โลกโครตกว้างใหญ่แต่ทำไมใจคนเราแคบจัง ตอนนี้รู้สึกอยากหนีไปให้ไกลหนีไปพักใจที่ไหนสักที่ ที่เป็นทุ่งโล่งกว้าง
เป็นผาสูงลมพัดผ่านตลอดเวลา ปล่อยใจไปกับสายลมทบทวนอะไรหลายๆอย่างที่ผ่านเข้ามานอนลงบนพื้นหญ้ากว้างมองท้องฟ้าที่มีนกบินผ่าน ภาพในอดีตฉายขึ้นมาในหัวน้ำตาค่อยๆไหล ตอนนี้เจ็บปวดเหลือเกินเมื่อไรจะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้สักที่ เหนื่อยแล้ว ไม่ไหวว่ะ ทั้งที่มีชีวิตอยู่แต่ทำไมเหมือนตายทั้งเป็นไร้คนเคียงข้างโดดเดี่ยวเหลือเกิน
.
.
อยากขอบคุณตัวเองที่ผ่านวันเลวร้ายมาได้ ทนกับความรู้แย่ๆมาเกือบปี จิตแพทย์ต้องเข้าแล้วแล้วป่ะ 555
นี่ก็ใกล้วันเกิดเข้าทุกทีและเป็นวันเกิดที่เหงาที่สุดให้เลยวันเกิดปีนี้ ปัญหาวิ่งเข้ามายิ่งกว่าอ่ะไรแต่ก็ผ่านมาได้
บอกตัวเองว่าควรชินได้แล้ว จะแคร์ไรมากคนรักก็ไม่มี
เกิดแล้วก็ตาย
.
รออยู่
คงได้พบกันสักวัน
