เมื่อเธอเป็นเหตุผลของคำว่ารัก
ตอนที่ 4
ภูผา
(เงยหน้าขึ้น) หืม? อ้าว เธอเองเหรอ? มีอะไรเหรอ?
เมลินดา
(ก้มหน้า) เอ่อ… พอดีเมทำของตกไว้… ไดอารี่เล่มนั้นน่ะค่ะ มันเป็นของเม
ภูผา
(ยิ้ม) อ๋อ… ไดอารี่เล่มนี้เองเหรอ?
เมลินดา
(พยักหน้า) ค่ะ… ขอโทษนะคะที่ทำให้พี่ต้องลำบากเก็บ
ภูผา
(มองไดอารี่ในมือ) จริงๆ ฉันเปิดดูหน้าแรกไปนิดหน่อย เพราะอยากรู้ว่าเจ้าของคือใคร… แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเธอ
เมลินดา
(หน้าซีด) พี่อ่านเหรอคะ?
ภูผา
(พยักหน้า) ฉันเห็นแค่ประโยคแรกๆ นะ มันเหมือนคนเขียนกำลังแอบชอบใครอยู่… ใช่ไหม?
เมลินดา
(อึกอัก) เอ่อ… คือ… ใช่ค่ะ…
ภูผา
(ยิ้ม) แต่ไม่ต้องกังวลนะ ฉันไม่ได้อ่านต่อ และฉันก็ไม่ได้อยากรู้ว่าเธอเขียนถึงใคร ไดอารี่นี่คงเป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ
เมลินดา
(โล่งใจ) ขอบคุณนะคะ…
ภูผา
เธอชอบเขามากเลยสินะ คนที่อยู่ในไดอารี่น่ะ
ภูผา
ฉันหวังว่าเขาจะโชคดีที่มีคนอย่างเธอชอบนะ
คำพูดของภูผาทำให้หัวใจของเมลินดาเต้นแรง แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าคนในไดอารี่นั้นคือเขาเองก็ตาม
Comments