เย็นวันหนึ่ง ฟ้าสีส้มเหมือนน้ำส้มแฟนต้า “ต้น” เด็ก ม.2 ธรรมดาๆ เดินเตะฝุ่นกลับบ้าน แต่แล้ว… แกร๊ก! เขาเตะโดนก้อนหินประหลาด มันเรืองแสงเหมือนไฟนีออนร้านหมูกระทะตอนหิวจัด
พื้นตรงหน้าสั่นเบาๆ แล้ว “ประตูไม้เก่า” ก็โผล่ขึ้นมากลางป้ายรถเมล์
ป้ายเขียนว่า — “ร้านรับซ่อมโชคชะตา เปิด 25 ชั่วโมง”
ต้น: “เอ้า… เกินเวลาโลกไปหนึ่งชั่วโมง ใครทำงานโอทีขนาดนี้วะ”
เขาผลักประตูเข้าไป… กริ๊งงง
ข้างในไม่ใช่ร้านซ่อม แต่เหมือนจักรวาลย่อส่วน ดาวลอยเต็มเพดาน กลิ่นขนมปังอุ่นๆ กับเสียงนาฬิกาเดินถอยหลัง
หลังเคาน์เตอร์มีชายแก่ใส่แว่นกลมโต ยิ้มแบบรู้ทุกอย่าง
“ยินดีต้อนรับ เด็กหนุ่มผู้เตะหินแห่งชะตา”
ต้นงง: “ผมแค่จะกลับบ้าน กินข้าว ดูการ์ตูน แล้วนอน…”
ชายแก่ยื่นขวดโหลเล็กๆ ให้ ข้างในมี “แสงวิบวับ”
“นี่คือ โชคชะตาสำรอง ของเธอ ใช้ได้หนึ่งครั้ง จะเลือกตอนไหนก็ได้ — ตอนสอบ ตอนแข่ง ตอนสารภาพรัก หรือแม้แต่ตอนชีวิตพัง”
ต้นกลืนน้ำลาย
ของโกงระดับพระเจ้า… แต่ใช้ฟรีไม่มีในโลกแน่
“แล้วต้องแลกอะไรครับ”
ชายแก่ยิ้มบางๆ
“แลกกับ… ความกล้าของเธอหนึ่งครั้ง”
เงียบ
ต้นคิดถึงวันที่เคยไม่กล้าพูด ไม่กล้าลอง ไม่กล้าฝัน
เขากำขวดแน่น แล้วพูดเบาๆ
“งั้นผมขอไม่ใช้มัน”
ชายแก่เลิกคิ้ว
“แน่ใจ?”
ต้นยิ้ม
“ถ้าชนะเพราะของโกง… มันไม่ใช่ผมดิ”
ทันใดนั้น ขวดโหลแตกเป็นแสง ดาวทั้งร้านหมุนวน แล้ว ฟุ่บ! — ต้นกลับมายืนหน้าป้ายรถเมล์เหมือนเดิม
ไม่มีประตู
ไม่มีร้าน
มีแค่ก้อนหินธรรมดา
แต่ในกระเป๋าเสื้อ… มี “กระดาษโน้ต” ใบเล็ก
“โชคชะตาจริง = ความกล้าที่เธอเลือกเอง”
ต้นหัวเราะเบาๆ
แล้วเดินกลับบ้าน… ตัวเบากว่าเดิม เหมือนโลกทั้งใบเพิ่งกดเซฟใหม่ ✨
