เมื่อเธอเป็นเหตุผลของคำว่ารัก
ตอนที่ 17: คนที่คอยปกป้องใจเสมอ
(ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน)
เมลินดายืนรอรถที่ป้ายประจำ เหลียวมองถนนด้วยความเบื่อเล็กน้อย เพราะวันนี้รถดูเหมือนจะมาช้ากว่าปกติ
จู่ๆ มีชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้เกินระยะปกติ กลิ่นแอลกอฮอล์โชยมาเบาๆ
ชายแปลกหน้า: น้องคนสวย… รอรถเหรอจ๊ะ ไปไหนจ๊ะ ไปกับพี่ไหม?
เมลินดา
(ขยับถอยห่าง) ขอโทษค่ะ ไม่สะดวกค่ะ
ชายแปลกหน้าพยายามจะคว้าข้อมือเมลินดา เธอเริ่มรู้สึกกลัว หัวใจเต้นแรง มือสั่นเล็กน้อย แต่ก่อนที่เธอจะก้าวหนี เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
ชายแปลกหน้าหันไปมอง เห็นภูผายืนมองด้วยสายตานิ่งเฉียบ ขนาดไม่ได้พูดเสียงดัง แต่พลังในแววตากลับทำให้ชายแปลกหน้ารีบปล่อยมือแล้วเดินหนีไปทันที
เมลินดายืนอึ้ง ใจยังเต้นแรงไม่หาย
ภูผา
เธอเป็นอะไรรึเปล่าเม?
เมลินดา
(พยายามตั้งสติ) ม… ไม่เป็นไรค่ะ พี่ภูผามาได้ยังไงคะ?
ภูผา
ฉันเห็นเธอส่งข้อความในไลน์ว่ากำลังรอรถ เลยคิดว่าจะแวะมาดู… ดีที่มาได้ทัน
ภูผามองเธอด้วยสายตาเป็นห่วง ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะเบา ๆ ที่หัวเธอ
ภูผา
คราวหน้าอย่ายืนรอคนเดียวนาน ๆ อีกนะ รู้ไหม?
เมลินดา
(รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล) ขอบคุณนะคะพี่… ถ้าวันนี้ไม่มีพี่มา…
ภูผา
ไม่ต้องคิดมาก เธอไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น… เพราะฉันจะไม่ยอมให้ใครทำอะไรเธออีก
เมลินดา
แพรวา… วันนี้พี่ภูผาช่วยฉันจากคนแปลกหน้าด้วย
เเพรวา
เห้ย! แล้วพี่เขาว่ายังไง!?
เมลินดา
พี่เขาบอกว่า จะไม่ยอมให้ใครทำอะไรฉันอีก…
เเพรวา
กรี๊ดดด! พี่เขาชัดเจนมากแล้วนะเม!!! แกจะรออะไรอีก!?
เมลินดา
(หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ) ฉันไม่เคยรู้สึกว่ามีใครคอยปกป้องแบบนี้เลยแพรวา…
ภูผา
(ในใจ):“ฉันไม่รู้จะบอกเธอยังไงดี… แต่ทุกครั้งที่เธอกำลังมีปัญหา ฉันแค่ไม่อยากให้เธอต้องเจอกับมันคนเดียว”
Comments