ท่านประธานสุดเผด็จการของหนุ่มยันเดเระ
ตอนที่ 11 ยอนอดีต+ใครคือฆาตกร
เช้าวันต่อมา ก็ได้ตำรวจมากมายมารุมล้อมเต็มโรงแรม
ครูทุกคนรวมถึงผอ.ก็อยู่ด้วย
ผญ.
ผญ.1: นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันน่ะ..ทำไปคนเต็มไปหมดเลย..//ซุบซิบ
ผญ.
ผญ.2: ไม่รู้เหมือนกัน..
ครูทุกคน
ครูผู้หญิง: มาซุบซิบอะไรกัน รีบเข้าไปเรียนได้แล้ว!
ผญ.
ผญ.(1/2): อ่ะ..ค่ะๆ พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ..//รีบไป
{พอ.} หลี่เทียน
เกิดอะไรขึ้นหรอ?
เดวิน(เพื่อนพอ.)
เห็นเค้าบอกว่า..เจอสพนักเรียนอยู่หลังโรงเรียนน่ะ
เวจิน(เพื่อนพอ.)
บ้าน่า…นี่โรงเรียนเลยนะ..
เดวิน(เพื่อนพอ.)
2-3 ศพได้ล่ะ..
เวจิน(เพื่อนพอ.)
นั่นสิ..น่ากลัวชะมัด..
เดวิน(เพื่อนพอ.)
ไม่ต้องห่วง ชั้นไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายนายได้หรอก//ลูบหัว
เวจิน(เพื่อนพอ.)
ขอบคุณนะ^^ แต่อย่าลูบได้มะ เดี๋ยวไม่โต…//เอามือเดวินออก
เดวิน(เพื่อนพอ.)
มันถึงลิมิตของนายแล้วนะ จะกลัวทำไม^^?
เวจิน(เพื่อนพอ.)
บูลี่หรอ!
{พอ.} หลี่เทียน
อ่ะแฮ่ม..อย่ามาแสดงความรักกันตรงนี้..
เวจิน(เพื่อนพอ.)
ใครแสดงความรัก!?
เดวิน(เพื่อนพอ.)
ใครแสดงความรัก!?
{พอ.} หลี่เทียน
ก็พวกแก 2 คนไง…//เขกหัวทั้ง 2
{พอ.} หลี่เทียน
เข้าเรียนได้แล้ว จะสายแล้ว
เดวิน(เพื่อนพอ.)
ฝากไว้ก่อนเหอะ
เวจิน(เพื่อนพอ.)
ใช่//กอดอก
{นอ.} ซงจวิ้น(หลี่ซุยอิง)
//หาว+ลงจากรถ+ปิดประตูรถ
บอดี้การ์ด(เดวิส)
//ขับออกไป
{นอ.} ซงจวิ้น(หลี่ซุยอิง)
(อะไรอีกล่ะเนี่ย…)//มองไปทางตำรวจ
ตำรวจ
1: หัวหน้าครับ ไม่พบเบาะแสเลยครับ
ตำรวจ
2: กล้องทั้งหมดถูกทำลาย ไร้ร่องรอยของรอยเท้าและเศษผ้าครับ
ตำรวจ
หัวหน้า: …//คิดคำนวณ
ตำรวจ
3: ไม่พบการใช้พลังหรือใดๆทั้งสิ้นครับหัวหน้า เอาไงดีครับ
ตำรวจ
หัวหน้า: สืบต่อไป ไม่แน่อาจมีเบาะแส//หันไปเห็นนายเอกพอดี
{นอ.} ซงจวิ้น(หลี่ซุยอิง)
//เลิกคิ้ว+รีบเดินออกไป
ตำรวจ
หัวหน้า: …//ขมวดคิ้ว+มองตาม
{นอ.} ซงจวิ้น(หลี่ซุยอิง)
//นั่งลงโต๊ะตัวเอง
{พอ.} หลี่เทียน
//เดินผ่านมา+มอง
{นอ.} ซงจวิ้น(หลี่ซุยอิง)
(แย่ชะมัด…เมื่อแทบไม่ได้นอนเลย…)//ง่วง
{นอ.} ซงจวิ้น(หลี่ซุยอิง)
ผู้หญิง 2-3 คนนั้น เมื่อวานยังเจออยู่เลย..วันนี้กลับมาตายไปแบบงงๆ…//พึมพำ
{พอ.} หลี่เทียน
//ยิ้ม+เดินออกไป
{นอ.} ซงจวิ้น(หลี่ซุยอิง)
//หยิบหนังสือมาอ่าน
นายเอกนั่งนิ่งเงียบในห้องเรียน พรางเสียงดังของนักเรียนในห้อง
เสียงฝีเท้าที่ทุกเคยเริ่มใกล้มาในเวลา 8:30
ชายใส่สูทเปิดประตูเข้าพร้อมบอกให้เรียกทุกคนเงียบ
สายตาและน้ำเสียงที่ดุดันทำให้นักเรียนทุกคนกลัว แต่มันก็ทำอะไรนายเอกไม่ได้
สายตาที่เย็นชามองไปรอบ พร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
เมื่อได้เห็นนานเอก ใบหน้านั้นก็หายไป
จากใบหน้าที่ปกคลุมด้วยความ แต่ตอนนี้กลับปกคลุมด้วยความคลั่งไคล้
ดูเหมือน..อาจารย์คนนั้นกำลังตกหลุมรักนักเรียนของตัวเอง..
{นอ.} ซงจวิ้น(หลี่ซุยอิง)
..(สายตาแบบนั้นน่ารำคาญชะมัด..)
{นอ.} ซงจวิ้น(หลี่ซุยอิง)
(อยากจะควักมันออกมาจริงๆ…)//ปิดสมุด
ครูทุกคน
ครูผู้ชาย: เริ่มเรียนกันได้ จดสิ่งที่ยังจดไม่เสร็จให้เสร็จซะ
{นอ.} ซงจวิ้น(หลี่ซุยอิง)
(ใบหน้านั่นดูยังไงก็รู้ว่าไม่ได้คิดดีกับเรา..)
{นอ.} ซงจวิ้น(หลี่ซุยอิง)
(น่าขยะแขยงชะมัด…)
Comments