กลางคืนหนึ่งในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางภูเขา ลมหนาวพัดผ่านต้นไม้ทำให้ใบไม้กระทบกันเป็นเสียงราวกับกระซิบเรื่องราวเก่าแก่ “ทำไมคืนนี้ถึงเงียบขนาดนี้นะ…” อาริยาเด็กสาววัยสิบห้าปีพรางตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม แต่เสียงลมเหมือนเรียกให้เธอก้าวออกไปข้างนอก
เธอเปิดประตูออกไปช้า ๆ ความมืดโอบล้อมร่าง แต่สายตาของเธอกลับมองเห็นแสงสว่างจาง ๆ ไกล ๆ ราวกับมีใครกำลังรออยู่ อาริยาก้าวตามแสงนั้นไปจนถึงริมป่าที่ถูกลืม เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเด็กชายดังขึ้น “อาริยา…ฉันอยู่ตรงนี้”
เด็กชายคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดา ผมของเขาเหมือนใยเงินสะท้อนแสงจันทร์ ดวงตาสีฟ้าใสเหมือนทะเลลึก แต่ในความงามนั้นกลับซ่อนความเศร้า “ฉันกำลังรอใครสักคน…มาช่วยฉันกลับบ้าน”
อาริยากลืนน้ำลาย เธอไม่รู้ว่า ‘บ้าน’ ของเด็กชายคือที่ไหน แต่ความอยากช่วยก็บังเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว “ฉันไปด้วยได้ไหม?”
ทันใดนั้น แสงสว่างทั้งหมดสว่างจ้าเหมือนพระอาทิตย์ขึ้นกลางคืน ลมพัดแรงจนทั้งสองเกือบล้มลง แต่เสียงหัวเราะและรอยยิ้มทำให้หัวใจอบอุ่น เด็กชายยื่นมือมา อาริยาไม่ลังเล เธอจับมือเขา และรู้สึกว่าทั้งสองถูกพาไปยังที่ซึ่งความทรงจำเก่า ๆ และความลับของหมู่บ้านถูกเปิดเผย…
เสียงลมกลางดึกไม่เคยน่ากลัวอีกต่อไป แต่กลับเป็นบทเพลงที่พาเธอไปสู่การผจญภัยที่เป็นนิยายบทใหม่ในชีวิตของเธอ
