ตัวประกอบอย่างข้าขอนั่งจิบชาดูละกัน
Ep.13 เรื่องวัยเด็ก
เสี่ยวหลู(นางกำนัลคนสนิท)
//เล่า
ย้อนกลับไปเมื่อ12ปีก่อน ตอนนั้นเจ้าของร่างพึ่งอายุได้5กนาว
ในสวนดอกไม้หลังตำหนักตอนนั้นนางกำลังเดินชมดอกไม้กับเสี่ยวหลู แล้วบังเอิญเดินชนกับเด็กชายคนนึงและได้กล่าวขอโทษไปตามมารยาทและต่อมาก็ได้เจอกันอีกเพราะฮองเฮามารดาของนางได้แนะนำเด็กชายในสวนคนนั้นให้รู้จักก็ได้รู้ว่าเขาเป็นองค์ชายต่างแคว้น ที่หนีมาหลบภัยอยู่ที่นี่ชั่วคราว และฮ่องเต้และฮองเฮาของทั้งสองแคว้นก็รู้สึกถูกชะตากันจึงให้เด็กทั้ฃสองหมั้นหมายกันไว้ก่อน ภายภาคหน้าจะได้ตบแต่งออกเรือนไปที่แคว้นของเด็กชายคนนั้น ซึ่งเขาโตกว่านางถึง9ปี แทบจะเป็นวัวแก่กินหญ้าอ่อน ไม่น่าใช่เด็กชายแล้ว ตอนนั้นนางเด็กเกินแต่ก็พอรู้ว่ามันไม่ใช่สัญญาธรรมดา และต่อมาก็ได้เล่นด้วยกันสนิทสนมไม่กี่วันองค์ชายคนนั้นก็ต่องกลับแคว้น แถมยังบอกว่าจะมาทวงสัญญาอย่างแน่นอน
ตอนนั้นนาง5หนาว เขาก็น่าจะ14หนาว
ซือหลิวหลี
(ถึงจะรู้เรื่องทั้งหมดแต่นั่นไม่ใช่เธอเสียหน่อย)
เสี่ยวหลู(นางกำนัลคนสนิท)
เชิญเข้าไปเถิดเจ้าค่ะ
ซือหลิวหลี
โอ๊ะ เสด็จพี่ก็มาด้วยงั้นรึ
ซือหลิวหลี
//วิ่งเข้าไปใกล้ๆ
ซือหยางอี้เทียน
เจ้าลูกคนนี้หัดเป็นตัวอย่างที่ดีกับเขาบ้าง
ซือเซิงหลง(พี่นอ.)
จะไม่มาได้อย่างไร เรื่องสำคัญของน้องสาวทั้งที
เหมยฮวา
ย้ำเตือนความจำเมื่อตอนเด็กให้เจ้าดีหรือไม่
ซือหลิวหลี
เสด็จแม่ ซือเอ๋อร์จำได้เพคะ
ซือหลิวหลี
แต่นั่นก็นานมาแล้ว มันเป็นเพียงความคิดเพ้อฝันของเด็กนะเพคะ
เหมยฮวา
รับปากสัญญาไปแล้ว มารดาแผ่นดินจะคืนคำได้อย่างไร
ซือหยางอี้เทียน
พ่อก็รับปากไปเช่นกัน เราทั้งสองต่างตกลงกันเอาไว้
ซือหยางอี้เทียน
อย่างไรเจ้าก็ต้องแต่ง
ซือหยางอี้เทียน
//หันไปทางอื่น
ซือหลิวหลี
ฮึ่ม เสด็จพี่ท่านก็เป็นกับเขาอีกคนงั้นหรือเพคะ
ซือเซิงหลง(พี่นอ.)
พี่ว่าตามเสด็จพ่อกับเสด็จแม่
ซือเซิงหลง(พี่นอ.)
ถึงใจพี่ไม่อยากให้เจ้าห่างไปไหนไกล แต่วัญญาอย่างไรก็ต้องเป็นสัญญา
ซือหลิวหลี
มันเป็นแค่สัญญาปากเปล่านะเพคะ
เหมยฮวา
กำเริบขึ้นแล้วนะซือเอ๋อร์
ซือหลิวหลี
เสด็จพี่ช่วยข้าด้วย
ซือหลิวหลี
//ไปหลบข้างหลัง
ซือหลิวหลี
เสด็จพ่อกับเสด็จแม่จะเขมือบน้องแล้ว
ซือหยางอี้เทียน
//ส่ายหน้าเอือมระอา
ซือหยางอี้เทียน
เอาไงดี พวกเขาน่าจะมาถึงเร็วๆนี้
ซือหยางอี้เทียน
//เอียงคอกระซิบ
เหมยฮวา
จับตัวส่งไปเลยเพคะ
ซือหยางอี้เทียน
นั่นลูกเรานะ
เหมยฮวา
ในเมื่อบังคับไม่ได้ก็ต้องเช่นนี้แหละเพคะ
ซือหลิวหลี
(เอาไงดี ขืนเป็นเช่นนี้ได้แต่งงานตามสัญญาจริงๆแน่)
ซือหลิวหลี
(เสียดายที่ภาพความทรงจำตอนเด็กของเจ้าของร่างเลือนรางเกินไป มองเห็นหน้าก็ไม่ชัด มีแค่น้ำเสียงที่ขาดๆหายๆฟังได้ไม่ชัด)
*โลกหยุดนิ่งเฉพาะตอนที่คุยกับระบบเท่านั้น
ซือหลิวหลี
เสี่ยวจื่ออิง ตรวจสอบความทรงจำวัยเด็กของร่างนี้ให้ที
ระบบเสี่ยวจื่ออิง
ได้เลยค่ะโฮสต์
ขออภัย ระบบไม่สามารถตรวจสอบเสี้ยวความทรงจำนี้ได้
ขออภัย ระบบไม่สามารถตรวจสอบเสี้ยวความทรงจำนี้ได้
ระบบเสี่ยวจื่ออิง
ต้องขออภัยจริงๆค่ะโฮสต์
ระบบเสี่ยวจื่ออิง
เนื่องด้วยความทรงจำนั้นเลือนรางจนแทบจะหายไป ระบบอย่างดิฉันก็ยังไม่สามารถตรวจสอบได้
ระบบเสี่ยวจื่ออิง
ชอให้โฮสต์ทำใจ
ซือหลิวหลี
(พูดได้เพียง“ฉันมาทำอะไรที่นี่")
ซือหลิวหลี
(มีแค่ต้องสู้เท่านั้น แต่ใครจะยอมไปคนเดียวกันล่ะ)
ซือหลิวหลี
เพคะ หม่อมฉันจะแต่ง
ทุกคนมองไปที่ซือหลิวหลีเป็นตาเดียวอย่างกับไม่น่าเชื่อ
ซือหยางอี้เทียน
ในที่สุดซื้อเอ๋อร์ของเราก็คิดได้
เหมยฮวา
ดีจริงๆ ไม่เสียดายที่ข้าคลอดเจ้ามาอย่างยากลำบาก
ซือเซิงหลง(พี่นอ.)
น้องพี่ พี่ดีใจด้วย
ซือหลิวหลี
แล้วพวกเขาจะมาถึงเมื่อใดเพคะ
ซือหลิวหลี
(ก่อนที่จะมาถึงต้องเตรียมการอย่างรอบคอบ)
เหมยฮวา
วันพรุ่งนี้ก็ถึงแล้ว
เหมยฮวา
ซือเฮ่อร์รีบร้อนจริงเชียว
Comments