โรงเรียนมัธยมเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของสวีเดนตั้งอยู่กลางป่าสน
ฤดูหนาวยาวนานจนแสงอาทิตย์เหมือนคนขี้เกียจ—โผล่มาทักทายแป๊บเดียวก็หาย
ทุกคนรู้กฎของโรงเรียนนี้ดี
ห้ามอยู่หลังเลิกเรียนเกินหกโมงเย็น
ไม่ใช่เพราะครูดุ
แต่เพราะ… “เธอคนนั้น”
เอลินเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน เธอไม่เชื่อเรื่องผี
เย็นวันหนึ่งหิมะตกหนัก รถรับกลับบ้านมาช้า
เธอจึงรออยู่ในอาคารเรียนเก่า อาคารไม้สีเทาที่เลิกใช้ไปแล้ว
เวลา 18:07 น.
ไฟในโถงทางเดินกะพริบ
อากาศเย็นลงอย่างผิดปกติ ทั้งที่ฮีตเตอร์ยังทำงาน
เอลินได้ยินเสียง รองเท้านักเรียนเดินบนพื้นไม้
ตึกนี้… ไม่มีใครแล้ว
เสียงหยุดอยู่หน้าห้องเรียนหมายเลข 12
ประตูค่อย ๆ เปิดออกเอง
ข้างในมีเด็กผู้หญิงผมบลอนด์ซีด
ใส่ชุดนักเรียนแบบสวีเดนโบราณ
นั่งอยู่คนเดียว
กำลังเขียนอะไรบางอย่างบนกระดาน
เอลินถามเสียงสั่น
“เธอ…ยังไม่กลับบ้านเหรอ?”
เด็กคนนั้นหันมา
ดวงตาสีฟ้าใส แต่ ว่างเปล่า
“ฉันกลับไม่ได้”
เธอพูดเบา ๆ
“โรงเรียนนี้ลืมฉัน”
ทันใดนั้น เอลินเห็นภาพวาบ
หนังสือพิมพ์เก่า
ข่าวไฟไหม้โรงเรียนเมื่อร้อยปีก่อน
มีเด็กนักเรียนเสียชีวิตหนึ่งคน
ชื่อ… เอวา
ไฟทั้งอาคารดับพรึ่บ
เอลินกรีดร้อง
เช้าวันถัดมา
ยามรักษาการณ์พบเอลินหลับอยู่หน้าอาคาร
ปลอดภัย แต่ในมือเธอมีชอล์กขาวแท่งหนึ่ง
บนกระดานห้อง 12
มีข้อความเขียนไว้ใหม่
“ขอบคุณที่จำฉันได้”
ตั้งแต่นั้นมา
โรงเรียนยกเลิกกฎห้ามอยู่หลังหกโมง
และในฤดูหนาว
บางคนบอกว่าเห็นไฟในห้อง 12 เปิดอยู่เสมอ
เหมือนมีนักเรียนคนหนึ่ง
ยังรอให้ใครสักคน… ทักทาย
