โรงเรียนมัธยมเซนต์วอห์นตั้งอยู่กลางที่ราบแห้งแล้งของรัฐนิวเซาท์เวลส์
กลางวัน—แดดแรงเหมือนจะเผาความทรงจำให้หายไป
แต่กลางคืน—ลมหนาวพัดผ่านอาคารเรียนเก่าที่สร้างตั้งแต่ยุคอาณานิคม
เหมือนใครบางคนยังไม่ยอมกลับบ้าน
เด็กนักเรียนที่นี่รู้กฎเงียบๆ กันดี
“อย่าอยู่โรงเรียนหลังหกโมงเย็น”
ไม่ใช่เพราะครูดุ
แต่เพราะ “เสียงระฆัง” ที่จะดังขึ้นเองตอนสองทุ่มตรง
ลูคัส เด็กใหม่จากซิดนีย์ ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้
เขาเลือกอยู่ซ้อมบาสต่อ ทั้งที่ฟ้าเริ่มกลืนแสงสุดท้าย
สองทุ่มตรง—
กริ๊งงง… กริ๊งงง…
ระฆังดัง ทั้งที่โรงเรียนนี้เลิกใช้มันไปแล้วสิบปี
ไฟในอาคารดับวูบ
ทางเดินยาวเหยียดกลายเป็นอุโมงค์ของเงา
และที่ปลายทาง…มีเด็กผู้หญิงในชุดนักเรียนเก่า
ยืนหันหลังให้
“เธอ…โอเคไหม?” ลูคัสถาม เสียงสั่นแบบคนยังไม่ยอมเชื่อ
เด็กคนนั้นหันมา
ดวงตาซีดขาวเหมือนหมอก
ปากยิ้ม…แต่ไม่ใช่รอยยิ้มของคนมีชีวิต
เธอชื่อ เอลิซาเบธ
นักเรียนที่หายตัวไปเมื่อปี 1987
คืนเดียวกับที่ระฆังโรงเรียนดังผิดเวลา
ว่ากันว่าเธอหลงทางในอาคารเก่า
และไม่มีใครตามหาเธอจริงๆ
ลูคัสวิ่ง
วิ่งผ่านห้องเรียน
วิ่งผ่านอดีต
เสียงฝีเท้าดังไล่หลังมา ช้า แต่แน่นอน
ก่อนประตูโรงเรียนจะปิดลง
เสียงกระซิบสุดท้ายดังข้างหูเขา
“ช่วยจำฉันไว้…ก็พอ”
เช้าวันต่อมา
ลูคัสไม่กลับมาโรงเรียนอีกเลย
แต่เด็กๆ บอกว่า
ทุกครั้งที่ระฆังดังตอนสองทุ่ม
จะเห็นเด็กผู้หญิงยืนอยู่ข้างเด็กใหม่คนหนึ่งเสมอ
โรงเรียนยังเปิด
การเรียนยังเดิน
แต่บางบทเรียน…
ไม่ได้สอนในห้อง
และไม่มีใครอยากสอบผ่านมันอีกครั้ง
