เป็นเรื่องราวของเด็กม.ปลายคนหนึ่งที่เป็นคนไม่ได้เก่งอะไรเกิดมาในครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวย พอมีพอกินเค้าคนนั้นได้มีความอัดอั้นที่บอกใครแล้วก้ไม่มีคนเข้าใจหรือใส่ใจให้คำแนะนำมีแต่คนเห็นว่าเค้าไม่เอาถ่านหรือไม่ช่วยแม่หาเงิน เป็นคนขี้เกียจ ไม่ดิ้นรน เป็นคำที่มาจากคนใกล้ตัว จนทำให้รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า ไม่ดี จนเกิดมาเป็นความกดดันที่ ทำอะไรก็ผิดไปหมดจนรู้สึก"ไม่อยากทำอะไรแล้ว" เหนื่อยทำไปก็เท่านั้น ทั้งที่พยายามหาเงินดิ้นรนแล้ว แต่มันเป็นช่วงที่เศรษฐกิจไม่ดี บวกกับอายุไม่ถึง และมีเหตุผลหลายๆอย่าง ไม่ใช่เค้าไม่ดิ้นรนหรือหางาน หาเงิน ช่วยแบ่งเบาภาระ แต่บางครั้งยังพยายามไปช่วยทำงานต่างๆในบ้านค้าขาย หรือช่วยในสิ่งที่เค้าคิดว่าจะช่วยได้อาจจะทำให้คนรอบข้างเห็นว่าเค้ายังช่วยทำงานไม่ได้ขี้เกียจอย่างที่คิดแต่ "คนก็ไม่เห็นค่าในสิ่งที่เค้าทำแต่จดจำในสิ่งที่เค้าไม่ได้ตั้งใจ" เป็นคนขี้เกียจไม่ทำงาน ไม่ดิ้นรน ไม่ช่วยแม่หาเงิน นิสัยไม่ดี แค่ไปเที่ยวกับเพื่อนนานๆที เหตุผลนี้ก็ยังมีคนบอกอีกว่าชีวิตยังอีกไกลไปเที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้ แต่จะบอกไว้เลยนะว่า "ชีวิตมีครั้งเดียวจะตายเมื่อไหร่ยังไม่รู้" มีโอกาสเล็กๆก็ควรเก็บไว้ ทุกอย่างที่คุณทำจะเป็นปมในใจตลอดไปจนทำให้ความเสียใจที่คิดไม่ถึง จากความหวังที่ที่ไม่เข้าใจ
