ท้องจนถึงหน้าอก น่าแปลกใจที่เขาสามารถทนได้จนถึงขนาดนี้
พวกเขามองดูและพิจารณาสักพักก่อนจะเย็บทุกอย่างเข้าเหมือนเดิมอย่างช่ำชอง
ตปก
ฉันชอบตาไอ้หมอนี่ ฝังมันไว้ที่ตาเถอะ
ชายคนหนึ่งพูดขึ้นพวกเขา เบิกตาขวาของ ลูคีอัส ใช้เครื่องมือค่อย ๆ ควักมันออกมา เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
เขาดิ้นไปมา จนสุดท้ายเหมือนพวกเขารำคาญเลยฉีดยาสลบ
แต่ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือ พวกเขาถือถาดที่ใส่มณีสีดำขนาดเล็กไว้มันแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ลูคีอัส ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง รอบ ๆ เขาอยู่ในป่ารกทึบสีดำทมิฬ ไม่ว่าจะมองไปที่ไหนก็เจอแต่ต้นไม้เหี่ยวแห้ง และซากกระดูกของมนุษย์และสัตว์
มันทั้งมืดทั้งหนาวเย็นและน่ากลัว เขาพยายามจะเดินผ่านดงต้นไม้ใบหญ้าไป ผ่านเหล่าซากศพและอีกา เขาเดินจนเหนื่อยจนมาถึงพื้นที่โล่งกว้างขนาดใหญ่
ท่ามกลางทุ่งไม้ใบหญ้าเหี่ยวเชา เขารู้ได้ว่ามีสิ่งหนึ่งขยับอยู่ สิ่งที่มีขนาดใหญ่มาก
สถานที่นี้ดูไม่ใช่สถานที่ที่จะมีสิ่งมีชีวิตหลงเหลืออยู่เลย เขาสงสัยมันคืออะไร ? ดูแล้วน่าจะขนาดใหญ่มาก ๆ อาจจะใหญ่เท่ากับช้างตัวนึงเลยก็ได้หรือใหญ่กว่า
ลูคีอัส เดินเข้าไปใกล้ ๆ พุ่มไม้
หัวของสิ่งมีชีวิตหนึ่งโผล่ออกมาและค่อย ๆ ตามมาด้วยร่างกายอันใหญ่ของมัน ลูคีอัส ตกใจจนล้มลง
มันคือนกเรเวนขนาดใหญ่ บนหัวของมันมีหูเล็ก ๆ เหมือนกันแมวและมีเขาสง่าราวกับกวาง มันมีดวงตาที่สามอยู่กลางหน้าผากของมันที่เหมือนกับตาของแพะเปล่งสีแดงชาดราวกับดวงจันทร์สีเลือดท่ามกลางฟ้ามืด และปีกทั้งสี่ ขนสีดำเงาปกคลุมทั่วร่างกาย มันมีร่างกายที่ใหญ่โตสูงใหญ่
เขาเหมือนเคยเห็นมันจากที่ไหนสักที่ เขาพยายามเค้นความทรงจำของตัวเองให้นึกออก
เขามองมันสักพัก ใช่แล้ว เขาจำได้แล้ว
เขาเคยได้ยินเรื่องเล่าของสิ่งที่มีพลังเหนือธรรมชาติ สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยความบรรจงจากพระเจ้า สิ่งที่มนุษย์เคยสรรเสริญบูชา สิ่งนั้นคือเทพอสูร
ผู้มีพลังมหาศาล ผู้มีอำนาจ ผู้มีความรู้และสติปัญญา และตรงหน้าเขาคือ ผู้รับใช้แห่งเทพแห่งความตายและเทพีแห่งความยุติธรรม เทวทูตผู้นำความตายมาแก่สิ่งมีชีวิต ผู้กักเก็บวิญญาณ ผู้ตัดสินความผิด
เทพอสูรที่แทบจะมีพลังมากที่สุด
เขาเคยคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องเล่า บางทีเขาอาจจะฝันไปก็ได้
แต่ไม่ว่าจะยังไง มันอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
R
เด็กน้อยผู้หลงทางเอ๋ยเจ้ามาทำอะไรที่นี่เจ้าไม่ควรจะมาอยู่ตรงนี้
L
ข้าไม่รู้อยู่ ๆ ข้าก็มาโผล่ที่นี่แล้ว
L
ท่านทราบหรือไม่ว่าที่นี่คือที่ไหน
R
ที่นี่คืออีกมิติที่กักขังความทรงจำและพลังของข้าไว้
R
และเหตุไฉนใด เด็กน้อยเช่นเจ้าจะมาอยู่ตรงนี้
R
เหอะ แหงสิเจ้าก็ไม่รู้อยู่แล้ว
R
เจ้าเห็นอะไรเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะมาที่นี่
L
ข้า.. ข้าเห็นคนคนนึงถือถาดและในถาดนั้นมีอัญมณีสีดำ
มันเงียบไปสักพัก ดวงตาสีแดงชาดจ้องไปที่เขา ไม่กระพริบแม้แต่วินาทีเดียว
R
งั้นหรองั้นก็คือเจ้าเองสินะ
R
เจ้าเคยได้ยินประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเรื่องราวของเวทมนต์และเทพอสูรมั้ย
R
เจ้าคงจะรู้ว่าพวกเราผนึกพลังและความทรงจำทุกอย่างเป็นในมณี หลังจากเกิดสงคราม
เขาพยายามนึก ใช่ เขาเคยเรียนมาจริง ๆ ตอนที่ยังมีโอกาสได้เรียน เขาเองก็ตั้งใจเรียนพอสมควร
R
เจ้ากำลังถูกฝังมณีที่มีพลังของข้าลงในร่างกายเจ้า
R
เจ้าจะสามารถใช้พลังของข้าได้
ลูคีอัส มองเข้าไปที่ตาสีแดงของมัน
R
ความหิวโหย ความกระหายเลือด ชีวิตนิรันดร์ไม่แก่ไม่เจ็บไม่ป่วยไม่ตาย
R
บอกตามตรงข้าไม่ค่อยอยากยกพลังนี้ให้ใครนัก
R
แต่เจ้า เด็กน้อยจิตใจเข้มแข็งเจ้าจะไม่เป็นไรใช่มั้ย
R
เจ้ามีแต่ความแค้นและสิ้นหวัง ถึงกระนั้นเจ้าก็อดทนมาได้
R
ข้าอยากรู้ว่าถ้ามอบพลังแก่เจ้าเจ้าจะทำเยี่ยงไร
R
เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นคนตัดสินใจรึไง
R
ตอนนี้ข้าเป็นส่วนหนึ่งของเจ้าแล้ว
ทุกอย่างสว่างวาบ เขาได้สติอีกครั้งดวงตาที่ถูกนำออกไปถูกแทนที่ด้วยมณีสีดำ
มันเปล่งแสงอีกครั้งก่อนที่ดวงตาวีกุหลาบจะกลับคืนมา เขารู้สึกหิวกระหายอย่างบอกไม่ถูก
ผู้คนที่ยืนรายล้อมเขายิ้ม
ลูคีอัสพยายามดิ้น หลังจากถูกพันธนาการไว้สุดท้ายเขาก็ดิ้นหลุด ข้อมือเขาขาด ข้อเท้าทั้งสองข้างเช่นกัน
น่ามหัศจรรย์ที่มันถูกฟื้นฟูกลับมาอีกครั้ง
ในตอนนี้ ลูคีอัส ไม่ต่างจากปีศาจที่หิวกระหาย เขากระโจนใส่คนที่อยู่ใกล้สุดหักคอเขาด้วยมือทั้งสองข้าง ใช้เขี้ยวที่พึ่งจะมีฉีกกระชากเนื้อตรงคออ่อนของเขา
เลือดพุ่งกระฉูด เปอะเปื้อนเต็มหน้าของเขา ลูคีอัส เคี้ยวมันกลืนลงท้อง หันไปหาคนอื่น ๆ ผู้คนเริ่มแตกตื่นบางคนพยายามจะวิ่ง
ไม่ทันเสียหรอก ดาบนับสิบที่ถูกสร้างมาจากเวทย์มนต์ควบคุมโลหิต แทงเข้าที่กลางหัวใจของคนอื่น ๆ ทีละคน ตายคาที่
แม้สติจะถูกควบคุมด้วยสัญชาตญาณสัตว์ร้ายและความหิวโหย แต่เขายังจำไอ้หมอนี่ได้
ตอนถูกกระทำชำเรา ไอ้สวะหน้าเหี้ย นี่ใช้หนอนตัวน้อย ๆ ของมันทำกับเขาในปากของเขาเองสนเสร็จสม และบังคับให้เขากลืนน้ำกามเข้าไป
ลูคีอัส ค่อย ๆ เดินเข้าไปหามัน มันร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว ลูคีอัสเช็ดคราบเลือดที่ติดปากออก
ไม่มีทางหนี มันหลังชิดกำแพงไปไหนไม่ได้ ลูคีอัส คุกเข่าลงถอดกางเกงของมัน ควักของลับอันน้อย ๆ ของมัน ก่อนจะใช้มีดคมกริบที่ทำมาจากเลือดเชือนมันออก จนเหลือแต่อัณฑะกับโคน
มันร้องครวญครางราวกับเด็กผู้หญิง ลูคีอัส มองด้วยนัยน์ตาที่ไร้แวว
ก่อนจะลงมือปลิดชีพมันไปอีกคน
มันยังไม่สาแก่ใส เขายังไม่หายกระหายเลือดเขากัดกินศพอื่น ๆ ทีละศพ ควักเครื่องในออกมาสวาปามอย่างเอร็ดอร่อย
ประตูบานใหญ่เปิดออก ร่างของชายหนุ่มผมบลอนด์ทอง นัยน์ตาสีฟ้ายืนอยู่หน้าประตูหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า พร้อมกับทหารอาวุธครบมืออีกสิบกว่านาย
ลูคีอัส หรี่ตาเมื่อแสงสว่างจ้ากระทบกับประสาทการมอง
เขากล่าว เอริค ซิน ฟอนเทรร่า รู้จักกันในนามวีรบุรุษ บุตรแห่งพระเจ้า ผู้มีคุณงามความดีที่ยิ่งใหญ่
และนายแห่งองค์กร การ์เดียน ที่โด่งดังไปทั่วทุกทวีป บุรุษผู้เป็นผู้สร้างผู้นำพาความสงบสุขมาสู่ผืนแผ่นดินเมื่อ 200 ปีก่อน จวบจนปัจจุบัน
คนสำคัญตารางงานแน่นเช่นเขามาทำอะไรที่นี่กัน ?
ทั้งคู่มองตากันอยู่ครู่นึง ทหารชักดาบออกมา แต่โดนเอริคห้ามไว้ก่อน
L
ลูคีอัส... ลูคีอัส แลงลีย์
A
พอจะอธิบายได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ลูคีอัส ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าทุกอย่างไปตั้งแต่เรื่องที่โดนจับมาจนถึงเรื่องที่เขากำลังกินเนื้อเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์อย่างไม่รังเกียจ
ตปก
ฆ่าทิ้งดีมั้ย มณีนั้นสำคัญกับเรามาก...
A
ถึงฆ่าเขาไป วิญญาณเขาก็ต้องถูกผนึกในมณีด้วย
A
มันอาจจะทรมารเสียกว่าการตายเสียอีก
เขากล่าวชวน เขาช่างมีเมตตาอย่างไร้ข้อกังขา ทั้งที่แค่เขาเอ่ยปากก็ปลิดชีพ ลูคีอัส ได้เลย
ชีวิตใหม่ของเขาเริ่มต้นขึ้น เขาถูกเลี้ยงดูฟูมฟักมาอย่างดี เขาถูกฝึกให้สู้ทุกวัน ด้วยพลังของเขาจึงต้องฝึกมากกว่าคนอื่นเพื่อให้ควบคุมพลังได้อย่างเหมาะสม
ในสำนักงานหลักขององค์กร การ์เดียน นั้นใหญ่มาก ๆ ทำให้เขาไม่เบื่อ แถมยังมีหนังสือมากมายในห้องสมุด
และก็ยังมีเด็กรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ผู้ที่สามารถใช้พลังของมณีได้ ปิแอร์ เด็กหนุ่มผมบลอนด์ทองตาสีเขียว
และตอนนี้ทั้งคู่ในวัย 20 ปีคือเพื่อนสนิทกัน
ถึง ปิแอร์ จะไม่ได้รับมณีจากเทพอสูรโดยตรงเหมือน ลูคิอัส แต่ได้มาจากผู้เป็นอาจารย์ ปิแอร์ อยู่ในองค์กร การ์เดียน มาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว
เนื่องจาก การ์เดียน เป็นองค์กรที่ใหญ่ระดับโลก เลยมีมหาวิทยาลัยเป็นของตัวเอง ปิแอร์เลือกเรียนด้านเวทย์มนต์ ส่วน ลูคีอัสเลือกเรียนกฎหมาย
จวบจนทั้งคู่เรียนจบ ชายทั้งสองมีอายุครบ 24 ปีแล้ว ทักษะของทั้งคู่ก็ดีขึ้น ไม่นานตำแหน่งที่ว่างมานานก็ได้ถูกเติมเต็ม
ลูคีอัส ได้รับตำแหน่งอันดับ 1 ขององค์กรไปเพราะสร้างผลงานที่น่าประทับใจอย่างต่อเนื่อง
ปิแอร์ คืออันดับสาม เขาเองก็สร้างผลงานไว้เยอะ ติดตรงที่เขาติดเล่นทำผิดกฎขององค์กรอยู่บ่อยครั้ง
ส่วนอันดับสอง ได้ยินว่าอยู่มานานมาก แต่พวกเขายังไม่เคยได้เห็น
และทั้งคู่ก็ปฏิญาณตนว่าจะทวายชีวิตทำประโยชน์ให้กับ เอริค นายเหนือหัวของพวกเขา
ผ่านมาได้ 8 ปีแล้วที่พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ในสำนักงานใหญ่ขององค์กร และวันนี้ ลูคีอัส ในวัย 25 ปีต้องออกไปใช้ชีวิตแล้ว
หารู้ไม่ว่าใน 8 ปีนั้นป้ายติดประกาศคนหายที่เป็นชื่อเขายังคงปลิวว่อนอยู่ในเมือง
Comments