บางครั้ง…
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การจากลา
แต่คือการที่ “ทุกอย่างยังอยู่ยกเว้นคนเดิม"
สถานที่เดิมยังเหมือนเดิม
เพลงเดิมยังเปิดซ้ำได้
บทสนทนาเก่า ๆ ยังถูกเก็บไว้ครบ
แต่ความรู้สึก…ไม่เหมือนเดิมแล้ว
เคยเปิดอ่านข้อความเก่าๆ
แล้วเผลอยิ้มออกมา
แต่พออ่านไปเรื่อยๆ
รอยยิ้มนั้นกลับกลายเป็นน้ำตา
เพราะทุกคำ
มันจริงในตอนนั้น
แต่ไม่จริงแล้วในตอนนี้
ความทรงจำไม่เคยหายไปไหน
มันแค่เงียบ…และรอให้เรานึกถึงมันอีกครั้ง
บางคืน…
แค่เผลอคิดถึงเรื่องเดิมๆ
ใจก็เหมือนถูกดึงกลับไปอยู่ที่เดิม
ที่ที่ยังมีเสียงหัวเราะ
ที่ที่ยังมี “ใครบางคน” อยู่ข้าง ๆ
ทั้งที่ความจริง…ไม่มีแล้ว
มันแปลกนะ
ที่เรายังจำรายละเอียดเล็กๆได้หมด
จำได้ว่าเคยนั่งตรงไหน
เคยพูดอะไร
เคยรู้สึกยังไง
แต่กลับจำไม่ได้ว่า
มันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่
กาลเวลาไม่ได้ลบความทรงจำ
แต่มันทำให้เรารู้ว่า
“บางอย่าง…มีค่าแค่ตอนที่มันยังอยู่”
พอเสียไปแล้ว
มันจะเหลือแค่ความคิดถึง
ที่ไม่มีทางเอากลับมาได้อีก
และสุดท้าย…
เราก็ต้องใช้ชีวิตต่อไป
พร้อมกับความทรงจำพวกนั้น
ที่ยังชัดเจน
แต่ไม่สามารถแตะต้องได้อีกแล้ว
เหมือนกำลังยืนดูอดีตของตัวเอง
จากที่ไกลแสนไกล
แม้มันจะยังคิดถึงอยู่บ้าง
ยังเผลอนึกถึงอยู่เรื่อยๆ
แต่ก็ไม่เป็นไรแล้ว
เพราะอย่างน้อย…
ครั้งหนึ่งในชีวิต
มันเคยสวยงามจริง ๆ
*คิดถึงน่ะ:(*
