-ตัวละคร-
ชื่อ:จันทร์เจ้า
อายุ:24ปี
นิสัย:เป็นคนชอบความสงบ,รักรอยยิ้ม
ชื่อ:แก้วตา
อายุ:24ปี
นิสัย:เป็นคนซื่อๆ,อารมณ์ดียิ้มง่าย
----------------------------------------
การเมินเฉยเป็นการปฏิเสธอย่างหนึ่งที่ทำให้คนถูกเมินรู้สึกเสียความรู้สึกไม่น้อย บางครั้งคือการจงใจหรือไม่ขึ้นอยู่กับเจตนา แต่การเมืนเฉยที่จะเล่าถึงนี้คือการเมินเฉยที่มีเหตุผลและเหตุผลคืออะไร?
สายลมยามเย็นพัดผ่านระเบียงห้องพักแห่งหนึ่งมีเสียงร่ำไห้สะอื้นดังออกมาจากห้องพัก808
"พี่จันทร์ สนใจกันหน่อยได้ไหม"เสียงหญิงสาวที่ชื่อแก้วตาสะอื้นร่ำไห้อย่างน่าสงสาร
"อย่าน่ารำคาญได้ไหมแก้วถ้าไม่ฟังก็เลิกกัน"จันทร์เจ้าแสดงสีหน้ารำคาญและถอนหายใจ
"แก้วไม่เข้าใจทำไมพี่จันทร์ถึงเปลี่ยนไปทั้งที่เรากำลังไปได้ดี.."
แก้วตาเดินไปนั่งข้างๆจันทร์เจ้าและพยายามจะคุยด้วย
"เลิกกันเถอะถ้ามึงจะน่ารำคาญแบบนี้"
เสียงอันเย็นชาของจันทร์เจ้าทำให้แก้วตากำลังเอื้อมมือมาจับมือจันทร์เจ้าต้องหยุดชะงักไว้
"เลิก...หรอ?ทำไมล่ะ"
น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลพรั่งพรูออกมาอย่างไม่สามารถหยุดได้แก้วตาพยายามเปล่งเสียงเพื่อจะพูดบางอย่างแต่ไม่มีแรงแม้แต่จะเอ่ยมันออกมา
"อย่ามาถามให้มันน่ารำคาญ เลิกคือเลิก คำตอบก็คือกูเบื่อมึง"จัทร์เจ้าเดินไปหยิบกระเป๋าและเดินออกไปเมื่อเธอออกมาถึงข้างนอกห้องแววตาของเธอสั่นไหวราวกลับแผ่นดินจะพังทลายเธอนั่งฟุบลงกับกำแพงน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลออกมาเรื่อยๆ
"จันทร์..ขอโทษนะแก้ว.."
จันทร์เจ้ากระซิบทั้งน้ำตาเสียงแผ่วเบาของเธอพัดหายไปตามลม
บรรยากาศยามเย็นที่แสนจะอบอุ่นกลับแปลเปลี่ยนไป เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยในห้องพัก808นั้นก็คงไม่มีอีกแล้ว เรามั้งสองต่างเจ็บทั้งคู่แต่จันทร์เจ้าเลือกที่จะปล่อยมือเพื่อให้อีกคนไปมีอนาคตที่ดีกว่า แม้เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะอดทนกับตวามเจ็บปวดนี้ได้นานแค่ไหน
