โรงเรียน “ซานตามาเรีย” ตั้งอยู่บนเนินหินเก่าแก่ กลางเมืองเล็ก ๆ ทางตอนใต้ของสเปน
อาคารสีขาว หลังคากระเบื้องแดง ประตูไม้สูงที่ส่งเสียงเอี๊ยดทุกครั้งที่ลมพัด
กลางวันมันคือโรงเรียนธรรมดา
แต่กลางคืน…มันคืออีกโลกหนึ่ง
ผมมาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนปีแรก
ทุกคนเตือนเหมือนกันหมด
“อย่าอยู่โรงเรียนหลังสองทุ่ม โดยเฉพาะอาคารดนตรี”
แน่นอน—ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ 😏
คืนนั้นผมลืมสมุดไว้ในห้องเรียน
สองทุ่มสิบห้านาที
ทางเดินยาว เงียบ เสียงรองเท้าดังก้อง ก๊อก…ก๊อก…
ไฟกระพริบเหมือนลังเลว่าจะอยู่หรือไป
ทันใดนั้น…
เสียงกีตาร์สเปนดังขึ้น 🎸
ช้า ลึก เศร้า เหมือนบทเพลงที่ร้องให้กับอดีต
ผมเดินตามเสียงไป
จนถึงห้องดนตรีเก่า
ประตูเปิดแง้มเอง…ช้า ๆ
ข้างในมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
ชุดนักเรียนยุคเก่า ผมยาว ดวงตานิ่ง
เธอนั่งเล่นกีตาร์อยู่คนเดียว
“เธอ…อยู่ชมรมดนตรีเหรอ?” ผมถาม เสียงสั่นนิด ๆ
เธอหยุดเล่น
เงยหน้ามามอง
แล้วพูดภาษาสเปนเบา ๆ
“ฉันซ้อมเพลงนี้…มาร้อยปีแล้ว”
อากาศเย็นวาบ
ผมมองพื้น—ไม่มีเงา
หัวใจผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
เธอยิ้ม
ไม่ได้น่ากลัว
แต่น่าเศร้า
“โรงเรียนนี้สร้างทับโรงละครเก่า
ฉันเคยแสดงที่นี่…แต่ไม่เคยได้กลับบ้าน”
ไฟดับพรึ่บ
เสียงกีตาร์เงียบ
ผมยืนอยู่คนเดียว
ในห้องว่างเปล่า
มีเพียงกีตาร์เก่า ๆ วางอยู่กลางห้อง
วันรุ่งขึ้น ผมเอาเรื่องไปเล่าให้ครูฟัง
ครูดนตรีเงียบไปนาน
แล้วพูดว่า
“เด็กผู้หญิงคนนั้น…ชื่อ ลูเซีย
เสียชีวิตในโรงละครเก่าเมื่อร้อยปีก่อน
และทุกคืน…เธอยังซ้อมเพลงเดิม”
ตั้งแต่นั้นมา
ถ้าคุณเดินผ่านโรงเรียนซานตามาเรียหลังสองทุ่ม
และได้ยินเสียงกีตาร์แผ่ว ๆ
อย่าเข้าไป
แค่ยืนฟัง
เพราะนั่นคือเสียงของ
ผีโรงเรียนสเปน 🎶👻
