ในวันเกิดครบยี่สิบห้าปีบริบูรณ์สิ่งที่ผมได้รับคือ งาน งาน และงาน ชีวิตวนลูปอยู่แค่นี้ ตื่น งาน นอน ครอบครัวสุขสันต์ ภรรยาแสนสวย ลูกสาวหรือลูกชายที่น่ารัก ผมไม่มีมันหรอก ถ้าถามถึงพ่อแม่ล่ะก็ มีชื่อพวกท่านติดอยู่บนป้ายหลุมครับ
บริเวณชานชาลารถไฟ BTS มีผู้คนวัยทำงานรอขึ้นอยู่มากมายนั่นรวมถึงผมด้วย หลายคนเลือกที่จะก้มเล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลารอรถไฟ ส่วนผมนั้นเหม่อมองพื้นมองรางไป จนบางทีผมก็เผลอคิดไปว่า ถ้ากระโดลงไปบนรางจะเกิดอะไรขึ้น
รอดหรือตาย รถไฟยังไม่สักหน่อย นึกแล้วก็ขำตัวเอง ต่อให้หมดอาลัยตายอยากขนาดไหนแต่ผมก็มีความฝันเล็ก ๆ อย่างการมีครอบครัวอยู่นะ ภรรยาที่คอยให้กำลัง คอยบอกยินดีต้อนรับกลับ ลูกน้อยตัวแสบหัวเราะคิกคักเวลาเจ้าตัวมีความสุข
อา เป็นโสดมาจนอายุยี่สิบห้าทั้งชีวิตทุ่มใส่แต่งานเนี่ยมันน่าเศร้าจริง แล้วแบบนี้ผมจะเอาเวลาไหนไปมีคนรักล่ะ
ไว้สามสิบค่อยคิดอีกทีก็ได้มั้ง
โอ้ย!
กรี๊ด! อะไรเนี่ย!
ฮะ-
ก่อนที่ผมจะหันไปมองทางต้นเสียง ภาพชานชาลาที่เคยอยู่ระดับสายตา ค่อยๆ ลอยสูงขึ้นไปอย่างผิดธรรมชาติ ใบหน้าของคนรอบข้างและคนที่ดูตื่นตระหนกกว่าคนอื่นอย่างเห็นได้ชัดอยู่ในท่ายื่นแขนออกมาทั้งสองข้าง
นั่นคือคนที่ผลักผม บ้าเอ้ย
แสงไฟสว่างจ้าส่องเข้ามาในการรับรู้ของผมเพียงเสี้ยววิก่อนที่ความเจ็บปวดจากการกระแทกอย่างรุนแรงจนร่างแทบแหลกเข้าสู่ร่างกาย และผมก็ไม่มีความรู้สึกอะไรอีก หรือก็คือ ผมตายแล้ว
เฮือก!
ผมสูดหายใจเฮือกใหญ่หลังจากที่ได้สติ เหงื่อเย็นผุดเต็มใบหน้ามือไม้สั่นไปหมด ผมยังอยู่ที่ชานชะลาที่เดิม ผู้คนก็สนใจแต่เรื่องของตัวเอง ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น
โอ้ย!
กรี๊ด! อะไรเนี่ย!
ผมหันไปมองทางต้นเสียงอน่างรวดเร็ว เหตุการณ์นี้มัน แย่แล้ว-
ภาพเคว้งบนอากาศ ใบหน้าของคนรอบข้างดูตกใจเหมือนครั้งนั้น คนบ้าคนนั้นด้วย
ตู้ม!
เฮือก!
อีกแล้ว มันเกิดขึ้นอีกแล้ว แม่ง
กระดูกทั่วร่างที่ถูกบดจากการกระแทกและถูกทับอย่างแรงของรถไฟนั้นมันมากเกินคำบรรยาย
เจ็บ เจ็บมาก
โอ้ย!
กรี๊ด! อะไรเนี่ย!
ครั้งนี้ผมไม่ยอมหรอก ผมก้าวถอยหลบไปด้านหลังไปหลายก้าวและนั้นทำให้ผมรอด แต่
กรี๊ดดดด!
มีคนโดนรถไฟชน!
จับคนร้ายไว้ที!
แต่มีคนต้องรับเคราะห์แทน น่าแปลกที่ครั้งนี้กบับไม่การย้อนกลับไปก่อนหน้านี้แล้ว นี่ผมฝันอยู่รึเปล่า ความเจ็บที่ได้รับตอนร่างถูกกระแทกนั้นยังคงชัดเจน เลือดที่กระเด็นเปื้อนบนพื้นชานชะลาก็มีให้เห็นอยู่เต็มตา
ผมทำได้แค่ยืนนิ่งอยู่กับที่ นี่เป็นเพราะว่าผมหลบงั้นหรอ ถ้าหากว่าผมไม่หลบและจับคนร้ายไว้เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้น
รถไฟนั้นหยุดลงแล้ว แม้ว่ารถไฟจะเคลื่อนที่ช้าลงตอนโดนกระแทกแต่ร่างของผู้เคราะห์ร้ายนั้นแหลกคารางรถไฟไปแล้ว นั่นคือสภาพของผมเมื่อสองครั้งก่อน
นี่ผมแย่มากรึเปล่า?
___
เออ อยู่ๆก็อยากเขียนเรื่องสั้น พล็อตขึ้นมาในหัวไม่หยุดเลยเว้ย
