Paradox World เกมส์แนวโอเพ่นเวิลด์ที่เปิดตัวมาเกือบยี่สิบปี ในช่วงแรกที่เปิดตัว เกมส์ได้ลงทุนโฆษณาในทุกแพลตฟอร์มพร้อมกับเป็นสปอนเซอร์ให้เหล่าเกมเมอร์มากมาย นั่นจึงทำให้เกมส์ดังเป็นพลุแตกกวาดกำไรไปมากกว่าพันล้าน ทั้งตัวเกมที่ไม่เคยหยุดพัฒนามาโดยตลอด ผู้เล่นจากทั่วทุกมุมโลกแข่งขันกันเพื่อเป็นอันดับหนึ่ง
ภายในเกมส์นั้นมีเผ่าพันธุ์มากมายให้เลือกว่าจะเป็นอะไร มนุษย์ธรรมดา มนุษย์สัตว์ บาเบเรียน คนแคระ เอลฟ์ ปีศาจ หรือแม้แต่ทูตสวรรค์
ทุกเผ่าพันธุ์ล้วนมีสกิลที่ถนัดแตกต่างกัน เช่น มนุษย์จะเก่งในหลาย ๆ ด้าน แต่ก็ไปไม่สุดสักด้านเช่นกัน มนุษย์สัตว์มีสัญชาติในการเอาชีวิตรอดสูงทั้งยังมีความสามารถของสัตว์ผสมชนิดนั้นๆ บาเบเรียนเก่งในเรื่องพละกำลังและความถึกทน คนแคระเชี่ยวชาญด้านอาวุธทุกรูปแบบ เอลฟ์ถนัดในการใช้เวทพฤกษา ปีศาจถนัดใช้ศาสตร์มืด ภูตสวรรค์ถนัดใช้เวทรักษาหรือบัพ
ระบบจะมีเควสให้ มีทั้งประจำวันและเควสพิเศษ ผู้เล่นถูกเรียกว่านักผจญภัย ผู้เล่นต้องทำเควสต่าง ๆ ที่ได้รับมอบหมายจากกิลด์ ช่วยเหลือ NPC เพื่อเปิดแมพไปเมืองอื่น หรือเกาะต่าง ๆ
ทุกคนสามารถเลือกเผ่าพันธุ์ไหนก็ได้ จะสร้างเมืองเองก็ได้ หรือจะก่อสงครามกันก็ยังได้ อย่างหลังคงเป็นส่วนน้อยที่ทำ
อีเว้นท์มากมายพร้อมกับกิจกรรมสุดพิเศษ การพัฒนาต่อเนื่องมีแนวโน้มว่าจะสามารถขยายต่อได้ ทว่าจู่ ๆ วันหนึ่งก็ปิดตัวกระทันหันอย่างไม่ทราบเหตุผล ในตอนนั้นผู้เล่นมากมายโวยวายกันยกใหญ่ ดราม่าถล่มหนักส่งรีพอร์ตไปยังผู้สร้างและผู้พัฒนา หลายคนเติมเกมหมดไปหลายล้านถึงกับหลังน้ำตา แต่ผู้สร้างที่รู้แค่ชื่อนั้นกลับไม่สามารถติดต่อได้อีก
ช่วงนั้นออกข่าวกันกระจุยกระจายไปพักหนึ่งก่อนเรื่องจะเงียบไปเพราะไม่สามารถทำอะไรได้
ผ่านไปอีกสองปี Paradox World ที่ปิดตัวลงกลับปรากฏขึ้นในโลกแห่งความจริง หน้าจอสีฟ้าปรากฏขึ้นต่อหน้าอดีตผู้เล่นทุกคนทั่วโลกให้เลือกเผ่าพันธุ์ ในขณะนั้นมอนสเตอร์ที่เคยอยู่ในเกมส์ก็พรั่งพรูออกมาจากช่องมิติสีฟ้าอ่อนตามจุดต่าง ๆ ของเมืองทั่วโลก แม้มันจะเป็นสัตว์แรงค์ต่ำ แต่ในขณะที่ต้องตัดสินใจและต้องปรับตัวนั้นมีจำกัด บางคนที่เลือกไม่ทันก็ต้องตายเพราะไร้พลังจากพวกมอนสเตอร์
หลังจากผ่านไปราวหนึ่งปี ทุกอย่างดูมีระบบระเบียบมากขึ้น มีกิลด์และสำนักงานนักมากมายก่อตั้งขึ้นโดยมีผู้นำเป็นนักผจญภัยแรงค์สูง พวกเขารวบรวมเหล่าอดีตผู้เล่นฝีมือดีไว้ออกทำภารกิจระดับสูง รายได้ที่ระบบมอบให้จากการทำเควสต์ก็มากมายมหาศาล ยิ่งเสี่ยงเท่าไหร่เงินที่ได้ก็มากตามไปด้วย
ใช้แล้ว ผมเองก็เป็นอดีตผู้เล่นเหมือนกัน
จอมมารฝึกหัด นี่คือเผ่าพันธุ์ที่ผมเคยเลือกไว้ ที่เกริ่นไปตอนเริ่มต้นคือมันจะมีให้เลือกเองใช่ไหม น่าเศร้าที่ผมนั้นกลับผสมผสานกับตัวละครในเกมส์เองซะงั้น
ดีที่มันเอาแค่เผ่าพันธุ์มา ไม่เอาทั้งคำพูดคำจาหรือบุคลิกมานั้นก็ถือว่าดีไปเปราะหนึ่ง แต่ให้ตายเถอะ ถ้าเลือกได้ผมก็อยากจะเป็นเอลฟ์หรือภูตสวรรค์ที่หน้าตาดีมากกว่า
บัดซ* ตอนนั้นมันก็เท่อยู่หรอก แต่ตอนนี้มันไม่นิยมเท่าน่ะสิ แถมภาพลักษณ์เกี่ยวกับจอมมารยังแย่อีกต่างหาก
ผมเล่นเกมส์นี้เมื่อตอนอายุแค่สิบขวบปี ตั้งค่าตัวละครเบียวเข้าเส้น นึกแล้วก็ยิ่งอาย
ผมเล่นได้แค่สองปีหลังจากที่เกมเปิดใหม่ ๆ เพราะปัญหาทางครอบครัว พ่อกับแม่แยกทางกัน แม่รู้ว่าพ่อคุยกับสาวคนหนึ่งและทำเธอท้อง วันที่เธอทักมาหาแม่ทางออนไลน์ให้แม่ผมได้รับรู้ เธอเล่าทุกอย่างให้แม่ของผมฟัง วันนั้นพ่อกับแม่ทะเลาะกันหนักมาก ข้าวของในบ้านนี่แตกกระจัดกระจายเลย ฮ่า ๆ
ทุกอย่างจบลง พ่อไปใช้ชีวิตใหม่ แม่ก็ออกจากบ้านไปและทิ้งผมไว้กับคุณยายสองคน ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็ต้องทำงานแบบถวายหัวให้เลยล่ะ เพื่อนก็มีแต่พอคุยได้เพราะผมยุ่งมากกับการเอาเวลามาหาเงิน
ผ่านไปสิบปีคุณยายของผมก็เสียด้วยโรคชรา ผมร้องไห้หนักมาก ไม่รู้ว่าหลังกจากนั้นจะใช้ชีวิตไปเพื่อใคร เป้าหมายที่อยากจะตอบแทนคุณยายด้วยการพาไปเที่ยวต่างประเทศที่มีอยู่เพียงอย่างเดียวของผมได้หายไปแล้ว
ผมเคยคิดแม้แต่จะกระโดดลงน้ำให้รู้แล้วรู้รอด ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมไม่ทำแบบนั้น คงเพราะคุณยายดึงผมไว้มั้ง ฮ่า ๆ
และผมก็ใช้ชีวิตมาจนเป็นตาลุงวัยยี่สิบเก้าปี หลังจากวันที่มีสัตว์ประหลาดออกมาจากช่องว่างสีฟ้าในอากาศก็ผ่านมาหนึ่งปีเต็ม ตาลุงวัยยี่สิบเก้าปีคนนี้ก็เป็นจอมมารฝึกหัดไปจนได้
เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อน ผมพึ่งจะเป็นจอมมารเมื่อไม่กี่วันก่อนเองนะ ทำไมมันพึ่งมาเป็นตอนนี้ล่ะ แถมไม่มีบอกกล่าวเลยด้วย ตื่นขึ้นมาก็มีจอสีฟ้าพร้อมกับค่าสเตตัสจอมมารให้เห็นแล้ว ทั้งที่วันเกิดเหตุไม่มีอะไรปรากฏขึ้นมาเหมือนผู้เล่นคนอื่น ๆ เลย ตอนนั้นก็คิดว่าคงเป็นเพราะตัวเองเลิกเล่นไปตั้งสิบกว่าปีก็เลยไม่ได้เป็นนักผจญเหมือนคนอื่น
อยู่ ๆ ก็เล่นบังคับกันให้เป็นจอมมารเลยเนี่ยนะ ทำไมถึงเลือกเผ่าพันธุ์ไม่ได้เหมือนเขาล่ะ ตอนเด็กมันก็เท่อยู่หรอก แต่ในความเป็นจริงนั้นไม่
พลังอันตรายเป็นภัยต่อทุกเผ่าพันธุ์นอกจากเผ่าปีศาจ กินพลังงานด้านลบของพวกต่างเผ่าพันธุ์เป็นอาหาร มันดีก็ตรงนี้แหละ ประหยัดดี ส่วนอื่นอาจจะยัง
เนื่องจากรูปร่างที่เปลี่ยนไม่ได้เลยต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ในห้องพักเแคบ ๆ นี่ จะออกไปข้างนอกก็ต้องสวมผ้าคลุมตัวใหญ่ปิดบังไว้ เขาเอย เขี้ยวเอย เล็บเอย ใครเห็นก็ว่าเป็นปีศาจ ถึงแม้จะมีเผ่าปีศาจให้เห็นบ้างเป็นบางครั้งแต่พวกเขาก็ล้วนเป็นคนของกิลด์ใดกิลด์หนึ่งที่นาน ๆ ที่เดินออกมาให้คนธรรมดาเห็นอยู่บ้าง
แต่ถ้าให้ผมเดินออกไปข้างนอกทุกวันด้วยรูปลักษณ์แบบนี้คงลำบากแน่ เผ่าปีศาจที่ไม่มีบันทึกในระบบแถมไม่มีกิลด์ย่อมถูกมองว่าอาจเป็นภัยในอนาคต
ถึงจะไปเข้ากิลด์ผมก็ไม่พร้อมที่จะเสี่ยงอันตรายถึงจะเคยอยากตายก็เถอะ แต่ผมก็ไม่อยากตายโดยการถูกเคี้ยวหรือถูกขยี้จากพวกสัตว์ประหลาดน่ากลัวหรอกนะ ที่เคยเล่นก็เคยจัดการแค่พวกเลเวลต่ำ ในแอคเค้าท์เองก็มีเลเวลไม่ถึงร้อยด้วยซ้ำ จะให้ไปแข่งกับพวกพวกเล่นที่มีเลเวลเกือบพันยังไง
เลเวลที่มีตอนนี้ก็ 55 เหมือนเดิมเป๊ะ เข้าดันเจี้ยนปุ๊บตายปั๊บชัวร์
จอมมารฝึกหัดที่มีเลเวลแค่นี้ แม้แต่ปีศาจทั่วไปยังมีเลเวลร้อยอัพเป็นพื้นฐานเลย ใครมันจะยอมก้มหัวให้กัน
___
มาอีกแล้วกับพล๊อตใหม่ เขียนไว้ก่อนถ้านึกต่อได้จะเขียนต่อ
