ในตรอกแคบที่แม้แต่แผนที่ยังยอมแพ้
มีประตูไม้บานหนึ่ง…ตั้งอยู่เงียบงันเหมือนกำลังฝัน
ไม่มีป้าย ไม่มีไฟ ไม่มีเสียงผู้คน
แต่ถ้าเธอ “หิวบางอย่างที่ไม่ใช่อาหาร” — ประตูนั้นจะเปิดเอง
คืนหนึ่ง เด็กหนุ่มชื่อ เรย์ เดินหลงเข้ามา
ท้องเขาไม่ได้ร้องเพราะความหิวข้าว
แต่มันร้องเพราะความว่างเปล่าในใจ
ก๊อก…ก๊อก…
ประตูเปิดช้า ๆ พร้อมกลิ่นซุปอุ่นลอยออกมา
ข้างในคือร้านอาหารเล็ก ๆ แสงสีทองนุ่มเหมือนแสงดาวตกในน้ำชา
มีหญิงสาวผมยาวสีเงินยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์
เธอยิ้มเหมือนรู้จักเขามานาน
“ยินดีต้อนรับ ครัวแสงจันทร์”
เรย์นั่งลง ทั้งร้านมีแค่เขาคนเดียว
ไม่มีเมนู ไม่มีราคา ไม่มีคำถามว่ามาจากไหน
เชฟวางชามซุปร้อนตรงหน้า
น้ำซุปใสเหมือนกระจกสะท้อนความทรงจำ
ข้างในมีเพียงเกี๊ยวหนึ่งชิ้น…เล็ก ๆ ธรรมดา
“นี่คืออะไรครับ”
หญิงสาวตอบเบา ๆ
“ความทรงจำที่เธอลืมดูแล”
เรย์กัดเกี๊ยวคำแรก — แล้วโลกก็หยุดหมุน
เขาเห็นตัวเองตอนเด็ก
วันที่แม่ทำเกี๊ยวให้กินในคืนฝนตก
วันที่เสียงหัวเราะยังเต็มบ้าน
วันที่เขายังไม่ต้องเก่ง ไม่ต้องแข็งแรง ไม่ต้องฝืนยิ้ม
น้ำตาหยดลงในชามซุปโดยไม่รู้ตัว
หญิงสาวพูดเหมือนลมพัดผ่านใจ
“บางที คนเราไม่ได้หิวอาหาร…แต่หิวความรู้สึกที่หายไป”
เมื่อเรย์เงยหน้า — ชามซุปว่างเปล่า
ร้านทั้งร้านเริ่มจางเหมือนหมอกยามเช้า
“เดี๋ยวครับ! ผมต้องจ่ายเงิน—”
หญิงสาวยิ้ม آخرครั้ง
“เธอจ่ายแล้ว…ด้วยหัวใจที่ยังรู้สึก”
แสงดับ
ความเงียบกลับมา
เรย์ยืนอยู่หน้าตรอกเดิม
ไม่มีประตู ไม่มีร้าน ไม่มีร่องรอย
แต่ในมือเขา…มีเหรียญสีเงินหนึ่งเหรียญ
สลักคำว่า
“ถ้าวันไหนใจเธอหิวอีก — ร้านจะเปิด”
และตั้งแต่นั้นมา
ทุกคืนพระจันทร์เต็มดวง
จะมีบางคนเดินหลงเข้าตรอกนั้นเสมอ…
