"พิมพ์" เด็กสาววัยทำงานผู้น่ารักสดใสเธอเก่งไปทุกๆอย่าง มาวันหนึ่งเธอกำลังจะออกไปทำงาน ในระหว่างเดินนั้นเธอก็ได้เจอกับ โรคจิต3คน ที่ชอบลวนลามผู้หญิงทุกคนที่เห็นโดย" เฉพาะคนที่สวยๆอย่างพิมพ์" ชายคนหนึ่งพูดถึงมาว่า "ว่ายังไงจ๊ะน้องสาวคนสวย มากลับพี่มั้ย" พิมพ์ถอยหลังเล็กน้อย "กลัวเหรอจ๊ะน้องสาว"
"ไอ้พวกไร้จรรยาบรรณถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะ" พิมพ์พูดขึ้นมา ทำให้สามทั้งสามคนโกธรมาก "อ้าวน้องสาวทำไมมาพูดอย่างนี้ล่ะ "
"ยุ่ง"พิมพ์พูดขึ้นมาแบบกล้าๆกลัวๆ "อ้าวอีนี่"ชายคนที่สองพูดถึง" ปากหมาจังนะแต่ไม่เป็นไรพี่ชอบ" ชายคนที่สองยิ้มร้าย
ชายคนที่หนึ่งและสองเดินเข้ามาใกล้พิมพ์ส่วนคนที่สามยืนดูเหตุการณ์
"อย่าเข้ามานะ" "ไอ... พวกโรคจิต"พิมพ์เดินถอยหลังเล็กน้อยจน พิมพ์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าชนกับอะไรบ้างอย่าง พิมพ์จึงหันไปดู และได้เห็นว่า เป็นชายหนุ่มรูปหล่อสูงผมสีทองดวงตาสีฟ้า หน้าตาเย็นชา " หล่อจัง"พิมพ์พูดออกมาเบาๆ (เอ๊ะ! คงจะไม่ใช่พวกเดียวกันกับพวกนี้หรอกนะ) พิมพ์คิดในใจ (ไม่นะคนหล่อแบบนี้ทำไมกลายเป็นคนโรคจิตไปได้ อื้อฮือ~) พิมพ์คิดในใจอยู่นาน "นี่เธอเมื่อไรจะออกจากอกฉันสักที" ชายหนุ่มพูดขึ้นมาน้ำเสียงเย็นชาท่าทางดูไม่พอใจ "เอ่อขอโทษค่ะ" พิมพ์ขยับออกมาพร้อมก้มหัวขอโทษ
ชายโรคจิต3คนเห็นแบบนั้นท่าทางดูไม่ค่อยดีเลยถอยออกไป พิมพ์มองตามชาย3คนนั้นไปก่อนจะหันมาทางหนุ่มหล่อ "เอ่อขอบคุณนะคะขอโทษด้วยนะค่ะที่คิดว่าคุณเป็นพวกเดียวกับพวกนั้น" พิมพ์เงยหน้าชายหนุ่ม ชายหนุ่มมองพิมพ์สายตาเย็นชา"อืม" เขาตอบเพียงคำสั้นๆ
"ทำไมเย็นชาขนาดนี้เนี่ยย" พิมพ์พูดเบาๆ "ฉันได้ยิน" ชายหนุ่มมองพิมพ์น้ำเสียงยังคงเย็นชา
เหมือเดิม " เอ่อว่าแต่คุณชื่ออะไรหรอคะ"พิมพ์พูดขึ้นมา " คิม..."เขาพูดเบาๆ "คิมงั้นหรอชื่อเท่ดีจัง สวัสดีนะฉันชื่อพิมพ์ยินดีที่ได้รู้จักนะ" พิมพ์ยิ้มอ่อนๆ คิมมองยิ้มนั้นแต่สายตายังคงเย็นชาอยู่เขาไม่ตอบอะไร
ผ่านไปสักพักไม่มีใครพูดอะไร คิมจึงเหลือที่จะเดินออกไปแบบช้าๆ (ตายแล้วพอเวลาเจอหนุ่มหล่อทำไมฉันถึงไม่รู้จะพูดอะไรล่ะเนี่ยยย)พิมพ์คิดในใจ " เสียดายจัง"พิมพ์กระทืบเท้าข้างนึงเล็กก่อนะไปทำงาน พอถึงที่ทำงาน รุ่นพี่ที่ทำงาน "น้ำขิง" เธอเดินเข้ามาหาพิมพ์ "นี่เธออ่ะมาทำงานอะไรป่านนี้รู้มั้ยว่าทำสายแล้วตั้งหลายนาทีอย่าให้ฉันเจอแบบนี้อีกครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย" "ค่ะขอโทษด้วยค่ะพี่น้ำขิงหนูจะพยายามไม่มาสายอีก" พิมพ์พูดขึ้นมา"ก็ดี" น้ำขิงพูดก่อนจะเดินออกไป พิมพ์มองตาม(อีป้าคิดว่าตัวเองสวยแล้วเป็นเมียผู้จัดการแล้วคือจะทำอะไรก่อนได้หรอ ชิ)พิมพ์คิดในใจก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเอง " นี่พิมพ์แกรู้ป่ะว่าวันนี้จะมีประธานคนใหม่เข้ามาด้วยแหละ"เพื่อนร่วมงานของพิมพ์พูดขึ้นมา"หวาน"
"หรอ ไม่มีใครบอกฉันเลยเธอไปเอาข่าวมาจากไหนหรอ" พิมพ์หันไปมองเพื่อน "ก็มีคนบอกมา" พิมพ์พยักหน้าเล็กน้อย"อ๋อ" "หล่อป่ะ" พิมพ์ถามอีกคำ "ไม่รู้สิแก"หวานพูดขึ้นมา" สักพักก็มีเสียงกรี๊ดการ์ดดังขึ้น พิมพ์และหวานหันไปมองตามเสียง คิมเดินเข้ามา (เหี้ยยนั้นมันคนเมื่อเช้า นี่ฉันดันไปคิดว่าเขาเป็นพวกโรคจิตอีกโอ้ยชีวิตเขาดันมาเป็นประธานคนใหม่) พิมพ์รีบหลบหน้าทันที คิมเห็นพิมพ์แต่ไม่ได้พูดอะไรแค่มองและเดินไปห้องประธาน พิมพ์ถอนหายใจ"เห้อออ"
"มึงเป็นไรเนี่ยยหลบหน้าท่านประธานทำไม?" หวานถามขึ้นมา "ก็เขานั้นแหละที่ช่วยฉันเมื่อเช้าไม่พอยังคิดว่าเขาเป็นโรคจิตอีก" พิมพ์พูดเบาๆ
"เหี้ยยมึงนี่มันสุดจริงๆเลยว่ะ"หวานพูดพร้อมนิ้วโป้งให้ พิมพ์ยิ้มแห้งเลยทีเดียว เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วแปปเดี๋ยวก็ถึงเวลาเลิกงาน พิมพ์กำลังเก็บของเตรียมกลับบ้าน "มึงกูไปก่อนนะ"หวานพูดเสร็จก็เดินออกไปทันที พิมพ์ส่ายหน้า" คงจะรีบไปหาแฟนสินะพวกมีแฟนนี้น่าอิจฉาซะจริงเลยย"เก็บของและลุกขึ้น พิมพ์เตรียมตัวกำลังจะเดินออกจากบริษัท
"คุณพิมพ์ครับเดี๋ยวก่อนครับ"ผู้ช่วยของคิมพูดขึ้นมา พิมพ์หันไปตามเสียง "ประธานของเราต้องการเจอคุณ" "เจอฉันหรอคะ" พิมพ์ชี้ตัวเอง
" ครับ"พิมพ์ก็เลยวางของลงและตามผู้ช่วยประธานไป ณห้องประธาน "บอสครับผมพาคุณพิมพ์มาแล้วครับ" ผู้ช่วยพูดขึ้น "เข้ามา" เสียงเย็นชาพร้อมคำพูดสั้นๆของคิม
