พ่อครูพยัคฆ์กาล| ไสยศาสตร์
บทที่ ๘.
จ้าวทิรา( ทิณอนิลนลิน)
มึงพากูมาทำไม
อนงค์กานต์( พลับพลา)
อย่า แหลงมาก
อนงค์กานต์( พลับพลา)
มาถึงที่
อนงค์กานต์( พลับพลา)
ถ้าพลาด คงเสียใจแย่!
อนงค์กานต์( พลับพลา)
ขนมไทย ป้าเนตรร
จ้าวทิรา( ทิณอนิลนลิน)
มึงจำ พี่กองทัพได้ไหม
จ้าวทิรา( ทิณอนิลนลิน)
ที่มึงเคย แฮ่กๆ ..ชอบอ่ะ
จ้าวทิรา( ทิณอนิลนลิน)
เพิ่ง บินกลับมาจาก สิงคโปร์
อนงค์กานต์( พลับพลา)
แจ้งกูทำไม
จ้าวทิรา( ทิณอนิลนลิน)
ก็ พี่เขาอยู่หลังมึงอ่ะ
กองทัพ(องค์ทัพ)
พลับพลาอรอนงค์กานต์
อนงค์กานต์( พลับพลา)
ใคร รู้ชื่อจริงกูว่ะ
เมื่อ หันหลังไป ดันไป เอา ใบหน้าไปชนกับ ชายร่างสูง ประมาณ 192 -193 เข้าให้ เมื่อมอง ตรงหน้า กลับรู้ได้ทันที ว่า คนที่ ตนเอาหน้าไปใกล้ คือ อดีตคนที่ตนชอบ เมื่อ 10 ปีก่อน
อนงค์กานต์( พลับพลา)
พี่กองทัพ!
กองทัพ(องค์ทัพ)
สบายดี นะครับ
อนงค์กานต์( พลับพลา)
เดี๋ยวเล่าให้ฟังครับ
กองทัพ(องค์ทัพ)
พี่ว่า จะไปเรือนพยัคฆ์ ไม่ได้เจอมันนาน
อนงค์กานต์( พลับพลา)
ไปครับ ทิรา ไป!
จ้าวทิรา( ทิณอนิลนลิน)
ห้ะ
ณ เรือน พ่อครู พยัคฆ์เดชา 🙏
กองทัพ(องค์ทัพ)
พ่อครู พยัคฆ์
ครับ ตอนนี้ พ่อครู ไม่อยู่ครับ ตามมาครับ เดี๋ยวตัวผม พาไป
คุณจ้าวทิรา สวัสดีครับ คุณ อนงค์กานต์ สวัสดีครับ
จ้าวทิรา( ทิณอนิลนลิน)
ครับ
อนงค์กานต์( พลับพลา)
ไม่ต้องอะไรมากครับ รีบนำไป
เดินตามได้ไม่ไกล อาการ ของทิรา ก็เริ่มไม่ดีนัก จึงต้องรีบเดิน
ในขณะนั้น สายตาของ กองทัพ มอง อนงค์กานต์ อยู่เสมอ เหมือนมีอะไรจะบอกอยู่ในใจ แต่ไม่สามารถเอ่ยขึ้นได้
" พ่อครู อยู่ข้างในครับ ไม่มีใครเข้าได้ครับ พวกผมเอง ก็เข้าไม่ได้ เข้าได้แค่พ่อครู
หรือ คนใน สายเลือด หรือ นามสกุลเดียวกัน แต่ หาก มี สายเลือดเดียวกัน นามสกุลเหมือนกัน แต่ หาก ไม่ได้รับการอนุญาต จาก เจ้าของป่าแห่งนี้ และ ตัว พ่อครู ก็ไม่ได้ครับ
กองทัพ(องค์ทัพ)
แล้วเราจะรู้ได้ยังไง ว่า พ่อครู จะออกมาตอนไหนครับ
" ไม่ทราบเช่นกันครับ พวกคุณ จะรอ ตรงนี้ไหมครับ มี ที่พัก อยู่ไม่ใกล้ ไม่ไกล เป็น ที่พัก ไว้สำหรับแขก มีทางลัดอยู่ครับ "
กองทัพ(องค์ทัพ)
ทางไหนครับ
" มี ทาง สามารถกลับไป เรือน ได้ครับ แต่ ผมยังไม่แน่ใจ ว่า ควรไปดีไหม เอาเป็นว่า พัก อยู่ ตรงเรือน อีกที่เถอะครับ "
" หรือ ทุกท่าน ได้ มีที่พักแล้วครับ "
กองทัพ(องค์ทัพ)
รอก็ได้ครับ
กองทัพ(องค์ทัพ)
มันเรื่องสำคัญ
จ้าว ทิรา ทิณอนิลนลิน มาเร็ว เจ้าอยากรู้มิใช่หรือ ว่า มันคืออะไรกันแน่ ที่เกิดขึ้นกับตัวเจ้า จงตามข้ามา
ตามมาสิ ดีมาก ตามมาอีก เดินเรื่อย ๆ เถิด
พญาพยัคฆ์เดชา(กาล)
" กู ไม่ให้ยุ่ง กับมัน!! "
จ้าวทิรา( ทิณอนิลนลิน)
เฮือก ที่ไหนกันวะ ..
ตรงหน้าของ จ้าวทิรา คือ แอ่งน้ำลึกลงไป
วิ่งสิ วิ่ง ข้าจะตามเจ้า อยากจักเล่นนัก ข้าบอกให้เจ้าวิ่ง!
เมื่อวิ่ง เรื่อย ๆ ก็ หาทางมิได้ รู้ตัวอีกที ตน ก็ หยุด อยู่ที่ป่า สองทาง ทางนึง มีแสงสว่าง อีกทาง ไม่มี
จู่ ๆ มี งูขาว ออกมา เหมือนมันจะไป ทางสว่าง เมื่อนึกขึ้นได้ จ้าวทิรา รีบจับคอตัวเอง และ ได้ รู้ว่า สร้อย เส้นนั้น หายไปแล้ว
"กูเจอมึงแล้ว ! หนีกูไม่พ้นหรอก "
เสียงเริ่มมา ใกล้ ๆ จน ตอนนี้ จ้าวทิรา ต้องเลือก ว่าตน จะไปทางไหน
จ้าวทิรา เลือกวิ่งตรงไปทาง ที่ ไม่มีแสงสว่าง
และได้ เข้าไปไหน ป่า แห่งนึง
และใช่ นั้นคือป่า ที่ พยัคฆ์เดชา ได้เข้าไป
แต่แปลก นัก ทำไม จ้าวทิรา ถึงเข้าไปได้กัน
ในเมื่อ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องแม้แต่น้อย
เสียง ๆ นั้น ก็ เริ่ม จางลงเรื่อย ๆ
จ้าวทิรา ได้ หยุดลงพัก ที่ต้นไม้แห่งนึง
และ ได้ยินเสียง สวด อะไรสักอย่าง จาก นอกป่า นั้น
" // เสียงใครกัน // " ทิราเอ่ย ในใจตนเอง
ชะรา ชงคา พะระนง ติชาติเจมะหานัง จะริเยติ โช อะนุ ผะเร จักขเรยันติ โย เชวะ คะวงรา นาฤาเดชา
เสียง นอกป่า และ ในป่า ดังออกมา ทำเอา สับสนเข้าแล้ว
ตอนนี้ ไม่มีอะไร คุ้มครอง จ้าวทิรา ได้แล้ว แม่แต่ นางแก่นงาม ก็ช่วย ไม่ได้
จ้าวทิรา นั่ง กอดเข่าของตน และ ปิดตาไว้
มือ ๆ นึง จับ ลงที่ศีรษะของ จ้าวทิรา
พญาพยัคฆ์เดชา(กาล)
กูอยู่นี้ อยู่ตรงหน้ามึง อย่ากลัว
จ้าวทิรา( ทิณอนิลนลิน)
พ่อครู!..อึก
พญาพยัคฆ์เดชา(กาล)
ผีชั้นต่ำ มันทำอะไรกูไม่ได้หรอก
พญาพยัคฆ์เดชา(กาล)
เอาสร้อย นี้ไป
พญาพยัคฆ์เดชา(กาล)
มันจะคุ้มครองมึง ทิรา
จ้าวทิรา( ทิณอนิลนลิน)
ขอบคุณครับ🙏
พญาพยัคฆ์เดชา(กาล)
ตามกูมา
Comments