ในคืนฤดูหนาว ทุกอย่างราวกับฝันที่หอมหวาน ไม่มีอะไรที่มาบรรยายความรู้สึกที่ได้อยู่กับคนรักของตนในทุกช่วงเวลาได้เลยแม้แต่น้อย
วันนี้ก็เป็นวันหยุดที่สงบสุขของคู่รักคู่นึงในรัฐมอสโก ณ ประเทศรัสเซีย ' วอลเตอร์ ' และ ' แอ็กเซล ' ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันเหลือเกิน ทั้งคู่ล้วนเป็นมาเฟียและทำธุรกิจ อย่างเช่น บริษัทเงินกู้
ทั้งคู่รักกันมากและไม่เคยคิดที่จะหักหลังกัน แต่ทว่า... ในวันฤดูหนาวปีนี้พลันเปลี่ยนแปลง แอ็กเซลเริ่มตีตัวออกห่างมากขึ้นเรื่อยๆ จนวอลเตอร์แอบน้อยใจอยู่นิดๆ แต่ก็เข้าใจว่าคนรักของตนอาจจะแค่ระวังตัวมากขึ้น เพราะทั้งคู่เป็นมาเฟียอยู่แล้ว
จนกระทั่งวันหนึ่ง ในช่วงปลายเดือนมกราคม วอลเตอร์เริ่มได้กลิ่นโอเมก้าจากคนรักของตน ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจและเริ่มมีปากเสียงกับแอ็กเซล
" แอ็กเซล ทำไมคุณมีกลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้า? "
" วอลเตอร์ ผมเจอคนเยอะแยะ คุณจะกังวลอะไร? "
นับวัน กลิ่นโอเมก้าที่ติดตัวแอ็กเซลกลับทวีคูณความแรงมากขึ้น ทำให้วอลเตอร์เริ่มรู้สึกอึดอัดใจกับกลิ่นเหล่านั้นที่แรงขึ้น เขาเริ่มสั่งให้ลูกน้องของตนแอบตามดูคนรักของตน จนถึงกลางเดือนกุมภาพันธ์ เขามักจะคุยคนเดียวบ่อยขึ้น
" กังวลจัง เขาคงไม่นอกใจหรอก... ใช่ไหม...? "
วอลเตอร์เริ่มกังวลใจมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาก็ไม่อยากทะเลาะกับแอ็กเซล จนกระทั่ง... ลูกน้องของเขาส่งเฟรมรูปให้ รูปนั้นเป็นดั่งเข็มทิ่มแทงหัวใจของวอลเตอร์ มันเป็นรูปที่แอ็กเซลจู้จี้อยู่กับโอเมก้าคนหนึ่ง ซึ่งโอเมก้าคนนั้น ชื่อ " ออก้า " และดูเหมือนว่าจะเป็นเลขานุการของแอ็กเซล
ในขณะเดียวกัน วอลเตอร์ก็เริ่มเห็นสังเกตพฤติกรรมแปลกๆ ของแอ็กเซลได้อย่างชัดเจน คือ เริ่มกลับบ้านดึก ไม่พูดไม่จา เย็นชามากขึ้น นั้นยิ่งทำให้วอลเตอร์หงุดหงิดจนแทบจะเป็นบ้าตาย วอลเตอร์จึงตัดสินใจถามตรงๆ น้ำเสียงของเขาหยาบคายและแข็งกระด้าง
" แอ็กเซล... คุณนอกใจผมหรอ? "
" คุณไปเอามาจากไหน? "
โดยไม่พูดอะไร วอลเตอร์ปารูปภาพที่แอ็กเซลจู้จี้กับออก้าใส่หน้าอีกฝ่ายทันที น้ำตาไหลพรากลงมาตามแก้ม และหยดลงพื้น เขาพูดเสียงสั่น
" จะแถอะไรต่ออีกไหม...? ห้ะ...? "
" ... "
แอ็กเซลเบิกตากว้างและเงียบ เมื่อเห็นภาพเหล่านั้น เขาตกตะลึง คำพูดต่างๆที่จะกล่าว ตอนนี้หยุดชะงักอยู่ในหัว เขาไม่อาจจะโต้เถียงอะไรได้
วอลเตอร์ไม่อยากอดทนอีกต่อไป มือของเขาตบแก้มอีกฝ่ายอย่างแรงจนดัง - เพี๊ยะ! - เขาดูโกรธมากและไม่อาจให้อภัยอีกฝ่ายได้ เขาตะคอก
" พอกันที! ผมอดทนกับคุณมาหลายรอบแล้ว! "
" วอลเตอร์... เดี๋ยวก่อนสิ... "
บทสนทนายังไม่ได้ดำเนินต่อ ทันใดนั้นเสียงลั่นไกปืนก็ดัง - ปัง! - วอลเตอร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ในขณะที่มองร่างของแอ็กเซลล้มลงไปนอนกับพื้น เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นไปมอง เขาก็รู้สึกประหลาดใจมาก เมื่อเห็นลูกน้องของตนยืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือหัวของ... ออก้า? เลขานุการของแอ็กเซล เขากล่าวเสียงสั่น
" ลูก้า...? นาย...? "
" คนแบบนั้นไม่เหมาะสมกับท่าน "
กล่าวจบ ลูก้าก็เดินเข้ามาใกล้วอลเตอร์มากขึ้น เขาคว้าเอวของอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมแขน สายตาของพวกเขาสบกันครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะจูบผู้เป็นนายของตนอย่างอ่อนโยน ทำให้อีกฝ่ายเคลิ้มตามอย่างง่ายดาย
" ช่วยเริ่มนับ 1 ใหม่กับผมนะครับนายท่าน... "
" อะ...อืม... ได้สิลูก้า... "
🎊 (≧▽≦) Good ending (≧▽≦) 🎊
( But dead 2 )
