เพื่อพิสูจน์ว่าโชคดีรักลัคกี้จริงไหม แก๊งเพื่อนเลยส่ง พี่เทียน เดือนคณะสุดหล่อเนี๊ยบกริบเข้ามาทำทีเป็นจีบลัคกี้กลางร้าน
"น้องลัคกี้ครับ พี่ซื้อช่อดอกกุหลาบขาวมาให้ เหมาะกับคนน่ารักแบบน้องที่สุดเลย"
เทียนส่งสายตาหวานเชื่อม ยื่นช่อดอกไม้ราคาแพงให้ตามบทบาทที่ซ้อมมา
หลังเคาน์เตอร์ โชคดีที่กำลังเช็ดแก้วกาแฟอยู่ แผ่รังสีทมิฬออกมาทันที เสียงผ้าเช็ดแก้วดัง เอี๊ยด... เอี๊ยด... ขัดกับเพลงแจ๊สเบาๆ ในร้าน แววตาคู่คมจ้องเทียนราวกะจะเอาที่บดเมล็ดกาแฟทุบหัว
ลัคกี้แอบเหลือบมองโชคดีแล้วสะใจ แต่ทว่า... อาการหึงหวงและกดดันทำให้คำสาปแปรปรวน! ร่างกายลัคกี้เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มข้น และเริ่มมี 'กระแสไฟฟ้าสถิต' วิ่งวับๆ ตามผิวหนังเหมือนปลาไหลไฟฟ้า
"เอ่อ... พี่เทียนครับ ถอยออกไปก่อน"
ลัคกี้ร้องเตือนเสียงสั่น
แต่เทียนผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แกล้งเอื้อมมือจะมาลูบหัวลัคกี้โชว์ขิงโชคดี เปรี้ยง!!!! ไฟฟ้าสถิตสีน้ำเงินฟาดเข้าปลายนิ้วเทียนเต็มแรงจนกระโดดหย็องตัวปลิว
"โอ๊ย! ไฟดูด! ร้านนี้ไฟรั่วเหรอครับ?!"
เทียนร้องลั่นกุมนิ้วตัวเอง
โชคดีสบโอกาส พุ่งกระโดดข้ามเคาน์เตอร์บาร์มาอย่างเท่ (แต่สะดุดเก้าอี้สตูลนิดหน่อยแต่เนียนได้)
เขาคว้าเอวลัคกี้มาหลบข้างหลัง เอาอกกว้างกำยำบังไว้หนาแน่น ก่อนจะชี้หน้าเทียนด้วยแววตาสุดคลั่งรัก
"ขอโทษนะครับคุณลูกค้า พนักงานร้านนี้ 'ไฟแรง' และ 'มีเจ้าของแล้ว'!"
โชคดีขู่เสียงเข้ม
"ถ้าไม่อยากโดนช็อตนิ้วกุด เชิญป้ายรถเมล์ข้างหน้าเลยครับ! อ้อ ดอกกุหลาบนี่เอาคืนไปด้วย ร้านผมมีแจกันแล้ว และห้ามเอามาจีบคนของผม ไม่งั้นจะเปลี่ยนจากไฟช็อตเป็นเครื่องปั่นสมูทตี้บินใส่หน้านะครับ!"
ลัคกี้ที่อยู่ข้างหลังหน้าแดงแจ๋ ตัวเรืองแสงวาบๆ ปากก็ด่าอุบ
"ไอ้บ้าโชคดี โดดข้ามเคาน์เตอร์มาซะเท่ แต่เมื่อกี้เหยียบเท้าฉันเต็มๆ เลยนะไอ้บ้ากังฟูหลงยุค!"
