ณ บ้านไม้หลังเก่าแต่ความทรงจำไม่เคยเก่าจินดาสาววัย25ปีพึ่งกลับมาจากกรุงเทพกลับมาที่บ้านหลังเก่านี้ เธอก้าวเท้าเดินเข้าไปสำรวจภายใน ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมอยู่อย่างนั้นทั้งที่นอนห้องครัว ทีวีตัวเก่ายังคงตั้งอยู่ที่เดิมรางกับความทรงจำพึ่งผ่านไปเมื่อวานทั้งที่ผ่านมา4ปีแล้ว
ที่นี่บางครั้งก็มีคนมาทำความสะอาดอยู่บ้าง เธอก้าวเท้าเข้าไปในห้องนอนที่คุ้นตาเหลือบมองรูปภาพบนผนังพรางนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาที่มีความสุข
"ยายจินเรียนจบแล้วนะกลับมาหายายแล้ว"เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือมือพรางนึกย้อนไปถึงอดีต
"จินดูสินี่ยายเย็บกระโปรงสวยๆให้ด้วยนะ"
"ยายคะ~จินชอบมันมากเลยค่ะ"จินยิ้มบางๆพรางเหม่อลอย
"เป็นอะไรหือ?ทำไมดูไม่สดใสเลย"ยายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
"ยาย....จินเหนื่อยชีวิตของจินไม่มีใครต้องการเลยพ่อแม่ยังไม่ต้องการ"
"โธ่~เด็กดีมานี่มา มาให้ยายกอดนะ"
"ยาย"น้ำตาคลอพรางซบลงที่ตักของยาย
"ชีวิตน่ะมันมีค่าหรือไม่มีค่าขึ้นอยู่กับคนที่เห็นค่าของหลานนะ เหนื่อยมากใช่ไหม?พักผ่อนซักหน่อยก็ไปสู้ต่อได้แล้ว ดูสิเนี่ยในทุกๆวันหลานต้องแบกรับอะไรบ้าง เพื่อนดีหรือเปล่า?โลกใจดีกับหลานไหม?"ยายเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวนอ่อนโยนพรางลูบหัวจินดา
"....."
"ร้องไห้เลยนะยายจะปลอบเองต่อให้ทั้งโลกใจร้ายกับเธอยายก็จะอยู่กับเธอเอง"
ตัดมาที่ปัจจุบัน จินดาร้องไห้ออกมาด้วยความคิดถึง
"ไหนยายบอกจะอยู่กับจิน ยายเนี่ยหนีไปก่อนจินเลยนะ"จินดายิ้มทั้งน้ำตาพรางหัวเราะอย่างเอ็นดูกับคำพูดของคุณยายในอดีตที่พยายามรักษาแผลใจของจินดามาตลอด
