คุณผู้ดูแลผู้เฝ้ามองโลกอนิเมะ
คุณผู้ดูแลกับผู้เขียนบท
ร่างของคนสองคน ได้มาโผล่ยังสถานที่แห่งหนึ่ง ที่มีลักษณะเป็นสวนดอกไม้ที่ไกลสุดลูกหูลูกตาจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด รายล้อมไปด้วยท้องฟ้าเวลากลางวัน แต่กลับเห็นหมู่ดาวมากมายราวกับกลางคืน ราวกับเป็นสถานที่ในเทพนิยายยังไงยั่งงั้น
ยู
ว้าววว! อลังกาลสุดยอดไปเลยน่ะครับ ลูกพี่!
คุณผู้ดูแล
อา.. เดี๋ยวนายก็ชินกับมันเองแหละ
ทั้งสองเดินไปตามทางเดินที่สร้างไว้ โดยระหว่างทาง ก็มีกลิ่นหอมของดอกไม้โชยออกมาตลอดทาง และเมื่อทั้งสองเดินมาซักพักก็พบกับคฤหาสน์หลังนึง ตั้งอยู่กลางสวนดอกไม้ โดยด้านข้างเป็นสระน้ำขนาดใหญ่ พร้อมกับน้ำตกที่ด้านหลัง
มอเรน
นี่นายต้องให้บอกอีกครั้งกัน ไม่ใช่ว่าเคาะแล้วจะเปิดเข้ามาดื้อๆได้หรอกน่ะ
สาวแว่นผมสีขาว ในชุดนอนสีฟ้า กำลังตั้งใจเขียนอะไรบางอย่างอยู่ โดยไม่หันมามองผู้ดูแลเลยแม้แต่น้อย
หญิงสาวเอ่ยถาม โดยไม่ได้หันมามอง ราวกับว่าเธอรู้ว่าผู้ดูแลไม่ได้มาคนเดียว แถมรู้ด้วยว่าเป็นเด็ก
คุณผู้ดูแล
แทแด~ เขาเป็นผู้ช่วยของฉัน ชื่อยู ฉันว่าเธอก็คงจะรู้อยู่ก่อนแล้วน่ะ
มอเรน
อ่อๆ เป็นพระเจ้าจริงด้วย
การสนทนาของทั้งสอง ทำให้ยูรู้สึกตกใจไม่น้อย ที่แม้จะเจอกันครั้งแรก แต่หญิงสาวก็สามารถรู้ตัวจริงของเขาได้
มอเรน
คงจะสงสัยใช่ไหมล่ะเจ้าหนู! ฉันมอเรน เป็นผู้กุมชะตาชีวิตของทุกสรรพสิ่ง แน่นอนรวมถึงเธอด้วยน่ะ
คำพูดนั้นทำเอา ยูถึงกับตะลึงจนถึงกับทำตัวไม่ถูก เขาไม่นึกเลยว่าแม้แต่ชะตากรรมของเขาที่เป็นพระเจ้า ก็จะถูกควบคุมโดยคนๆนี้
มอเรน
เป็นไงมุกฉันใช้ได้ไหม?
ผู้ดูแลตอบกลับพร้อมกับยกนิ้วโป้ง
คำพูดนั้นทำเอายูถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ! ก่อนที่ทั้งมอเรนและผู้ดูแลจะหัวเราะออกมา
มอเรน
เปล่าๆ ฉันนี่แหละตัวตนหนึ่งเดียว ฉันคือชะตากรรม ตัวจริงเสียงจริงจ้าาา
ก่อนที่หัวของยูจะระเบิด มอเรนจึงอธิบายให้เด็กชายฟังด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร
มอเรน
ฉันสามารถควบคุมชะตากรรมของสิ่งมีชีวิตต่างๆในจักรวาลได้ โดยการเขียนเรื่องราวต่างๆลงในกระดาษ แต่ยกเว้นพวกตัวตนระดับสูง อย่างพระเจ้าแบบเธอ และไอ้คนที่ยืนอยู่ข้างๆเธอนั่นแหละ
มอเรนกล่าวพร้อมกับมองไปที่ผู้ดูแล
มอเรน
นั่นจึงเป็นเหตุผล ที่เธอสามารถเข้ามาป่วนเนื้อเรื่องของผู้กล้าคนล่าสุดได้ยังไงล่ะ..
ยู
แล้วทำไมคุณ ถึงทำเป็นเหมือนรู้ว่าผมจะมาล่ะครับ?
มอเรน
อ่อ.. หมอนั่น โทรมาบอกฉันก่อนแล้วน่ะ
ยูที่รู้แบบนั้นก็หันไปหาผู้ดูแล ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าตกใจ เพราะเขายังไม่เคยเห็นมันเลยด้วยซ้ำ
ยู
ลูกพี่ โทรคืออะไรหรอครับ?
คุณผู้ดูแล
นี่นายไม่รู้จักหรอ ใครๆเขาก็ใช้กันทั้งนั้น เชยชะมัดนายนี่
ผู้ดูแลพูดพร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมาโชว์ ( iPhone ซ่ะด้วย )
หลังจากนั้นทั้งสามก็ใช้เวลาทำความรู้จักกันอีกซักพัก แต่ไม่นานมอเรนก็หันไปบอกธุระกับผู้ดูแล
คุณผู้ดูแล
จะให้ฉันไปสำรวจคุกไดเมนการ์ดงั้นหรอ?
มอเรน
เห็นว่าเมื่อไม่นานมานี้มีบางอย่างแปลกไปน่ะ
คุณผู้ดูแล
อะไรอีกล่ะนั่น?
ผู้ดูแลอุทานออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย เนื่องจากคุกไดเมนการ์ด คือคุกที่อยู่สุดขอบของมิติ เป็นสถานที่ ที่มีเพียงสิ่งมีชีวิตระดับสูงถูกจองจำไว้เท่านั้น
มอเรน
เอาน่า นอกจากนาย ก็ไม่มีใครชำนาญการข้ามมิติไปมากกว่านี้อีกแล้ว แถมอีกอย่าง มีแค่นายที่ไปที่นั่นได้ไม่ใช่หรอ เพราะงั้นฝากด้วยล่ะ!
แม้จะอยากปฎิเสธแต่ก็ไม่มีทางเลือก สุดท้ายผู้ดูแลก็ลุกขึ้นก่อนจะออกไปสำรวจตามคำพูดของมอเรน โดยปล่อยให้ทั้งสองได้เปิดอกคุยกันเพื่อทำความรู้จัก ( อารมณ์แบบสัมภาษณ์งาน )
ยู
คุกนั่นมันคืออะไรหรอครับ พี่สาว?
มอเรน
ไดเมนการ์ดคือคุกที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ดูแล และหมอนั่นก็เป็นคนรับหน้าที่ดูแลคุกนั่นด้วยตัวคนเดียวด้วย
ยู
แล้ว.. อะไรถูกขังไว้ในคุกนั่นล่ะ
มอเรน
สิ่งที่อยู่ในนั้น คือตัวตนที่ลึกลับ เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถทราบที่มาที่ไปได้ พวกมันไม่สามารถฆ่าได้ จึงเป็นเหตุผลที่ต้องขังพวกมันเอาไว้
ร่างของชายในชุดสูทกำลังมองลงไปยังพื้นที่เบื้องล่าง มันเป็นคุกที่มีรูปทรงเหมือนเพชรขนาดมหึมา โดยมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างลอยไปมารอบๆตลอดเวลา
คุณผู้ดูแล
ยังคงปกติดีสิน่ะ
ผู้ดูแลกล่าวพร้อมกับมองไปที่สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างเป็นโครงกระดูกในชุดคลุมสีดำ พร้อมกับเคียวขนาดใหญ่ (ยมทูต) ผู้มีหน้าคอยเฝ้าคุกแห่งนี้อยู่ด้านนอก โดยมีผู้คุมอยู่มากถึงหนึ่งร้อยตน
ผู้ดูแลค่อยๆลอยเข้าไปใกล้ๆคุก โดยที่พวกยมทูตไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย เพราะพวกมันมีหน้าที่คอยสังหารทุกอย่างที่คิดจะเข้าหรือออกคุกแห่งนี้ ยกเว้นเพียงตัวผู้ดูแล
คุณผู้ดูแล
เอาละ.. ห้องนั้นเองสิน่ะ
ผู้ดูแลกล่าวพร้อมกับมองไปที่ห้องที่อยู่สุดทางเดินที่อยู่บนชั้นสอง ผู้ดูแลเดินผ่านแต่ละห้องไปโดยไม่มีเสียงใดๆ แม้จะเป็นคุกแต่ทุกห้องที่ใช้ขังก็เป็นเพียงประตูไม้เก่าๆ ทั้งทางเดิน ห้องขัง ทุกๆอย่าง ที่นี่เหมือนจะเป็นโรงแรมระดับห้าดาวซะมากกว่า
ไหนดูสิ! คราวนี้แกจะสร้างปัญหาอะไรให้ฉันอีก..
ผู้ดูแลบ่นออกมาเบาๆ ขณะยืนอยู่หน้าห้องที่เขียนหมายเลข2/13 ไม่นานหลังจากนั้นผู้ดูแลก็เปิดประตูเข้าไปในห้อง
ทางฝั่งของยูและมอเรนก็กำลังดื่มชาอย่างเงียบสงบ พร้อมกับฟังเสียงน้ำตกด้านหลังไปด้วยเบาๆ ฟินจริงๆ
ยู
จะว่าไปแล้ว มีสิ่งมีชีวิตตั้งมากมาย ทำไมคุณถึงเขียนเนื้อเรื่องทั้งหมดได้ล่ะครับ?
ยูถามมอเรนด้วยความสงสัย เพราะธอเคยบอกว่าเธอเป็นตัวตนของโชคชะตาเพียงหนึ่งเดียว แต่สิ่งมีชีวิตในจักรวาลมันมีเยอะมาก
มอเรน
ความจริงแล้ว ทุกชีวิตที่เกิดมาจะมีโชคชะตาของตังเองอยู่ก่อนแล้ว ฉันสามารถแก้ไขโชคชะตาของพวกเขาได้ก็จริง แต่ฉันไม่ชอบทำแบบนั้น ที่นายเห็นฉันเขียนๆอยู่เมื่อกี้ คือบทของสิ่งมีชีวิตที่ฉันสร้างขึ้นเอง หรือแต่งเพื่อสนองนีดนั่นแหละ จะเรียกว่าเป็นงานอดิเรกก็ได้
ยู
แล้วที่บอกว่าเนื้อเรื่องโดนแทรกแทรงคืออะไรงั้นหรอครับ?
มอเรน
ถ้าหากว่าเนื้อเรื่องไหนที่จะโดนแทรกแทรง กระดาษแผ่นนั้นจะเกิดรอยไหม้ นั่นคือสัญญาณบอกล่วงหน้ายังไงล่ะ
ยู
แล้วกระดาษพวกนั้นอยู่ที่ไหนล่ะครับ?
คำถามนั้นทำเอามอเรนถึงกับอมยิ้ม ก่อนจะหันไปมองสวนดอกไม้ที่ยูพึ่งจะเดินผ่านมา
มอเรน
ใช่แล้ว ที่เธอเดินผ่านมาเมื่อกี้มันไม่ไช่ดอกไม้ แต่คือบันทึกแห่งโชคชะตา ดอกไม้ทุกดอก คือเรื่องราวของสิ่งมีชีวิตที่ถูกกำหนดเอาไว้ เมื่อคนๆนั้นตาย ดอกไม้ดอกนั้นก็จะเหี่ยวตาย แต่เมื่อสิ่งมีชีวิตใหม่เกิดขึ้น ดอกไม้นั้นก็จะบานสะพรั่งอีกครั้ง!
ความจริงนี้ทำเอายูตกใจเล็กน้อย จริงๆสวนดอกไม้ทั้งหมดที่เหมือนจะไม่มีจุดสิ้นสุด คือบันทึกแห่งโชคชะตาที่โดนลวงตาเอาไว้
ยู
แล้วพลังของพี่สาวคืออะไรหรอครับ?
ยูถามด้วยความสนใจ เพราะมอเรนเป็นถึงตัวตนแห่งโชคชะตา ตัวตนที่สามารถควบคุมชะตาของสิ่งมีชีวิตทุกอย่างได้ พลังของเธอต้องเวอร์วังอย่างแน่นอน
มอเรน
ของแบบนั้น ฉันไม่มีหรอก..
มอเรน
ฉันน่ะเป็นตัวตนที่คงอยู่ได้เพราะการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิต ไม่ได้มีพลังแข็งแกร่งอะไร อย่างมากก็แค่เปลี่ยนแปลงชะตากรรม เพียงแต่ว่า ฉันน่ะเป็นตัวตนที่ตายยากสุดๆเลยน่ะจะบอกให้
ยูยังคงงงในคำพูดของมอเรน แต่ไม่นานหญิงสาวก็อธิบายให้เด็กชายฟัง อย่างไร้ความกังวลใดๆ
มอเรน
หากมีชีวิตก็ต้องมีฉัน หรือก็คือ การจะลบตัวตนของฉันออกไปได้นั้น คือต้องฆ่าสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในมิติ หรือก็คือ ทำลายทุกจักรวาลให้หมดยังไงล่ะ
ยูเข้าใจได้ในทันที ทั้งที่พึ่งจะเจอกันครั้งแรกแต่มอเรนกลับกล้าบอกจุดอ่อนของตัวเองให้เขารู้ เพราะต่อให้ยูอยากจะฆ่ามอเรน แต่มันก็เป็นไปไม่ได้นั่นเอง เพราะมีจักรวาลอยู่มากมากมหาศาล ต่อให้ใช้เวลาชั่วชีวิตก็ทำลายไม่ได้
ยู
แล้วพลังของลูกพี่ล่ะครับ?
ยูที่กระจ่างในตัวตนของมอเรน ได้ถามถึงพลังของผู้ดูแล เพราะจากที่เขาเคยเห็นมา ผู้ดูแลนั่นอาจจะแข็งแกร่งกว่าพระเจ้าซะด้วยซ้ำ
ยู
เอ๋! ลูกพี่ไม่ได้บอกความสามารถเอาไว้หรอครับ?
มอเรน
อืม หมอนั่นแม้จะทำงานกับฉันมานาน แต่ก็ไม่เคยเชื่อใจใครง่ายๆ แต่ฉันพอจะบอกตอนที่ฉันเจอกับเขาครั้งแรกได้น่ะ
ยู
ตอนที่พบกันครั้งแรกหรอครับ!?
ยูมีสีหน้าตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้ฟังเรื่องราวในอดีตของผู้เป็นทั้งศัตรู และเจ้านายของเขา
มอเรน
ย้อนกลับไปเมื่อหลายหมื่นปีก่อน ในตอนนั้นฉันได้เจอกับเขาเป็นครั้งแรก แววตาที่ไร้ชีวิตของเขา กับท่าทางที่เบื่อหน่าย ราวกับอยากตายตลอดเวลา ในตอนนั้น ความกลัวได้เขาปกคลุมตัวฉัน ในครั้งแรกที่ได้เจอกับเขา ผู้ชายคนนั้น… เขาคิดจะฆ่าฉัน!
Comments