หากวันใดวันหนึ่งเราได้พบกันอีกคราหวังว่าจะจำฉันได้
ฉันได้มีลูกหนึ่งคนตั้งชื่อว่าพายแต่ฉันหย่ากับสามีนานแล้วด้วยสภาวะที่จำเป็นลูกต้องไปอยู่กับพ่อของเธอและฉันเองก็รักลูกไม่น้อยกว่าเขาฉันเลี้ยงเขาอยู่3ปีหลังจากนั้นเขาก็ไปอยู่กับพ่อนี่ก็ผ่านมาแล้ว11ปีที่ฉันไม่เคยได้เจอลูกเลยนับตั้งแต่วันที่ลูกของฉันไปกับพ่อของเขาและก็พาไปอยู่ที่ต่างประเทศฉันอยากเจอหน้าลูก อยากกอด อยากคุยกับลูก ตอนนี้เขาคงโตเเล้วเพราะตอนนี้เองฉันคงอยู่ได้อีกไม่นานโรคที่ฉันเป็นอยู่ไม่มีทางที่จะรักษาหายมีแต่รอวันตายเท่านั้นเวลาก็เหลือน้อยลงทุกทีฉันไม่สามารถติดต่อเขาได้เลย
1เดือนต่อมา
เสียงสวดที่ดังออกมาเสียงผู้คนที่คุยกันและสุดท้ายวันนี้ก็มาถึงวันที่แม่ไม่อยู่แล้วพายมาในวันที่สายไปและรูปที่ตั้งอยู่หน้าศพคือแม่ของเขา เสียใจที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย ขอโทษที่คิดว่าแม่ทิ้งหนู เสียงเด็กหญิงที่ร้องไห้ออกมาปนเสียงสะอื้นปานจะขาดใจพ่อเขาก็ได้แต่ปลอบใจเท่านั้นและได้เดินทางมาถึงวันที่เผาสุดท้ายเหลือแค่เถ้ากระดูก มีเหลือความรักที่ให้ ความโหยหาและความคิดถึงแต่ไม่รู้ว่าคนบนฟ้าจะรับรู้หรือไม่
9ปีต่อมา
พายเองก็ได้ย้ายมาอยู่ไทยและในตอนนี้พายกำลังได้ทำงานที่ชอบสิ่งที่พายทำมาประสบความสำเร็จแล้วนะปีหน้าพายจะเเต่งงานแล้ว รักแม่นะ ณ.หลุมศพ
