ช่วงงานบุญบั้งไฟ “พีระ” เด็กหนุ่มมือกลองยาวประจำหมู่บ้าน ต้องซ้อมกลองทุกเย็น เขามักเห็น “ลม” เด็กหนุ่มอีกคนช่วยผู้เฒ่าผู้แก่จัดบายศรีอยู่ใกล้ๆ เสมอ
เสียงกลองดังรับกับเสียงแคน ลมเงยหน้ามายิ้มให้ พีระรู้สึกเหมือนจังหวะกลองวันนี้นุ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทั้งสองไม่ค่อยได้คุยกันมากนัก แต่ทุกครั้งที่สายตาเจอกัน ก็เหมือนเข้าใจกันเงียบๆ
วันงานจริง ขบวนบั้งไฟเคลื่อนไปกลางแดด เสียงหัวเราะดังทั่วทุ่งนา พีระตีกลองอย่างมั่นใจ ส่วนลมถือพานบายศรีอย่างตั้งใจ ในวัฒนธรรมที่อบอวลไปด้วยศรัทธาและรอยยิ้ม ความรู้สึกดีๆ ของทั้งสองก็ค่อยๆ เติบโตอย่างเรียบง่าย เหมือนเสียงกลองที่ดังอยู่ในใจไม่เคยจางหาย จบแล้วค่ะขอบคุณมากค่ะ.🙏🏻🩷