ไม่มีอะไรหรอกแค่อยากเขียนสตอรี่โอซีเฉยๆ
1
Warning: ความรุนแรง/ การกลั้นแกล้ง
ลูคีอัส คือชื่อที่มารดาตั้งให้ ซานเซีย คือนามสกุลของบิดา รวมกันคือ ลูคีอัส ซานเซีย นั้นคือชื่อของเขา
ลูกชายคนโตและลูกนอกสมรส ของตระกูล ซานเซีย เขารู้เลือดไม่บริสุทธิ์เช่นเขาเข้ากับใครไม่ได้
บิดาเกลียดเขา แม้มารดาที่เป็นโสเภณียังไม่กล้าจะมองเขา ไม่ต่างอะไรจากปู่ย่าที่มองเขาราวกับเป็นเศษขยะ
เขาไม่ได้คิดโกรธแค้นพวกเขาแต่อย่างใด
ในความมืดมิดยังมีแสงสว่างเสมอ พวกสายรองและคนรับใช้ของตระกูลดูแลเขาอย่างดี รวมถึงน้องชายต่างแม่ของเขาที่ในอนาคตข้างหน้าจะได้เป็นเจ้าตระกูลคนต่อไป
ถึงจะโดนกลั้นแกล้งสารพัด เขาหาได้สนใจไม่
วันนี้ญาติ ๆ ของทางฝั่งภรรยาของพ่อเขาแต่หาใช่แม่ของลูคีอัสไม่ มาที่บ้าน เด็ก ๆ เล่นกันอย่างสนุกสนาน น้องชายของเขาผู้มีอนาคตสดใส เล่นอยู่กับเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างสนุกสนาน ลูคีอัส ในวัย 7 ขวบ มองพวกเขาเล่นกัน สายตาเต็มไปด้วยความปลื้มปิติที่เห็นน้องชายมีความสุข
แต่ลึก ๆ เขาอิจฉา เด็กพวกนั้นได้เล่นกัน ส่วนเขาไม่สามารถทำอะไรได้เพียงแต่ยืนดู
ตปก
เฮ้ ! ราฟาเอล นั้นใครอ่ะ ?
เด็กคนหนึ่งเอ่ย ราฟาเอลมองมาทางคนที่ยืนดูอย่างเงียบ ๆ
ตปก
งั้นเหรอ ดูจนจัง ชนชั้นสูงจริงมั้ยเนี่ย
เสียงใสพูดแทรกขึ้น ราฟาเอล นิ่งไปสักพักนึงไม่ได้ตอบอะไร
ลูคีอัสตัดสินใจเดินออกมาจาก จุดนั้น
เพราะเนื่องจากเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น ทำให้เด็กเวรพวกนั้นต้องมาอาศัยที่บ้านตระกูล ซานเซีย สักพักใหญ่
ลูคีอัส ถึงได้รู้ว่าพวกมันเป็นเด็กเปรตจริง ๆ พวกเขาแกล้ง ลูคีอัส สารพัด หนักกว่าที่เขาเคยโดนมากโข ทั้งโดนผลักตกน้ำ ราดน้ำร้อนเดือด ๆ ใส่ หรือโยนก้อนหินก้อนใหญ่ใส่
ราฟาเอลเข้ามาห้ามเป็นครั้งคราว เพราะช่วงนี้ราฟาเอลมีเรียนพิเศษเลยไม่ว่างจะอยู่กับ ลูคีอัส
เขาบอบช้ำทั้งกายและจิตใจ สิ่งหนึ่งที่ช่วยเยียวยาเขาคือหนังสือ แม้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นการอ่านทำให้เขาหลุดออกจากโลกที่เลวร้าย
ช่วงนี้เขาชอบไปเล่นกับหมาตัวหนึ่งอยู่บ่อย ๆ เขาตั้งชื่อใหม่ว่าจอร์แดน มันเป็นลูกหมาตัวสีขาวที่พลัดหลงจากแม่มัน
เขาไม่รู้ตัวว่ากำลังมีคนแอบสะกดรอยตามเขาอย่างเงียบ ๆ วันถัดมาในตอนเย็น เขากลับไปที่ห้องของตัวเองหลังจากออกไปทำความสะอาดสวน
หญิงสาววัยกลางคนเดินเข้ามาในห้องเขาพร้อมกับจานอาหาร เธอค่อนข้างจะสนิทกับเขา ลูคีอัส ดีใจที่เจอเธอ
เธอคลี่ยิ้มเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มทักทายอย่างสุภาพและร่าเริง เธอวางจานอาหารลงบนโต๊ะเล็ก ๆ ในนั้นคือสเต็กเนื้อถูกทำอย่างปราณีต ตั้งแต่ ลูคีอัส อยู่ที่นี่มาเล็กจนโต ยังไม่เคยได้กินอาหารที่หรูหราขนาดนี้มาก่อน
เขากล่าวขอบคุณ ก่อนจะลงมือกินอาหารตรงหน้า ถึงเขาจะไม่เคยเรียนมารยาทแต่มารยาทในการกินของเขาดูดีกว่าเด็กชนชั้นสูงในวัยเดียวกันอีก
เขาใช้มีดและซ่อมค่อยๆหั่นเนื้อสเต็กทีละชิ้น อย่างละเมียดละมัย และค่อย ๆ ยกเข้าปาก
คำแรก ลิ้มรส คำสอง อบอุ่น คำสาม อิ่มท้อง เนื้อสเต็กนุ่ม ๆ และร้อนกำลังได้ที่ แค่ดูก็รู้ว่าถูกทำโดยเชฟฝีมือดี
ถึงเขาจะสงสัยว่าทำไมถึงได้กินเมนูนี้ แต่มันก็อร่อยจนทำให้ความกังวลหายไป
อีกวันนึง เขาค้นหาจอร์แดนสนุขตัวสีขาวขี้เล่นตัวนั้น หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ จนเริ่มมืดค่ำเขาวิ่งกลับที่พักตัวเอง วันนี้เขาไม่เจอมันอีกแล้ว
หญิงวัยกลางคนคนเดิมเดินเข้ามาหาเขา พร้อมจานสเต็กในมือ เขาดีใจรีบเดินเข้าไปหาเธอด้วยรอยยิ้มใสซื่อ
L
คุณป้า เห็นจอร์แดนบ้างมั้ยครับ
เธอรู้ว่าเขาหมายถึงใคร เธอลังเลที่จะพูดไม่รู้ว่าควรพูดดีมั้ย สุดท้ายก็พลั้งปากออกไป
เขาพูดดวงตาเป็นประกาย ส่วนเธอดูลำบากใจจนไม่กล้าพูด เธอรู้อยู่แล้วว่ายังไงเขาก็ต้องถามคำถามนี้ เธอนิ่งเงียบไปสักพัก จ้องไปในดวงตาสีแดงกุหลาบคู่นั้นและก้มมองต่ำไปที่จานสเต็ก
เธอรู้ ลูคีอัส เป็นเด็กฉลาดไม่นานก็ปะติดปะต่อเรื่องได้ เธอไม่กล้าสบตาเขาไม่รู้ว่าสีหน้าเขาจะเป็นยังไง
ไม่มีเสียงอะไรจากเด็กชาย เธอเงยหน้าขึ้นมาในที่สุด จ้องมองเขาที่ดูจะสติหลุดไป
L
งั้นสเต็กนั้นไม่ใช่เนื้อหมูวัวหรือว่าแกะ ?
เขาดูนิ่งแต่สีหน้าของเขาแสดงดออกมาหมดแล้ว ความขยะแขยงความเศร้าและโกรธ
เขาใช้มือล้วงคอตัวเองพยายามจะให้อ้วกออกมา แต่ต่อให้ไม่ใช้มือล้วงเขาก็อาเจียนออกมาจนเกือบหมด จนไม่เหลืออะไรมีเพียงแค่น้ำลายสีใส ๆ เหนียว ๆ
เกลียด ที่ตอนนั้นเขามีความสุขกับการกินเนื้อของสุนัขที่เขาเคยเล่นด้วยเกลียดที่คิดว่ามันอร่อย
แค่คิดเขาก็อยากจะอาเจียนออกมาอีก
เธอมองดูเด็กน้อยอาเจียนออกมาจนหมด
L
ทำไมคุณถึงเอามันมาให้ผมทั้งๆที่รู้ว่ามันคืออะไร
เขาก้มมองต่ำ ดูเหมือนจะหลุดไปกับความคิดของตัวเอง
L
แล้วทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้กับผม?
แต่มันอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถาม การ กลั่นแกล้งเป็นสิ่งที่ผู้กระทำทำแล้วมีความสุขอยู่ฝ่ายเดียว แต่ไม่ใช่กับผู้ถูกกระทำ
แล้วทำไมต้องเป็นเขาที่โดน
ทั้งที่ก็ยังมีคนอื่นอีกเยอะแยะ
เขาเหลือบตามองไปทางสตรีตรงหน้า เธอหันหน้าหนีไม่กล้าสบตาเขา
ทำไมเขาถึงเป็นผู้ถูกกระทำ?
ทำไมล่ะ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลย
คำถามมากมายจุดประกายความขุ่นเคืองในใจของเขา และใครจะรู้ว่าไฟเล็ก ๆ นี้อาจจะนำหายนะใหญ่หลวงมาก็ได้
Comments