ตรอกเล็ก ๆ ที่ไม่มีในแผนที่
ซ่อนตัวอยู่หลังร้านขายดอกไม้เก่า
กลางคืนเท่านั้น…ประตูไม้บานสีชา
จะ “เปิด” ให้คนที่หัวใจหลงทาง
ไม่มีป้าย ไม่มีเมนู ไม่มีราคา
มีเพียงโคมกระดาษแกว่งไกว
และกลิ่นข้าวร้อน…เหมือนบ้านที่เคยมี
คืนหนึ่ง เด็กหนุ่มชื่อ “คิน” เดินฝ่าฝนมาอย่างไร้จุดหมาย
กระเป๋านักเรียนเปียก หัวใจหนักเหมือนแบกภูเขา
เขาไม่ได้ร้องไห้ แต่ความเงียบในตัวเขาดังยิ่งกว่าสายฟ้า
แสงโคมสีส้มสะกิดสายตา
ประตูไม้เปิดเอง… เอี๊ยด
“ยินดีต้อนรับ คนหลงทาง”
เสียงนุ่มของหญิงสาวหลังเคาน์เตอร์ดังขึ้น
เธอชื่อ “ยูนะ”
เจ้าของร้านลับที่ไม่มีใครตามหาเจอ
แต่คนที่ “ต้องเจอ” จะเดินมาถึงเอง
“ที่นี่…ขายอะไรครับ” คินถามเบา ๆ
ยูนะยิ้ม เหมือนรู้คำตอบก่อนคำถามจะเกิด
“ขายข้าว…ที่ทำให้หัวใจอุ่นขึ้น”
เธอวางชามลงตรงหน้า
ข้าวไข่ห่อเมฆ
ไข่นุ่มเหมือนหมอน
ข้าวหอมเหมือนวันอาทิตย์ตอนเด็ก
ไอน้ำลอยขึ้นช้า ๆ …เหมือนเวลาเริ่มใจดีกับชีวิตอีกครั้ง
คินกินคำแรก—
แล้วภาพในหัวก็เปลี่ยน
โต๊ะไม้เก่าในบ้าน
เสียงแม่เรียกกินข้าว
เสียงหัวเราะที่เขาคิดว่าหายไปแล้ว
น้ำตาหยดลงในชาม
แต่ครั้งนี้…มันอุ่น
“ร้านนี้คืออะไรกันแน่…”
ยูนะเช็ดแก้วช้า ๆ แล้วตอบ
“ที่นี่ไม่ใช่ร้านอาหาร”
“มันคือที่พักของหัวใจ ก่อนจะกลับไปสู้โลกจริง”
ลมพัด โคมแกว่ง
ฝนหยุดโดยไม่บอกเหตุผล
เมื่อคินเงยหน้าอีกครั้ง—
ร้านหายไป
เหลือเพียงตรอกว่าง
กับความอุ่นในอกที่ยังไม่จาง
ในกระเป๋านักเรียน…
มีตั๋วกระดาษใบเล็กเขียนว่า
“ถ้าหลงทางอีก…แสงจันทร์จะพากลับมา”
ตั้งแต่นั้นมา
มีข่าวลือในเมือง
คืนที่คนอ่อนล้า
จะเห็นโคมส้มแกว่งในตรอกที่ไม่มีอยู่จริง
และบางครั้ง…
กลิ่นข้าวร้อนจะลอยผ่านความมืด
เหมือนมีใครกำลังรอเราอยู่
ร้านลับใต้แสงจันทร์ — เปิดเฉพาะคนที่หัวใจยังไม่ยอมแพ้
