พ่อครูพยัคฆ์กาล| ไสยศาสตร์
บทที่ ๙.
พญาพยัคฆ์เดชา(กาล)
ปลอดภัยแล้ว ปล่อยมือ ที่จับแขนกู
พญาพยัคฆ์เดชา(กาล)
กระท่อมไม้นี้ นอน ๆ ไป ก่อน
จ้าวทิรา( ทิณอนิลนลิน)
ครับ
พญาพยัคฆ์เดชา(กาล)
รุ่งเช้า ค่อยออกไป
จ้าวทิรา( ทิณอนิลนลิน)
สักยันต์เจ็บไหมครับ
พญาพยัคฆ์เดชา(กาล)
ไม่ ถ้ามึงทน
จ้าวทิรา( ทิณอนิลนลิน)
พ่อครู สักยันต์ให้หน่อยครับ
พญาพยัคฆ์เดชา(กาล)
กูไม่ทำ
สีหน้าอันแสนเพิกเฉย ของ พยัคฆ์เดชา
และสายตาที่แทบ ไม่หันมามอง จ้าวทิรา แม้แต่น้อย
อยู่ ๆ ดวงตา ของ จ้าวทิรา ได้ปิดลง หรือ การ นอนหลับอย่างสนิท บน กระท่อมไม้
เมื่อ จ้าวทิรา หลับสนิทแล้ว พยัคฆ์เดชา จึงเดินขึ้น มา และ นำพาห่มของเขา มา ห่มให้ จ้าวทิรา อีกชั้น ในคืนนี้ มันหนาว จึงต้อง ห่มไว้ก่อน
" //ตอนนอน น่ารักดีนะทิรา พี่ไม่ได้เห็นเรานอนนานเลย // "
พญาพยัคฆ์เดชา(กาล)
เพราะมึงไม่สบายง่าย เลยต้องห่มให้ไง กูยังจำได้นะ วันนั้นมึง ยอม ตากฝน เพื่อ มาส่ง กูไปแข่ง กลับมา มึงก็ป่วยหนัก
พญาพยัคฆ์เดชา(กาล)
เพราะเป็นแบบนี้ มึงเลย หน้าทะนุถนอมไง
พญาพยัคฆ์เดชา(กาล)
กูแม่ง เหี้ยเลย ตอนนี้หัวใจมึง คงเป็นของคนอื่นไปแล้ว
แต่กู จะ ไม่ยอม ให้มึงตาย ทิรา
Comments