โรงเรียนมัธยมเก่าแก่กลางเมืองซัลวาดอร์ ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา รั้วเหล็กขึ้นสนิมเล็กน้อย แต่สีเหลือง-เขียวของอาคารยังสดเหมือนธงชาติบราซิล
กลางวัน ที่นี่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงลูกฟุตบอลกระทบกำแพง และเสียงดนตรีแซมบ้าที่ดังจากห้องดนตรี
แต่พอกลางคืนมาเยือน… โรงเรียนนี้จะเปลี่ยนหน้า
ทุกคนเรียกมันว่า
“โรงเรียนเซนต์ลูเซียหลังเที่ยงคืน”
ลูคัส เด็กใหม่ลูกครึ่งบราซิล-โปรตุเกส ไม่เชื่อเรื่องผี
เขาเชื่อในวิทยาศาสตร์ เชื่อในตรรกะ และเชื่อว่าผีเป็นแค่เรื่องหลอกเด็ก
จนคืนหนึ่ง เขาทำรองเท้าสตั๊ดหาย และต้องกลับมาเอาที่โรงเรียนตอนสามทุ่ม
ยามหลับไปแล้ว
ไฟทางเดินกระพริบ
ลมพัดผ่านหน้าต่างดัง ฟิ้ววว เหมือนเสียงถอนหายใจยาว ๆ
ลูคัสเดินผ่านอาคารเรียนเก่า อาคารที่ถูกปิดมานานตั้งแต่ “อุบัติเหตุปี 1999”
อุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากพูดถึง
ทันใดนั้น—
เสียงกลองแซมบ้าดังขึ้น
ตึก…ตัก ตึก…ตัก
ทั้งที่ไม่มีใครอยู่
เสียงมาจากห้องดนตรีชั้นสอง
ประตูไม้ค่อย ๆ แง้มออกเอง
แสงไฟสีเขียวจาง ๆ รั่วออกมาเหมือนหมอก
ในห้องนั้น
มีนักเรียนใส่ชุดพละเก่า ๆ ยืนเรียงกัน
หน้าซีด
ตาดำสนิท
ไม่มีเงาสะท้อนในกระจก
ตรงกลางห้อง
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งถือกลอง
เธอหันมามองลูคัส และยิ้ม…
รอยยิ้มที่ไม่ขยับถึงดวงตา
“เธอมาสายเหมือนพวกเราเลยนะ”
ลูคัสขยับถอยหลัง
หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุอก
เด็กคนนั้นเล่าเบา ๆ
คืนวันซ้อมดนตรีงานโรงเรียนปี 1999
ไฟฟ้าลัดวงจร
อาคารถูกไฟไหม้
เสียงกลองสุดท้าย กลายเป็นเสียงสุดท้ายของพวกเขา
ตั้งแต่นั้นมา
ทุกคืนที่มีคนอยู่เกินเวลา
พวกเขาจะ “ซ้อมต่อ”
เพื่อไม่ให้ใครลืมว่าครั้งหนึ่ง…
พวกเขาเคยมีตัวตน
ไฟในห้องดับพรึ่บ
เสียงกลองหยุด
ลูคัสวิ่งสุดชีวิต
เช้าวันรุ่งขึ้น รองเท้าสตั๊ดวางอยู่บนโต๊ะเรียน
เปียกน้ำ
มีรอยเถ้าเล็ก ๆ ติดอยู่
ตั้งแต่นั้นมา
ลูคัสไม่เคยอยู่โรงเรียนหลังพระอาทิตย์ตก
และทุกปีในคืนงานโรงเรียน
ยามจะได้ยินเสียงกลองแซมบ้าเบา ๆ
จากอาคารร้าง
ไม่ใช่เพื่อหลอก
แต่เพื่อเตือนว่า—
บางความทรงจำ…ตายไปแล้ว
แต่ไม่เคยจากไป
👻🇧🇷
