โรงเรียนมัธยมซานตามาเรีย ตั้งอยู่ชานเมืองทางตอนใต้ของประเทศชิลี อาคารเรียนเก่าแก่สีหม่นยืนตระหง่านท่ามกลางหมอกเช้าทุกวัน เหล่านักเรียนมักพูดกันติดปากว่า
“ถ้าได้ยินเสียงกริ่งหลังสี่โมงเย็น…อย่าหันกลับไปมอง”
ไม่มีใครรู้ว่าคำเตือนนี้เริ่มจากใคร
แต่ทุกคนรู้ว่า มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
โทมัส นักเรียนใหม่จากซันติอาโก ไม่เชื่อเรื่องผี เขาชอบอยู่ทำการบ้านที่ห้องสมุดจนเย็นวันหนึ่ง เสียงกริ่งดังขึ้น
กริ๊งงง—
ทั้งที่นาฬิกาบอกเวลา 18:12 น.
โรงเรียนควรจะเงียบ
แต่เสียงรองเท้านักเรียนกระทบพื้นดัง กึก…กึก… จากทางเดินยาว
โทมัสเงยหน้า
และเห็น “เด็กผู้หญิงในชุดนักเรียนเก่า”
เสื้อเปื้อนฝุ่น กระโปรงซีด ดวงตาดำสนิท
เธอยืนอยู่ปลายทางเดิน ใต้ป้ายไม้ผุที่เขียนว่า
Aula Antigua – ห้องเรียนเก่า
“เธอมาเรียนสายเหรอ”
เสียงนั้นไม่ดัง…แต่ชัด
เหมือนกระซิบอยู่ในหัว
อากาศเย็นวาบ
ไฟในทางเดินดับพรึ่บ
โทมัสวิ่ง
แต่ทางเดินไม่สิ้นสุด
เสียงกริ่งดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนเขาล้มลงหน้าห้องเรียนเก่า
เช้าวันถัดมา
ครูพบโทมัสนั่งอยู่หน้าห้องนั้น
มือกำสมุดเรียนแน่น
ในสมุดมีประโยคเดียว เขียนด้วยดินสอหักๆ
“ผียังมาเรียนไม่ครบ…เธอจะช่วยได้ไหม”
ตั้งแต่นั้นมา
นักเรียนบอกว่า
ถ้าโรงเรียนเงียบเกินไป
อย่าเพิ่งดีใจ
เพราะบางที…
โรงเรียนอาจกำลังนับจำนวนนักเรียนที่ยังไม่กลับบ้าน 👁️🗨️
